Papa's kindje mama's kindje

Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik niet echt een papa's of mama's kindje ben. Maar als ik een keuze moet maken neig ik meer te zeggen een papa's kindje. Als ik het even niet weet bel ik altijd mijn vader. Terwijl mijn moeder dan negen van de tien keer de oplossing heeft voor het probleem of het antwoord op de vraag. Als ik wil weten of mijn lief en ik kunnen eten bij mijn ouders bel ik mijn vader, die na deze vraag direct zegt 'ik zal je moeder even geven'. Maar toch bel ik mijn vader. Die vaak zegt, even vragen wat je moeder ervan vindt. Ben je dan een papa's kindje? Is dat niet met alle meiden zo? Papa's zijn er toch ook voor om de grote monsters te verjagen en alle overige problemen uit de wereld te helpen?

Ik ben bang dat Lynn wel degelijk een papa's kindje wordt, voor zover ze dat niet al is. Ze kan zo ontzettend uitgekookt zijn, en dat op deze leeftijd al. Verbazingwekkend hoe snel dat gaat. Lynn is momenteel erg van de 'alles wat niet mag vind ik leuk'. Het bekende 'kijken of wij kijken' om vervolgens iets te doen wat niet mag. Ik probeer dan vaak met de meest serieuze blik die ik huis heb te kijken, al maakt het weinig indruk. Van de week zei ik op iets luidere toon 'nee' waarop madam keihard ging huilen en naar haar pap kroop. Andersom doet ze dit overigens ook. Zei mij lief twee dagen terug duidelijk nee, barstte ze ook in tranen uit en stapte mijn kant op.

In dat opzicht maakt ze geen onderscheid tussen pap of mam. Degene die onaardig tegen haar doet is dan de boosdoener en ze zoekt troost bij de ander. Niet dat we in dit geval toegeven hoor. Huilen omdat je iets niet mag vind ik een tikkeltje overdreven en dat benoemen we dan ook altijd.
Dikke tranen worden dagelijks weggeveegd als ze het op een huilen zet. Opmerkelijk want als ze echt pijn heeft, zijn de tranen niet zo groot. Maar goed, pap of mam, als Lynn maar gehoord wordt. En geloof me als ik zeg dat als Lynn  gehoord wil worden, menig mens in Haarlem en omstreken hiervan kan meegenieten.

Tiny little office

Op het moment dat ik denk te lezen wat ik lees 'creëer een werkplek voor je little one', bedenk ik mij dat ik vast niet goed begrijp wat er staat. Ik begin dus nogmaals aan de zin en kom tot de conclusie dat het er echt staat. 'Een werkplek', het moet toch niet gekker worden denk ik. Tegen de tijd dat Lynn oud genoeg is voor een eigen 'werkplek' heeft ze een eigen secretaresse nodig. Ik vind nieuwe dingen leuk en ben gek op creatieve ideeën. Maar slaat de gekte niet teveel door met hippe en nieuw bedachte items voor kinderen?

Dat ik geen trendsetter ben moge duidelijk zijn, en dat vind ik ook niet erg. Als iemand het nieuwste van het nieuwste wil voor zijn of haar kind, helemaal prima lijkt mij. Maar soms gaat het mij een beetje te ver. Dat niet alles zoals vroeger hoeft te zijn begrijp ik, maar er hoeft toch niet voor alles een kindvariant gemaakt te worden? Zo'n 'desk voor the little ones' is toch van de gekke. Bij het hardop uitspreken leg ik vooral de klemtoon op 'sk' van desk en het woord 'little'. Is het juist niet de bedoeling dat je als kind geen desk hebt. Dat je vrij kunt genieten van het kind zijn en hooguit in een speelhoek verdwijnt.

We rennen met z'n allen van hot naar her. Tegenwoordige tijd is zo goed als verleden tijd. Ik dacht laatst nog, bij het zien van oude foto's, was het maar weer zomervakantie op de camping. Vrijheid blijheid en zes weken buitenlucht. Ik hoefde niets, af en toe afwassen en de hond uitlaten behoorden tot de enige taken. Ja en natuurlijk douchen en eten. Maar buiten dat speelde ik mij een slag in de rondte. Tikkertje, beachbal met zo'n hard houten racket, zwemmen en voetballen. Af en toe een boekje lezen en heel soms eens televisie kijken of op de gameboy. Die tijd is helaas voorbij, maar spelen is toch juist het belangrijkste wat er is?

Liefde is...

Liefde is eigenlijk teveel om op te noemen. Maar ik ga toch een poging wagen. Liefde is voor mij mijn hart. Liefde is dat wat je gelukkig maakt. Er bestaan in mijn ogen wel verschillende soorten liefde en houden van. Zo is mijn liefde voor koffie anders de het houden van mijn lief. Maar houden van mijn lief is weer een heel ander soort liefde dan die voor Lynn.
Ook houd ik van dingen als zingen en dansen of het lezen van een boek. Iets waar ik me helemaal in op kan laten gaan, waar ik gelukkig van wordt. Maar liefde is voor iedereen anders. Zo zit liefde voor mij in een kus of knuffel, terwijl een ander dit misschien overdreven vindt.

Er zei ooit iemand dat je meer van je kind houdt, dan van je partner. Ik was toen een maand of 3 moeder en begreep hier helemaal niets van. Ik houd onaanwijsbaar veel van mijn dochter. Ik houd echter ook grenzeloos van mij lief. Ik houd niet meer van de één dan van de ander. Ik houd van allebei, met heel mijn hart en zoals ik er nu over denk voor altijd. Het enige verschil tussen beide liefdes is de lichamelijke aantrekkingskracht tot mijn lief en de moederlijke liefde voor Lynn. Anders dan dat is het gelijk.

In het woordenboek staat als betekenis voor het woord liefde, warme genegenheid. Klinkt logisch en ik kan me er wel in vinden. Liefde geeft warmte. Het lijkt erop een heel klef verhaal te worden, maar ik ben een behoorlijk klef type als het gaat om mijn lief en dochter. Ik kan niet genoeg kussen en knuffels geven om te laten zien hoe belangrijk ze voor mij zijn, maar dat is inmiddels voor beide ook wel duidelijk.
Ik geloof dat het van een kilometer of 5 al te zien is dat ik gek ben op mijn schatten, van liefde ga je stralen.

What's in a name?

Nou heel veel, dat is wel gebleken. Ik las eergisteren een stukje van Lady Geek, De opmerkelijkste voornamen van 2012. Ik heb werkelijk dubbel gelegen van het lachen. Hoe bedenken mensen het, echt waar. Dat je in een bezopen bui een foute tatoeage laat plaatsen op je bil is tot daar aan toe. Maar bij je volle verstand, met goedkeuring van een ambtenaar, je kind de naam Ding geven... dat is toch een schande. Hoe moet je nu de rest van leven door met een naam die een voorwerp doet vermoeden?

Een naam is een belangrijk gegeven. Het bepaalt deels jouw persoonlijkheid, het is de eerste dan wel tweede indruk die je achterlaat. Een naam is iets waar je je hele leven mee door moet. Het is dan mooi meegenomen als het een schappelijke en leuke naam is. Voor een ieder gelden andere waarden. Wat is belangrijk om mee te geven in een naam? Vroeger gaf je gewoon een naam. Het liefst een makkelijke, zonder poespas. In negen van de tien gevallen werd je vernoemd naar jouw vader of opa. Met een beetje mazzel kreeg je nog een eigen roepnaam. Maar tegenwoordig lijkt het steeds gekker te worden. 

Nu vind ik persoonlijk een roepnaam iets vaags. Waarom geef je iemand drie namen om er nog een aparte roepnaam bij te verzinnen. Hij heet Gerard Hendrikus Maria maar we noemen hem Jaap. Vreemd. Het schijnt iets te maken te hebben met dopen en geloof. Niet mijn afdeling. Maar die namen waren in ieder geval degelijk. Het risico dat je dan in een klas terecht kwam met drie keer een Kees en vijf keer een Marie, dat was dan maar zo. Tegenwoordig bedenkt men zulke idiote namen, dat je mag hopen dat er maar eentje van bestaat. Nog maar te zwijgen over de ellende als jij degene bent die de naam heeft.

Prikken

Één groot drama vind ik het, de vaccinaties die Lynn allemaal nodig heeft. Niet het feit dat ze de prikken nodig heeft, maar de pijn die de prikken haar doen. Het is een vast onderdeel geworden van de bezoeken aan het consultatiebureau. Ik ben altijd blij als ik de bezoeken mag plegen zonder dat er vaccinaties aan te pas komen. Ondanks de bezoeken aan het consultatiebureau niet favoriet zijn, valt het standaard meten, wegen en 'hoe groeit ze in de curve' altijd mee in verhouding tot die rottige prikken. Wat nou als ze de prikken niet zou krijgen vroeg ik mij laatst af.

Nou dat resultaat is duidelijk te zien in de gelovige gemeentes binnen ons land. Dan breekt er (bijna) een epidemie uit van de mazelen. Een ziekte die toch lange tijd onder controle was door de vaccinaties. Maar door ervoor te kiezen je kind niet in te laten inenten, loopt je kind gevaar zelf besmet te raken, dan wel anderen te besmetten. In deze tijd moet je in mijn ogen niet willen dat je kind ziektes als de bof, de mazelen en de rode hond krijgt, omdat je niet in vaccinaties gelooft. Maarja, ieder zijn eigen keus.

Ik weet nog heel goed dat als ik vroeger een prik kreeg, hier altijd iets tegenover stond. Dat was tenminste bij mij thuis zo. Omdat ik me zo goed had gehouden en mijn ouders dan trots waren, kreeg ik een klein cadeautje. Ik voelde mij dan ook trots, dat ik zo'n stoere meid was geweest. Prikken krijgen zonder te huilen, ik was tenslotte al een grote meid. Naarmate ik ouder werd vond ik de prikken niet meer eng, ik kan er alleen tot op de dag van vandaag niet tegen. Dit houdt vooral in dat ik flauwval als ik een prik krijg en rechtop zit. Ik krijg dus vanaf pakweg mijn twaalfde levensjaar alle prikken liggend. Als ik dan flauwval of draaierig word, kan ik ook niet omvallen of mijzelf bezeren.

Puin ruimen

Het is wat, al dat speelgoed van onze 11 maanden oude dame. Knuffels, spenen, blokken, bekers, ringen en overige speeltjes. Want wat hebben we veel. Als ik zeg dat we zeker twintig knuffels hebben overdrijf ik echt niet. En dan reken ik de drie die ook nog een leuk muziekje hebben niet eens mee. We hebben ook nog vier knuffelballen, met een belletje erin, en een leren Nijntje versie. Kortom, aan knuffels geen gebrek.
In eerste instantie hadden we alles in de kast liggen, toen ze er nog te klein voor was. Eenmaal ouder wordend haalden we steeds meer speeltjes en knuffels uit de kast.

Naast al dit speelgoed hebben we ook nog de babygym. Toen Lynn alleen nog kon liggen, lag ze leuk op het kleedje, onder de gym. Onder de indruk van het muziekje maar vooral de lichtjes. Nu trekt ze zich eraan op en slingert de kikker, die zorgt dat er muziek uit komt, hevig heen en weer. Om vervolgens op de deuntjes heen en weer te swingen met één arm in de lucht. We hebben laatst ook een loopstoel gekregen, waar allemaal muziek vanaf komt. Een nerveuze Mozart en 'boer er ligt een kip in het water'. Het maakt Lynn niet echt uit, alle muziek vindt ze leuk. Toen ik laatst zelf Alicia Keys opzette begon ze te dansen. Ik ben benieuwd hoe dat eruit komt te zien als ze los kan staan. Dat kontje gezellig heen en weer wiegend.

Zo door de dag heen vult het huis zich met speelgoed. Overal waar je loopt ligt het. Dat ik niet drie keer per dag mijn nek breek over rondslingerend speelgoed is een wonder. Je leert het te ontwijken al schop ik soms onbewust van alles door de kamer. Ik keek laatst achter me terwijl ik door de kamer liep en wandelde tegen de muziekmakende loopstoel aan die spontaan begon te spelen. Ik kon er wel om lachen gezien het feit ik ook dwars over de stoel had kunnen vallen wat gelukkig niet gebeurde.
Omdat Lynn het leuk vindt om met meerdere dingen tegelijk te spelen, hebben we alles in de huiskamer liggen. Op een aantal knuffels in haar slaapkamer na. Maar hoe zorg je er nu voor dat je niet de hele dag puin ruimt, maar Lynn wel lekker kan spelen?

1001 ideeën

Dat niets doen niets voor mij is, is inmiddels wel gebleken. Ik heb echter nog altijd geen knop gevonden om alle ideeën die in mijn hoofd ronddwalen uit te zetten. Op de momenten dat ik aan het genieten ben, in bed lig om te gaan slapen of even een een tijdschrift lees gebeurt het. De ideeën dwarrelen in de rondte in mijn inmiddels te kleine hoofd. Ik heb natuurlijk de blog om vol te kliederen maar wat te doen met al die andere ideeën en dingen die ik graag nog wil doen.

Hoe kan ik, als social worker, ideeën hebben zonder ze te ordenen en te plannen? Ik ben opgeleid om voor elke scheet die je laat, bij wijze van spreken, een begeleidingsplan te schrijven. Maar als het om mijn eigen ideeën gaat lijkt het wel een grote modderpoel van ideeën. Het heeft ook het uiterlijk van een donkere massa die maar niet op gang komt, terwijl er kleurrijke dingen tussen zitten. De drang om te schrijven lijkt bijvoorbeeld steeds groter te worden. Maar wat kan ik nog meer schrijven, naast deze blog? Ik denk erover om iets in de vorm van een boekje te schrijven. Maar wat en hoe precies, daar ben ik nog niet uit.

Ik heb ook ideeën om voor Lynn de foto's die ik dagelijks maak op een leuke manier te ordenen. Maar het is niet haalbaar om van elke maand een heel fotoboek te plakken. Daar kan ik de tijd niet voor vinden. Zeker nu Lynn zelf continue in beweging is.
Maar wat de doen met al die foto's? Ik bedacht mij van de week dat ik van de afgelopen maanden, grofweg de laatste zes, de leukste foto's moet kiezen. Van die foto's kan ik dan weer een mooi album maken. In dat album kan ik dan ook een deel maken van de vakantie. Nu nog de foto's uitzoeken.

Vroeger

Vroeger was alles beter, dat geldt voor alle tijden. Vroeger, ook wel de zwart-wit tijd volgens één van mijn cliënten, was alles anders Er wordt altijd, in elke tijd, gezegd dat vroeger alles beter was. Ik moet altijd meteen aan die reclame denken, vroeger... toen hadden we geen drempels maar kuilen in de weg. Hetzelfde geldt voor alle attributen die betrekking hebben op baby's of de bemoeienis van opa's en oma's. Mijn moeder zegt altijd dat oma's zich vroeger overal mee bemoeiden en dat de mama's hier dan erg nerveus en onzeker van werden. Dit was dan ook een reden voor mijn moeder om wat later aan kinderen te beginnen. Met haar 31 jaar trok ze zich minder aan van haar moeder. Mijn moeder bemoeit zich op haar beurt als oma weinig met de manier waarop mijn lief en ik Lynn opvoeden. Iets wat ik op mijn beurt weer erg prettig vind.

Als ik iets niet weet, vraag ik het zelf wel. Ik ben inmiddels ook niet te beroerd om goed bedoelde adviezen af te kappen, dan wel te benoemen dat ik het zelf wel uitvogel. Want ik moet als moeder toch ook de kans krijgen om fouten te maken. Al vind ik van mijzelf dat ik het best aardig doe, dat moederen.
Mijn moeder vertelt regelmatig dat ik vooral mijn gang moet gaan. Dat bijvoorbeeld de kraamhulp in haar tijd vele tips opdrong waar ze bij mijn geboorte nog van onder de indruk was. Toen mijn zusje werd geboren trok ze hierbij haar eigen plan. Eigenlijk zoals ik dit vooralsnog heb gedaan. Al is dat bij een eerste toch nog moeilijk. Ik wist tenslotte niets, behalve dat ik logisch probeerde na te denken en moest vertrouwen op mijn verstand en moedergevoel.

Maar hoe vaak ik toch nog hoor 'Vroeger...' Het heeft ook wel iets. En soms ben ik megablij dat het niet meer vroeger is. Dat het blijkbaar niet de gewoonste zaak van de wereld is dat je luiers verschoond door deze zorgvuldig op te vouwen, en bij ernstige vervuiling in een extra luierzakje mikt, om het vervolgens in de prullenbak te gooien. Want mijn hemel, ik moet er toch echt niet aan denken dat ik de ontlasting van mijn kleine poepiemonster eruit zou moeten scheppen om de luiers uit te moeten koken. Mijn moeder zei laatst dat het ook zo ontzettend goor rook. Zo kokende pan water met luiers. Getver. Dan ben ik toch enorm blij met de wegwerpvariant. Misschien minder milieuvriendelijk, maar wel mamavriendelijk.

Opzij

Ik kocht van de week het blad Opzij, de vrouwelijke opinie. Een blad dat staat voor de vrouw. De sterke vrouw, de werkende vrouw, voor iedere vrouw. Emancipatie hoog in het vaandel. Nu beschouw ik mijzelf als een sterke vrouw. Iemand die een mening heeft en niet schroomt deze te delen. Iemand die hard werkt voor het bestaan dat zij heeft. Die graag haar hart volgt en vanuit huis mee kreeg dat ze er mag zijn. Dat ik mag knokken om te zijn wie ik ben en mijn dromen najaag. Voor mijn rechten als vrouw heb ik nooit echt hoeven vechten. Dat deden mijn ouders voor mij waardoor ik kon worden tot wie ik nu ben. Ik weet wel dat mijn moeder, ooit lid van de rode vrouwen, staat voor het vrouw zijn. Emancipatie en sterke vrouwen hebben mij, mede hierdoor, altijd geïnteresseerd.

Het nummer van Opzij gaat over lef. Lef om te staan voor wie je bent. Om te vechten voor bestaansrecht en vrije keuzes. Keuzes die ik altijd vrij heb kunnen maken, zonder enige moeite.
Mijn ouders vonden het belangrijk dat ik mijn school en later studie goed afrondde. Ze wilden dat ik mijn hersens zou gebruiken, maar vooral zou doen wat ik leuk vond. Toen ik mijn studie Duits na drie jaar onderbrak omdat het sociaal agogische beroep mijn hart stal, stonden ze niet te springen. Maar lef? Ik dacht simpelweg dat ik de enige juiste keuze maakte door te switchen. En dat was geheel terecht, want ik heb mij nog nooit zo op mijn plek gevoeld als social worker en begeleider van verstandelijk beperkte jongeren.

Ik ben gevoelig voor situaties die in mijn ogen oneerlijk en onrechtvaardig zijn. Zo kan ik ongelooflijk slecht tegen discriminatie, terwijl ik er zelf weinig mee te maken heb. Ik kan mij heel boos maken als mensen worden beoordeeld op alles wat te maken heeft met geslacht, cultuur, geloof, kleur, beperking of seksualiteit. Ditzelfde geldt voor het vrouw zijn. Ik vind niet dat ik, omdat ik een vrouw ben, blij zou moeten zijn met de keuzes die ik heb kunnen maken. Ik maak keuzes omdat ik een mens ben. Dit vind ik ook heel belangrijk om mee te geven aan Lynn. Maar zo vanzelfsprekend als ik dit vind, is het helemaal niet.

Flair? Zeg maar gerust ongekende kracht!

Twee weken geleden schreef ik over de Flair. Dat het stukje in het tijdschrift mij greep over ouders met Flair. Wat Flair hebben nu precies inhoudt? En zo blijkt ook na het lezen van de genomineerden van deze week dat Flair multi-interpretabel is. De reden dat ik er nog een blog aan wijd, is omdat het mij deze week raakte. De mama die is genomineerd voor 'mama met Flair 2013' is wat mij betreft nu al degene die het verdient. Want winnen doe je in haar situatie nooit! Jemig, de haren op mijn armen gaan weer overeind als ik eraan denk. Deze vrouw is sterk, je kunt je haast niet voorstellen dat een mens bestand is tegen zoveel verdriet tegenover geluk.

Deze mama verloor haar man, 11 weken na de geboorte van hun tweede kindje. Als ik dit zo schrijf springen de tranen weer in mijn ogen. Een zoontje van 3, een dochter van 11 weken en weduwe worden. Een onwerkelijke situatie en eentje waar ik niet aan durf te denken. Hoe dubbel kan het leven in elkaar steken? Leven geven is ultiem geluk tegenover overlijden en intens verdriet. Als ik logisch nadenk, kom je je bed uit omdat je de prachtige kinderen die je hebt wilt verzorgen en voor ze wil zorgen. Maar anders dan dat, zou toch elke reden om dat bed uit te komen niet opwegen tegen het verdriet dat je hebt?

Als ik zo denk dat dit mij gister gebeurd was, dat mijn liefde, de vader van Lynn er niet meer zou zijn. Volgens mijn vader moet je altijd in verleden tijd praten over nare dingen, dan hoef je het ook niet af te kloppen. Dan zou toch een groot deel van mijn wereld in elkaar donderen. Want mijn hele leven bestaat toch grotendeels uit het geluk dat wij samen hebben en beleven. Ook is alles wat ik doe, zoals mijn baan en sport, enkel zo goed geregeld omdat we het samen doen. Om nog maar te zwijgen over de zorg voor Lynn. Je kan oppas organiseren, maar dat is nooit hetzelfde als samen opvoeden en samen leven.