Update

Zo'n maand of vijf geleden blogde ik voor het laatst. Te druk, te weinig tijd en rust. Werken, dochterlief, vriendlief maar vooral de zwangerschap die ditmaal meer energie vergde. Weinig tot geen rust in hoofd en lijf. De onrustige benen speelden weer op dus stilzitten was niet één van mijn favoriete houdingen. Uren heb ik doorgebracht op mijn blauwe gymbal, heen en weer wiegend om dat irritante gevoel tegen te gaan. Op zich niet het einde van de wereld natuurlijk, maar bloggen kwam er dus niet van.

Het kwam overigens niet door gebrek aan onderwerpen. Want met een peuterpuber, vreselijk woord maar het is écht zo, in huis gebeurt er elke dag wel iets. Of dit nu valt binnen de categorie hilarisch of doffe ellende, er is altijd reuring in huis. Ook als zwangere had ik genoeg om over te bloggen. De zwangerschapsbingo kwam regelmatig voorbij. Nee het is geen tweeling, ja ik weet ook wel dat mijn buik enorme vormen aanneemt en nee we weten niet wat het wordt. Maar ik had er simpelweg te kracht niet voor om het te schrijven.

In de afgelopen vijf maanden heb ik best een aantal mijlpalen bereikt. Mijn tweede boek 'Pieter en Sofie wonen (begeleid) zelfstandig' kwam 27 februari uit. Een boek met ervaringsverhalen voor mensen met een verstandelijke beperking. Ik ben trots op het resultaat en hoop natuurlijk dat het veel gelezen wordt. Daarnaast heb ik de respectabele leeftijd van 30 weten te bereiken op 17 april. Geen twintiger meer maar dertiger. Ik heb wel nog even getwijfeld of ik niet gewoon voor altijd 29 blijf, maar ach 30 is het nieuwe 20 toch?!

Opa oma eiland

De afgelopen weken waren een tikkeltje hectisch waardoor bloggen er even niet in zat. De welbekende kerstdrukte naast drukte op mijn werk. Op mijn werk betekent de kerstperiode juist langere diensten omdat de cliënten allemaal vrij zijn. In die periode zijn er ook allerlei borrels, feestelijke activiteiten en het inslaan van de kerstcadeaus. En daarnaast stond natuurlijk het Glazen Huis ook nog eens in Haarlem waar ik toch echt even wilde gluren. Kortom, decemberhysterie alom.

De kerstdagen zien er al jaren hetzelfde uit. Op eerste kerstdag bivakkeren we bij mijn ouders en op tweede kerstdag zijn we bij mijn schoonouders inclusief de rest van de schoonfamilie. Het voordeel is eigenlijk dat ik nooit enorme kooktaferelen uit hoef te halen. Mijn moeder zorgt op eerste kerstdag altijd voor een heerlijk diner. En laat ik eerlijk zijn, dat kan ze als de beste. Ze verzint ieder jaar weer iets anders lekkers. Wel zijn er een aantal vaste onderdelen zoals de peertjes die ze als geen ander maakt. En dit jaar mocht ik gewoon lekker aanschuiven zei mijn mam. Zo'n drukke agenda en steeds groter groeiende buik heeft zeker zo zijn voordelen.

Kerstavond staat normaal gesproken in het teken van kerstliedjes zingen op de Grote Markt. Maar los van het Glazen Huis dat daar stond waardoor het niet doorging, moest ik werken. Ik had een leuk driegangendiner bedacht en gemaakt. 's Avonds natuurlijk de ontknoping van het Glazen Huis dat we in spanning keken. Het blijft bijzonder dat er zo vreselijk veel geld opgehaald wordt voor een prachtig doel. Dat allerlei mensen vinden dat er dan eerst een gekeken moet worden naar doelen en armoede in eigen land negeer ik, want als je dat zo belangrijk vindt start dan een actie in plaats van een goed doel afkraken op de hoeveelheid geld die binnengehaald wordt.

Peuterspeelzaal

Het is zover, Lynn gaat naar de peuterspeelzaal. Kleine meisjes worden groot. Vanaf januari mag ze twee keer per week een ochtend naar Dikkie Dik, de peuterspeelzaal bij ons om de hoek. Ik had haar al ingeschreven maar er was nog geen plek. Nu dus wel, leuk want ze leek er wel aan toe te zijn. Mijn lief werd gebeld of Lynn deze week twee keer een uurtje kon komen spelen. Dan kan ze vast wennen aan de juffen en de kinderen op de groep. Spannend.

Afgelopen dinsdag was het zover. Ik sjeesde 's ochtends uit mijn werk om op tijd thuis te zijn zodat we samen Lynn naar de peuterspeelzaal konden brengen. Toen ik mijn huis binnen stapte stond ze al klaar. Midden in de hal. 'Mama, Lynn kindjes spelen. Papa en mama even weg, straks terug.' Mijn lief had haar duidelijk goed ingelicht over wat er stond te gebeuren. En aan de glimlach op haar gezicht kon ik zien dat ze er zin in had.

Jas aan, tas op haar rug en hopsakee daar ging mevrouw de deur uit. Ik besefte me hoe snel ze eigenlijk groot wordt, en hoe vreselijk trots ik ben op mijn kleine grote dame die zo zelfstandig eens even de deur uit ging 'spelen met kindjes'. Ze liep voor ons uit naar de peuterspeelzaal die ik letterlijk vanaf mijn balkon kan zien. Lekker dichtbij, praktisch en ook nog eens een goed aangeschreven peuterspeelzaal. Wat wil een mens nog meer? Nou dat Lynn het ook leuk vindt natuurlijk.

Mooooooie boom

De Sint is koud het land uit en overal zie je kersttaferelen verschijnen. Ik ben al zolang als ik weet gek op de kerst. De gezellige sfeer en heerlijke muziek, ik vind het een heerlijke tijd. Ik kan doorgaans niet wachten met het opzetten van de kerstboom, maar gun de man uit Spanje een rustig vertrek. Lynn zegt keurig sinds zaterdagochtend 'Sinterklaas terug Spanje mama, met stoomboot en Pieten'. En zo is het. Maar zodra de man op zijn boot zit wil ik mijn boom opzetten.

Die boom is ieder jaar een hele organisatie, want ik wil geen kunstboom. Overtuigingen als, praktisch, valt niet uit, eenmalige uitgave en niet in de rij voor een beetje mooie boom veeg ik hard van tafel. Want er is niets lekkerder als binnenkomen in een huiskamer met een echte kerstboom, dat ruikt zo heerlijk. En ja, een kerstboom verliest nu eenmaal zijn naalden. Maar die extra keren stofzuigen heb ik er graag voor over. Dat ik de naalden medio juni nog terugvind negeer ik gewoon.

Maar zo'n echte boom moet natuurlijk in huis gehaald worden. Mijn lief bemoeid zich doorgaans niet met mijn kerstgekte, maar hij is een kei in het uitzoeken van een mooie kerstboom. Hij pikt er altijd de mooiste uit en kan hem met gemak in de auto tillen en in huis neerzetten. Dat is dus zijn bijdrage. Een boom uitzoeken, naar huis brengen en hem in de standaard neerzetten. Zo ook afgelopen zaterdag, en hij zocht weer een knappe boom uit.

Polititeagent

Als ik 's ochtends opsta vraag ik mij soms af of ik door de nacht heen een ander beroep heb gekregen, namelijk dat van politieagent. Lynn kruipt vaak eerst nog even bij mij (ons) in bed omdat ik niet zo'n vroege vogel ben en het heerlijk vind om nog even na te snoezelen. Neus tegen neus vallen we dan vaak nog even in slaap. Als madame er dan echt genoeg van heeft bekleed ik mijn nieuwe functie.
Ik mis alleen de fluit en pet, maar ik verkondig continue 'nee' en 'niet doen'.

Een kleine voorstelling van zo'n gesprek? Lynn gaat uit protest dat ik niet meteen reageer op het 'nu broodje maken' boven op mijn hoofd zitten. Ik: 'Lynn, je kan niet zomaar op mama's hoofd gaan zitten, dat doet pijn.' Lynn: 'ja mag wel mama, nu broodje maken?.' Ik: 'Lynn dan zal je eerst van mijn hoofd af moeten gaan, anders kan ik niet opstaan.' Lynn staat vervolgens op en klimt van het bed af. 'Mamaaaaaaaaaa nu broodje maken.' En over is het met de rust.

Ze wandelt rechtstreeks naar de kast en antwoord op mijn vraag wat ze op brood wil 'pepernootjes'. Ik: 'Lynn, pepernootjes mogen niet op brood. Jam of Pindakaas?'. Lynn: 'Chocopastaaaaaaaaa'.
Uiteindelijk, na het moeten terugzetten van de chocopasta, stemt ze in met Jam. Ik: 'Wat wil je drinken? Thee of water?'. Lynn (hevig glimlachend): Limonade'. Ik: 'Water of thee Lynn? Limonade mag vanmiddag'. Lynn(nog altijd glimlachend): 'Sappie?' Ik: 'Mama neemt thee, wil je ook lekker een kopje thee?' Lynn: 'ja lekker thee'. Waarom dit gehele gesprek niet meteen kan in een 'ja mama broodje jam en kopje thee' variant is mij onduidelijk. Grappig vind ik het zeker wel, want ze is niet op haar achterhoofd gevallen wat dat betreft.

Schoen zetten

Het zetten van je schoen is toch een legendarisch moment. Ik weet dat ik het altijd enorm spannend vond. Bakje water en een wortel voor het paard, een tekening voor Sinterklaas en flink liedjes zingen bij de open haard in de hoop dat hij het kon horen. En natuurlijk hopen dat de Sint langs zou komen en een cadeautje achter zou laten in mijn schoen.

Als ik dan 's ochtends wakker werd, half stuiterend van spanning en ongeduld, ging ik zo snel mogelijk naar beneden om te kijken of en wat er in mijn schoen zat. Ik kan me nog zo herinneren dat het zo vreselijk spannend was, dat moment van de woonkamer inlopen en zien dat er iets lag. Ik mocht niet elke dag mijn schoen zetten uiteraard, maar als ik hem mocht zetten, zat er altijd iets in.

Ik zag vorige week tijdens een Sinterklaasjournaal dat een jongetje een vraag stelde aan de Hoofdpiet. Of hij iedere dag zijn schoen mocht zetten. De Piet zei dat hij best elke dag zijn schoen mocht zetten. Toen ik mij afvroeg hoe de Hoofdpiet nu deze uitspraak kon doen, zei hij er snel achteraan dat hij niet moest verwachten dat er ook elke dag een cadeau in zou liggen, de grapjas.

Broem broem

Het is wat al die verschillende voertuigen uit elkaar houden. Lynn kan bij ieder voertuig wel een geluid maken. De fiets is tringeling, de motor dan wel scooter is broem broem, de auto is toet toet en de trein is tsjoeke tsjoeke toet toet. Een knap staaltje geluiden nabootsen als je het mij vraagt.
We hebben, op de trein na, van bovenstaande voertuigen een kindvriendelijke variant huis.

Het houten loopfietsje met vieren wielen is degene die al een hele tijd mee gaat. Lynn sjeest ermee op volle toeren door het huis. Tenen en andere uitstekende objecten zijn niet veilig als madame zich op haar fietsje bevindt. Naast het fietsen zelf gebruikt Lynn de fiets ook regelmatig als bijzettafel voor bekers of bakjes met fruit. Ook als stalling voor poppen en knuffels of om er verkeerd om op te gaan zitten en hem als verkapte stoel op wielen te gebruiken. Multifunctioneel dus.

Van mijn schoonzus kregen we een rode BMW. Een minivariant met een ware toeter op het stuur. Lynn vindt de auto helemaal leuk. Ook hiermee scheurt ze door het huis. Uiteraard heeft de auto vier wielen dus de kans dat ze omvalt is vrij klein. Aan de andere kant is de rijstijl van Lynn dusdanig dat ze best eens uit de bocht zou kunnen vliegen. Van wie ze dat heeft? Geen flauw idee...

Papegaaien

Dat Lynn kletst en tettert is inmiddels wel duidelijk. Maar dat papegaaien wat ze doet loopt werkelijk de spuigaten uit, een echte papegaai is er niets bij. Eerst was het nog onschuldig papegaaien op de momenten dat ik vroeg of ze iets ook kon zeggen. Dan zeg ik welke boodschappen we allemaal nodig hebben en vraag ik even later of Lynn nog weet wat we nodig hebben. Ze kan dan doorgaans wel wat herhalen van wat ik opgenoemd had.

Ik vraag haar vaak lange of moeilijke woorden die ik zeg te herhalen. Nu is ze daarin een beetje selectief. Alsjeblieft is nog altijd Ablieblieft terwijl ze na het proeven van één pepernoot keurig pepernootjes kan zeggen. Okidoki is okidokidoki maar Sinteklaas wordt zonder hapering uitgesproken.

Naast lange woorden kan ze ook steeds meer zinnetjes maken. Was het eerst Lynn sap, nu zegt ze mamaaaa Lynn sap ablieblieft. Aandoenlijk vind ik, zeker omdat het lieflijk klinkende stemmetje een zeer gerichte missie is. Als het antwoord namelijk 'nee' is, kan je de klok erop gelijk zetten dat ze het op een krijsen zet en zeer theatraal naar de grond valt. Lynn ook koekje is ook een vaak gebruikte zin.

Schrijf een reactie

Schrijf een reactie of voeg commentaar toe. Op nieuwssites maar ook op Facebook staat deze zin in het vakje waar je jouw reactie achter kunt laten. Het nodigt uit om iets te schrijven, iets te zeggen over wat er geplaatst is. Daar waar het voorheen kritische commentaren waren of leuke reacties lijkt men tegenwoordig alleen nog maar negatieve reacties achter te kunnen laten. Iets waar ik persoonlijk steeds meer genoeg van krijg.

Vroeger, ja ook ik leefde in een tijdperk zonder mobiele telefoons en internet, was online commentaar geven niet aan de orde want online bestond niet. In mijn pubertijd werd internet razend populair met sites als MSN en Hyves. Sites om contacten te leggen of te onderhouden. Uren heb ik online gechat met vrienden en vriendinnen zonder al teveel commentaar of negatieve uitingen. Ik weet dat online pesten toen ook aan de orde was, maar vandaag de dag lijkt de sfeer online steeds grimmiger te worden.

Dat internet en sociale media positieve kanten hebben is wel duidelijk. Je kunt jezelf, net als ik, tegenwoordig heel makkelijk online presenteren. Dit kan via een blog maar bijvoorbeeld ook door een pagina aan te maken bij Facebook waarbij je snel en simpel je eigen zaak of in mijn geval boekenreeks kunt presenteren. Handig en leuk natuurlijk. Het nadeel van internet is dat het steeds meer mensen ongegeneerd en onnadenkend commentaar geven op zaken waar ze geen verstand van hebben of simpelweg om mensen te kwetsen.

Sinteklahaaaaas

Lynn is natuurlijk al twee, maar de eerste twee Sinterklaasjaren heeft ze niet bewust meegemaakt. Ze was te klein om het te snappen. Maar dit jaar wel. Als ik Lynn een hint wil geven over iets wat ik bedoel zeg ik vaak de eerste paar letters van een woord. Zo zei ik van de week. 'Weet je wie er zaterdag in Nederland aankomt? Sinter...'. In plaats van Klaas zei Lynn heel enthousiast Maarten. Verwarrend al die Sinten.

Na een paar keer oefenen zat de Sinter.... Klahaaaaas er goed in. Ik was wel ontzettend benieuwd of ze het ook daadwerkelijk leuk zou vinden. Al die Pieten in welke kleur dan ook. In de ochtend stemden we af op Nederland 1. De officiële intocht van Sinterklaas. Zelfs met 29 jaar heeft het iets bijzonders die intocht. Wat zou er nu toch weer fout gaan en hoe gek zouden de Pieten doen?

Lynn vond het allemaal erg interessant en ik vond het zoals altijd erg grappig. Mijn absolute favoriet is Paniekpiet. Hulde aan de persoon die Paniekpiet in het leven heeft geroepen. Maar alle Pieten hebben zo hun eigen kwaliteit. Vroeger was vooral Wegwijspiet degene die zorgde voor lachwekkende taferelen. Tegenwoordig heb je er zoveel meer.

Dansen, dansen en nog eens dansen

Ieder mens heeft denk ik wel iets met muziek en dansen. Niet alle muziek, maar wel met muziek. Niet met alles soorten dans, maar wel met een vorm van bewegen op muziek. Of je nu houdt van Mozart, John Legend of Jan Smit, muziek is een uitlaatklep. Althans, dat is het voor mij. Als ik kwaad ben gooi ik er muziek tegenaan, als ik verdrietig ben of juist als ik heel blij ben. Er is muziek voor alle gemoedstoestanden. Bij mij gaat er geen dag voorbij zonder muziek te luisteren en te dansen. En Lynn heeft diezelfde kwaal.

In de auto zet ik de radio hard aan als één van mijn favoriete nummers voorbij komt. Lynn swingt vanuit haar stoel mee, klapt en gooit er af en toe een kreet uit zoals de Looooooove van Beyoncé's Drunk in Love. Maar dansen wordt meer en meer onderdeel van de dagelijkse routine. Zo heb ik, als we gaan douchen, de muziek in de keuken altijd aan staan. Als we dan onder de douche staan kunnen we nog een lekker muziekje horen. Lynn gaat, als ze in blote kont richting de douche rent, altijd eerst even dansen in de keuken. In blote kont uiteraard. Een buitengewoon lachwekkend maar vrolijk tafereel.

Dansen doet ze ook als we door het winkelcentrum lopen en er uit de speakers een muziekje komt. Dan loopt ze al dansend van winkel naar winkel. En iedereen die dat ziet vindt dat natuurlijk enorm schattig. Ik vraag me dan altijd af of ze dat na een weekje Lynn nog steeds zouden vinden, maar het ziet er aandoenlijk uit. Met die meebewegende krullen en die schuddende luierkont.

Nee niet broertje niet

Die baby in mijn buik krijgt nog niet echt aandacht. Logisch want er is nog weinig te zien dan wel voelen. Hetgeen dat opgezet is, dat is nu juist net niet de plaats waar de baby zich bevindt. Een bollere buik, maar dan vooral van hetgeen wat omhoog gedrukt wordt en niet van de baby zelf. Ik vraag Lynn wel dagelijks wat mama ook alweer in haar buik heeft en dan antwoordt ze keurig 'baby'. Dat zit wel snor. Als ik onder de douche stap moet ze ook steevast even voelen aan de buik waar de baby nu precies zit.

Van de week dacht ik, laat ik eens zeggen broertje of zusje in plaats van baby. Ik vroeg uiteraard eerst wat mama in haar buik heeft. Het antwoord: 'baby'. Keurig en volgens plan, check. Ik zei hierop: 'Ja, een broertje of zusje'. De frons die toen op haar voorhoofd verscheen doet me nog in lachen uitbarsten. Een frons die deed vermoeden dat ze al het leed van de wereld eens onder de loep nam. Zo'n blik die eigenlijk zei 'waar heb jij het in hemelsnaam over mam?'. Maar wat erna kwam had ik niet verwacht.

Met nog altijd hevig gefronst voorhoofd zei Lynn: 'Nee niet broertje niet, zusje ja'. Dat was wel heel duidelijk voor een tweejarige die in mijn ogen niet echt besef heeft van wat broertjes en zusjes nu precies zijn. Ik moest er overigens vreselijk om lachen. Vol overtuigd, geen broertje maar een zusje. Hoe kwam ze daar nu bij? Ik heb nog steeds geen flauw idee.

De ontkenningsfase

Ik heb in mijn toch al enorme levensgeschiedenis flink wat ontkenningsfases gehad. Als puber waren het behoorlijk serieuze issues. Nee ik ben echt geen puber, nee ik hoef heus echt mijn huiswerk niet te maken en de noodzaak van het opruimen van mijn kamer werd altijd enorm overtrokken. Zo nodig was dat niet vond ik. Mijn vader daarentegen vond van wel en dreigde dan op een punt altijd met een rol vuilniszakken op de drempel van mijn kamer. Als ik niet zou opruimen, dan zou hij het wel even doen. Maar opruimen zou dan weggooien betekenen. Dat opende dan logischerwijs mijn ogen waarbij ik onder lichte druk toch mijn kamer opruimde.

Eenmaal op mijzelf vond ik een rommelig huis overigens vreselijk dus ruimde ik altijd op. Iets waar mijn ouders dan weer dubbel om konden liggen. Toen ik uit huis ging kwam ik ook in een aantal ontkenningsfases terecht. Het was geen probleem dat ik wekelijks in de stad te vinden was voor feestjes. Het was ook zeker geen probleem dat ik hierdoor wel eens verlaat op school arriveerde. En ja een dagje strand stond hoger op mijn prioriteitenlijst dan studieopdrachten. Maar verkeerd niet iedere student in deze fases?

Eenmaal samenwonend met mijn lief was er de ontkenningsfase van truttig samen leven. Het wel bekende huisje boompje beestje. Samen boodschappen doen, dagelijks een gezonde hap op tafel en gezellig een film kijken op de bank. In eerste instantie weigerde ik te geloven dat ik zo'n saaie doos kon zijn die daarvan kon genieten. Maar niets is minder waar. Ik houd ervan om lekker thuis te zijn, samen te eten en op de bank te hangen met mijn lief. Ik ben inmiddels deze ontkenningsfase weer ontgroeid.

Wie noemt zijn kind nou Chardonnay?

Het boek waar ik al enige tijd naar uitkeek viel afgelopen week eindelijk op de mat. 'Wie noemt zijn kind nou Chardonnay' van Maarten van der Meer. Ik volg hem al enige tijd op Facebook onder de naam Vernoeming.nl. Onder de noemer leedvermaak dan wel tijdverdrijf vind ik het heerlijk om die pagina door te scrollen. Gekke namen, aparte namen, mooie namen, gezochte namen en schaamnamen. Van gewoon Kees tot Splinter tot namen waar ik een typecursus voor zou moeten doen.

Nu is het natuurlijk zo dat er een tweede op komst is, wat automatisch betekent dat we moeten gaan nadenken over namen. De jongensnaam is onveranderd gebleven. De mogelijke jongensnaam die we voor Lynn bedachten vinden we nog steeds de mooiste. We wisten bij Lynn, tot aan de geboorte, niet of ze een meisje of jongen zou worden. We hadden dus een jongens- en een meisjesnaam bedacht. Het werd Lynn, een naam die ik al jaren prachtig vond en mijn lief gelukkig ook.

Maar bij die tweede is het dus zo makkelijk nog niet. Want er worden ineens vreselijk veel meiden geboren met namen die wij zelf erg mooi vonden en op het 'lijstje' hadden staan. Kortom, we zijn er nog niet uit. Ik bedacht me dat het ook leuk is om te weten hoe ik mijn kind toch zeker niet wil noemen. En dan is 'Wie noemt zijn kind nu Chardonnay' de uitkomst. Ik moet soms vreselijk lachen om wat ouders bedenken. Aan de andere kant is het om te janken want er loopt dan een kind rond met die 'vreselijke' naam. Het is echter ook erg grappig om te lezen dat er ook gezinnen zijn (van vroeger) waar alle zoons een dochters hetzelfde heten.

Running

Hardlopen, een gegeven waar ik pas aan begon toen de zwangerschapskilo's die ik van Lynn als aandenken overhield niet kwijtraakte. Ik moest iets, dan maar rennen. Zeker niet mijn favoriete bezigheid maar nood breekt wetten. Voor het tijdperk Lynn, toen ik nog rookte, altijd hetzelfde woog en nooit schommelde in gewicht deed ik weinig aan sport. Ik had sporadisch een abonnement in de sportschool waar ik op den duur altijd spijt van kreeg. Ik ging toch niet. Het wel bekende sportschoolontwijkende gedrag.

Maar die rottige overblijfselen van de zwangerschap moesten en zouden eraf. Dus er zat maar één ding op. Bewegen, bewegen en nog eens bewegen. Ik begon met 1,5 kilometer waar ik zeker een week van bij moest komen. Maar ik kon al gauw 4 kilometer rennen. Ik rende eerst rondjes, want als ik absoluut niet meer zou kunnen, dan kon ik altijd nog terug wandelen.Ook ging ik bij een sportclub die in de buitenlucht conditie- en krachttrainen.

Het was eigenlijk verbazingwekkend hoe snel ik een conditie opbouwde en hoe meer ik sportte hoe meer kilometers ik kon lopen. Vorig jaar voor het eerst de 5 kilometer Letterenloop. Daarna 10 kilometer Heemstedeloop en 10 kilometer Zorgspecialistloop. Die lange afstanden deden mij echter wel de das om. Bij de 1e kilometer begon ik al af te tellen en zag er de lol niet meer van in. Ik besloot alleen nog 5 kilometers te gaan rennen. Maar niet voordat ik in september het absolute hoogtepunt van 12 kilometer Mudmasters zou doen.

Wintertijd

Wintertijd stond voor mij altijd bekend om het heerlijke extra uurtje slaap dat je kon pakken op een nacht. Gewoon dat ene uurtje cadeau, zonder dat je er iets voor hoeft te doen. En dat was 27 jaar het geval, al heb ik de eerste jaren wintertijd hier vast weinig van gemerkt. Maar sinds de komst van Lynn is wintertijd, geen wintertijd meer. Het betekent niet meer zorgeloos een uurtje langer in bed liggen. Het betekend hommeles in het schema van mijn kleine.

De eerste keer wintertijd met Lynn was ze zo klein dat er van enig ritme überhaupt geen sprake was. Dus dat uur verschil maakte voor niemand wat uit. Lynn sliep niet langer of korter, en wij zelf ook niet. We sliepen namelijk toch al korter en niet meer dan een uur of 4 achter elkaar. Afgelopen jaar heb ik er zelf ook geen baat bij gehad. Lynn had nog altijd geen echt vast schema. Met een beetje speling in de avond later naar bed was ze net zo vroeg als altijd wakker. Kortom, weinig profijt van dat o zo fijne extra uur.

Dit jaar was ik extra benieuwd. Lynn heeft een soort van ritme met hier en daar een uitzonderlijk slechte nacht. Ik ben inmiddels gewend aan minimaal één keer per nacht eruit om een speentje terug te mikken en er dan weer in te duiken. Maar voor 7.00 uur ben ik echt, en dan bedoel ik ook echt echt, geen mens. Ik was in een vorig leven een absolute uitslaper, iets wat ik de komende 15 jaar op mijn buik kan schrijven. Maar voor 7.00 uur is wat mij betreft onmenselijk. 

Baby in buik

Ik ben 12 weken zwanger van ons tweede kindje. Erg spannend natuurlijk, maar de belangrijke 12 wekengrens ben ik door. Een aantal mensen was al eerder op de hoogte. Mijn ouders, schoonouders, zus en schoonzussen vertelden we het direct. Vriendinnen en vrienden waren de volgende stap, collega's en uiteindelijk de rest van de wereld. Ik ben ook absoluut geen kei in het geheim houden van dit soort nieuws. Als iemand al langer dan 3 seconden naar me kijkt heb ik het idee dat ze het zien.

Zo zei van de week nog een bewoner dat het tijd werd dat ik weer eens zwanger raakte zodat hij lekker 4 maanden rust had. Die had ik twee dagen later dus mooi te pakken, de grapjas. Maar ik blijf het bijzonder vinden om te mogen zeggen dat ik zwanger ben. Anders als bij de eerste is natuurlijk het cruciale verschil dat er al eentje rondloopt die alles nauwlettend in de gaten houdt. Mijn lief en ik waren dan ook naar Lynn nog wat terughoudend als het ging om de aankomende baby.

Op mijn werk heb ik het gister aan bewoners verteld en de reacties waren leuk. Eentje zei 'alweer?'. Een ander zei 'wow een tweede kindje wat leuk'. Nu verwerkt de doelgroep waar ik mee werk informatie doorgaans iets langzamer waardoor de echte reacties vaak wat later komen. Zo zei het eentje dat het 'onverwacht' kwam. Hij had liever geweten dat ik er mee bezig was. Een ander vond dat zij als bewoners toch echt eerder op de hoogte gebracht hadden moeten worden dan mijn collega's. En dit is dan ook precies de reden dat ik zo van mijn vak houd.

Tetteren

Grappig om te bedenken dat ik bij Lynn vaak dacht aan dingen die ze nog niet kon. Dat ze als kleintje rond kroop, maar nog niet kon lopen. Als ik dan eenmaal ondervind dat ze kan lopen en hiermee dus ook een soort ongeleid projectiel wordt, daar dacht ik dan weer niet over na. Kastjes die opengetrokken worden. Op stoelen klimmen en op tafel van alles pakken wat toch echt zeker weten niet voor Lynn bedoeld is.

Vaak kan ik erom lachen. Maar niet altijd. Zo veranderde Lynn eens mijn beeldscherm van de laptop. Stond mijn beeld opeens een kwartslag gedraaid. Geen flauw idee wat ze had gedaan en Lynn natuurlijk ook niet. Na wat gefruts en geklik lukte het om mijn scherm weer terug te zetten. Maar dat lukt niet altijd met alles wat ze met haar lieve bezige handjes vast weet te pakken. De enige remedie, alles hoog leggen, echt heel erg boven op keukenkastjes hoogte hoog.

Naast dingen waarvan ik dan niet kon wachten totdat ze dat ging doen, heb ik dat ook met praten. Die eerste woordjes, jaja en op. Genieten. Kon ze maar meer zeggen dacht ik toen. Gezellig de hele dag dat geklets. Dan kan ze zeggen wat ze wil, dat kan ze benoemen waar ze pijn heeft als ze pijn heeft. Ik kon mij hier ontzettend op verheugen. En nu, nu kan ze al van alles zeggen. Waar ik echter niet bij stil stond was dat ze dan ook kon zeggen wat ze vooral allemaal niet wil en dat ze klakkeloos woorden kopieert die helemaal niet voor een jongedame van 2 bedoeld zijn.

Van moeder tot moeder

Bij het consultatiebureau zie ik het aankomen, feedback die ik krijg op mijn kind. Ik weet dat ze getest zal worden op wat ze allemaal kan en dat ze vast op één of meerdere punten anders zal scoren dan een gemiddeld kind. Deze feedback kan ik hebben. Omdat het moet, maar ook omdat het doorgaans door iemand gezegd wordt die ervoor geleerd heeft en weet waar zij het over heeft.

Maar de feedback die ik afgelopen week kreeg, de ongevraagde mening over het gedrag van mijn kind, die zag ik niet aankomen. Nietsvermoedend was ik met Lynn naar Amsterdam gereden. Mijn lief voetbalt steevast elke zondag en Lynn gaat graag naar de 'voebal'. Want daar gaat papa 'sjoppuh' en 'gooiuh' met de bal. Lynn kent het gehele ritueel. Een tostietje in de rust en met een beetje mazzel een 'fissie'(fristy).

Zo ook deze zondag. Onverwacht lekker weer en Lynn was lekker aan de wandel. Toen het eindsignaal klonk en pap een dikke kus had gekregen begaven we ons naar de speeltuin op het complex. Niet echt een spannend tafereel, maar er waren een hoop draaischijven die Lynn interessant vond. Ik zat daar met vriendin en haar kleine op een bankje terwijl Lynn lekker rondjes rende en druk was met het verzorgen van de kleine van mijn vriendin. Aangezien hij tandjes krijgt en de welbekende kwijlslierten vrolijk naar beneden druipen kon Lynn mooi zijn kin schoonboenen. 'Zo sjoon' zei ze er dan keurig bij.

Blokjestrauma

Het is alweer even geleden dat ik een blog schreef. Het komt vooral door hysterische drukte dat ik hier simpelweg niet aan toe kwam. Volop werk, boeken schrijven en een buitengewoon actieve peuter. Daarnaast redactiewerk voor een expertisecentrum, sporten en dan rest nog het sociale leven. Kortom, zat te doen waardoor het schrijven er een beetje bij inschoot.

Lynn groeit gestaag door tot een lieve, zorgzame, eigenwijze dame. Rennen, kletsen en lachen zijn doorgaans haar drie voornaamste bezigheden. Ze tettert aan één stuk door en ik word daar op mijn beurt weer helemaal gelukkig van. Als ze met een vette frons zegt 'brood oud, bah' moet ik altijd mijn lachen inhouden. Het is dé manier om haar korstjes niet op te hoeven eten natuurlijk want dat brood is helemaal niet oud.

Grapjes maken kan ze ook op peuterlevel, en ik moet heel eerlijk bekennen dat ik hier vreselijk om moet lachen. Als ze in haar stoel met een gek gezicht uit haar ooghoeken naar papa probeert te kijken. Vervolgens in de slappe lach schiet als ze in de gaten heeft dat papa haar allang door heeft. Dan smelt ik, zo aandoenlijk is het. Of als ze net doet alsof ze gaat slapen en dan opspringt als ik zeg dat het fijn is dat Lynn in slaap is gevallen. Bij die groei hoort uiteraard een bezoek aan het consultatiebureau.