Die-die-die

Dat onze kleine dame een pittig dwingelandje kan zijn weten we al een tijdje. Er zit een flinke kop op. Ik moet er vaak om lachen. Ze is niet in de maling te nemen. Als ze bijvoorbeeld een doosje rozijnen heeft gezien, dat ik dan snel opberg, is ze echt niet af te leiden tot iets anders. Of ik geef eraan toe, of Lynn zet het op een oorverdovend krijsen en voert de stervende zwaan uit. Wat ze in haar kop heeft, heeft ze niet in haar kont. Een spreekwoord dat haar op het lijf is geschreven. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik er zelf ook handje van heb.

Het vragen om iets begon eerst met geluidjes. Het klonk als 'hu' en dan heel vaak achter elkaar. Logischerwijs ging ze er daarna bij wijzen. Vaak in het wilde weg. Maar tegenwoordig weet ze precies wat ze wil hebben. Lynn komt glimlachend aanlopen en pakt vastberaden je hand vast. Je moet dan meelopen naar de plek waar ligt wat zij wil hebben. Eenmaal op de plaats van bestemming reikt ze haar armen naar me toe. Een kleine hint dat ik haar op dien te pakken.

Eenmaal ruim 11 kilo op mijn arm wijst ze doelgericht. Of naar de kast, die dan uiteraard opengemaakt dient te worden. Of naar bijvoorbeeld de fruitschaal. Vol enthousiasme zegt ze dan 'die-die-die' en is het de bedoeling dat je hetgeen pakt wat ze bedoelt. Het is makkelijk raden als ze 'appie' of 'peeej' zegt. Daar kan ik appel of peer van maken en die mag ze eigenlijk altijd wel. Maar soms, is het niet te volgen, en dan is het een stuk lastiger voor Lynn, maar ook voor mij.

Het DUPLO-kind

Het DUPLO-kind. Tot afgelopen maandag had ik hier nog nooit van gehoord. Nee, het is geen kind gemaakt van DUPLO. Ook is het geen poppetje van de DUPLO-serie. Mijn eigen kind is een DUPLO-kind. We waren namelijk bij het consultatiebureau. Het was alweer drie maanden geleden, dus tijd voor een APK. Lynn is anderhalf en moet nu van alles kunnen. De wijkverpleegkundige vertelde allerlei testjes te willen doen om te zien hoe het met de motoriek van Lynn gesteld was. Zolang ze niet teveel van die van mij heeft meegekregen zit dat wel goed denk ik.

Lynn keek, zoals ze altijd doet, eerst de kat uit de boom. Of Lynn nog ziek was geweest, was een vraag. Ik meldde dat ze nu enorm verkouden is. Ze krijgt aan alle kanten (hoek)tanden door. Ze sliep de afgelopen dagen niet heel goed. Ze heeft in de afgelopen drie maanden nog eens een paar dagen koorts gehad, maar gelukkig geen ernstige griep. De wijkverpleegkundige knikt vriendelijk en zegt dat we dan vandaag wel zullen zien wat er wel en niet lukt.

Hoe is het gesteld met de woorden die Lynn zegt, was vraag twee. Kon ze buiten mama, papa en dierengeluiden al drie woorden zeggen? Nou dat lukt haar wel. Ze zegt 'ja', 'op' en 'kaas'. Niet gek voor een anderhalf-jarige zou je zeggen. Hebben we de afgelopen weken geoefend op 'woef' en 'waf', tellen dierengeluiden niet mee. 'Voof' en 'Oofan' tellen ook niet mee gezien niet iedereen meteen zal snappen dat het om een vogel en olifant gaat.  Maar ze kwebbelt een slag in de rondte, dus dat komt wel goed. Tip was wel de speen in bed te houden zodat ze haar woorden goed kan uitspreken, zonder speen in haar mond. Als ze hem alleen nodig heeft bij het slapen. Prima plan dacht ik zo.

De speelgroep

Lynn gaat niet naar de crèche, simpelweg omdat mijn lief en ik ons werk op elkaar kunnen afstemmen. Als dit dan onverhoopt een keertje niet lukt dan heb ik een hysterisch enthousiaste vader die met alle liefde op zijn kleindochter past. Mijn ouders passen samen ook regelmatig op zondagmorgen op als ik uit mijn werk moet komen en mijn lief naar voetbal gaat. Voorheen had ik ook mijn schoonzus die altijd klaar stond om op onze kleine draak te passen. Maar dit lukt nu niet meer aangezien haar uitgerekende datum inmiddels al voorbij is en ze zelf bijna mama is. Voor de avonden hebben we oppas S.

Lynn is dus niet dagelijks met andere kinderen.Ik heb wel vriendinnen die ook kleine kinderen hebben, allemaal uit hetzelfde bouwjaar als Lynn. Maar het lukt niet altijd om af te spreken in mijn vrij drukke programma. Als dit dan wel lukt is Lynn meestal wel een goede speelpartner. Ze kan, in tegenstelling tot haar moeder, vrij goed delen. Dit maakt samen spelen natuurlijk een stuk makkelijker. Daar waar een gemiddeld kind bij alles 'mij' roept, geeft Lynn haar gehele inboedel weg. En dan hoeven ze er niet eens vriendelijk voor te kijken.

Mijn vader zou laatst op een maandagmorgen oppassen omdat ik een vergadering had. Mijn vader is op zich wel een doener. Hij gaat met Lynn aan de wandel naar de kinderboerderij of het speeltuintje in het park. Ik had gezien dat letterlijk bij ons om de hoek er een speelochtend was voor kinderen tot 2,5 jaar. Dus ik opperde bij mijn vader dat hij daar ook heen zou kunnen gaan. Mijn vader is een makkelijke prater, ik heb het niet van een vreemde natuurlijk, dus zo'n speelgroep met zo'n juf en allemaal moeders kon hij vast wel aan.

Ik-weiger-te-lopen-fase

Madame wandelt, de gehele dag wel te verstaan. In huis rent ze zich een slag in de rondte, letterlijk. Want je kan onze woonkamer aan twee kanten binnenlopen. Regelmatig ren ik haar achterna of zit Lynn juist achter mij aan. Eindeloze energie heeft ze als het gaat om lopen. Binnen is dat redelijk veilig. Ze remt wel eens wat laat af waardoor ze een tafel, bank, stoel of verwarming raakt. Maar dan roepen wij heel hard 'boem' en schiet ze negen van de tien keer in de lach. 

Buiten lopen en rennen is weer een heel ander verhaal. Liep mevrouw eerst nog vrolijk buiten rond te stampen, weigerde ze van de week haar voeten op de grond te zetten. In eerste instantie zag het er natuurlijk dolkomisch uit, als een klein aapje haar benen om mij heen geklemd toen ik haar dreigde neer te zetten. 

Dan maar tillen dacht ik. Pas bij de brug, om vanaf daar de eendjes en zwanen brood te geven, stond ze op de grond. Maar op de terugweg weigerde ze wederom zelf te lopen.

Het is toch wat, dacht ik. Nu kan ze lopen, en best stevig ook, doet ze het niet. Ook toen ik boodschappen deed wilde ze niet lopen. Normaal gesproken neem ik de wagen mee als noodmiddel. Als Lynn dan echt niet meer kan, dan gaat ze lekker in de wagen. Tillen is leuk, maar het lijkt net alsof ze lood in haar billen heeft als je haar langer dan twee minuten in je handen hebt. De laatste keer hield ik er zelf net geen verzakte rug aan over toen Lynn te moe was om te lopen. 

De tandjes

Huilen, huilen en nog eens huilen. Slaapt Lynn normaal gesproken 2 uur in de middag, ben ik nu al blij als ze het één uur volhoudt. Tandjes, een bekend fenomeen maar jemig wat lastig voor zo'n kleine hummel. Knalrode wangen als ze wakker wordt, het ziet er zo zielig uit. Het begon met flink gekwijl. Houdt ze normaal keurig haar tong binnen, hangt dat ding nu de hele dag uit haar mond. Ik weet niet precies hoe dat zit met de kwijlproductie, maar dat een klein meisje van 1,5 zoveel kwijl kon produceren, dat wist ik niet.

Ik heb het dan niet over druppels kwijl natuurlijk. Het zijn hele slierten die soms net voordat ze de grond raken, loslaten vanaf haar tong. Ik zou Lynn 2-3 keer per dag iets anders aan kunnen trekken. Niet omdat ik zoveel leuke kleren heb die ik zo graag wil showen. Nee vanwege de nattigheid. Kletsnatte shirts, jurkjes en vestjes. Ze heeft de hele dag een lekker nat bekkie. Ik maak het door de dag heen regelmatig droog. Maar na een minuut of vijf is het net alsof ik nooit in de buurt ben geweest met een doekje. Het is wat zo'n gebit!

Overdag lijkt ze er weinig last van te hebben. Ze eet meer dan goed. Of het nu zachte dingen zijn als bananen, broodjes of yoghurt. Of juist harde dingen als knapperige koekjes, korsten en crackers. Lynn eet ze zonder twijfel en zonder pijn. Maar blijkbaar werkt het vooral in haar slaap door. Want dat is iets wat ze momenteel niet heel goed doet, slapen. En dat terwijl mijn lief en ik daar enorm veel behoefte aan hebben, aan slaap.

Niet zwanger!

Er is zo'n ongeschreven regel en die gaat als volgt. Als je niet, ik herhaal NIET, zeker weet of iemand zwanger is vraag je het niet. Je wacht rustig af of iemand hier later zelf mee op de proppen komt of niet. Als dit het geval blijkt te zijn, dan heb je toch maar mooi mazzel dat je het niet gevraagd hebt. Deze regel leerde ik al vrij jong van mijn moeder die ooit zo'n ervaring had als vrager aan iemand die niet zwanger was en wilde voorkomen dat ik dit een ander aan zou doen. Maar ik spreek uit ervaring als ik zeg dat men tegenwoordig deze regel niet meer zo goed kent. Sterker nog, hij lijkt niet meer te bestaan.

Het begon een maand terug bij de voetbalclub van mijn lief. Ik stond daar nietsvermoedend met Lynn een bal te gooien. Ik gooide en Lynn liep erachteraan om hem te pakken. Vraagt er vanuit het niets iemand die ik amper ken of ik soms in verwachting ben van mijn tweede. Uhm nee, stamelde ik zwaar overdonderd door deze vraag. O, het leek zo zei deze mevrouw die er zelf uitzag alsof op het punt stond te moeten bevallen van een drieling. Ik hechtte er niet te veel waarde, al blijft zo vraag enorm gênant vind ik. De vrouw in kwestie is een beetje apart dus hiermee praatte ik het voor mezelf goed.

Ruim twee weken geleden was het echter weer raak. Ik kwam toevallig de tante van mijn vriendin tegen in de supermarkt. Omdat ik met Lynn liep te ploeteren en het bloedheet had maakte ik mijn jas los. Voor haar blijkbaar het teken om te vragen of ze goed zag dat ik zwanger was van mijn tweede. Wederom was 'uhm nee' mijn antwoord. Hierop begon de uitleg waarom ze dacht dat dit wel zo was. Ik had een wijd shirt aan, ze kon het niet zo goed zien enzovoorts. Vraag het dan dus niet was de regel toch? Wat is daarmee gebeurd, met die regel?

Time flies...

when you're having fun. Of gewoon omdat ik het stervensdruk heb. In het afgelopen jaar is het mij niet één keer gebeurd dat ik anderhalve week niets schreef op mijn blog. Niet dat ik niets te melden had hoor, in tegendeel juist. Maar het was zo hectisch en druk dat ik er simpelweg niet aan toe kwam. En voordat je er erg in hebt zijn er bijna twee weken voorbij. Wat ik dan allemaal heb gedaan in die afgelopen anderhalve week, daar moest ik zelf even hard over nadenken.

Ik had vooral op de dagen dat ik normaal gesproken tijd heb om te bloggen van alles te doen. Ik had een cursus op mijn werk over ondervoeding en overgewicht. Interessant. Vooral ook omdat beide in mijn werk voorkomen. Van obesitas tot ondergewicht. En natuurlijk de gemiddelde mens, waar ik gelukkig weer toe behoor. Ik heb ook veel gesport wat dus zijn vruchten afwerpt in gewicht en conditie. En mijn voeding gaat weer gedeeltelijk volgens de voedselzandloper. Dus ik eet weer lekker salades en havermout.

Ik ben de afgelopen twee weken ook druk geweest op mijn werk. Mijn slaapdiensten waren hectisch, mijn nachten kort. Thuis kon ik niet alle gemiste uren bijslapen waardoor ik sneller moe was. Want mij kleine dame groeit gestaag door en is alles behalve een stilzitter. Dus overdag lekker druk met boodschappen doen, rondjes wandelen en Lynn entertainen. Een baan op zich. Hier geniet ik overigens met volle teugen van. Er is niets leukers dan Lynn vragen 'bal' of 'poes' te zeggen om overtuigend 'die' of 'dees' te horen. Net zoals ze alles wat je zegt keurig kan aanwijzen. Neus, buik, oor, haar, tong. We houden elkaar dus lekker bezig de hele dag.

Happy challenge

'Happy challenge', een initiatief van drie vrouwen (Lisanne, Kelly en Marieke) die bewuster willen stilstaan bij wat ze willen en wat hen gelukkig maakt. Ik ben niet perse een enorme dromer, maar een opsomming maken van wat ik de komende jaren wens te bereiken is nooit weg natuurlijk. De happy challenge bestaat uit opdrachten die je aan het denken dienen te zetten. De eerste opdracht was het uitkiezen van drie waarden die bij mij passen. Die omvatten wie ik ben en waar ik echt voor sta. Een lange lijst met waarden die allemaal wel iets met mij te maken hebben of waar ik mijzelf in herken. Maar het mogen er maar drie zijn. Wie ben ik nu echt? Wat is voor mij belangrijk. Het was even flink denken en wegstrepen maar ik ben er tot drie en een half gekomen.

De eerste die er bij mij uit sprong was onafhankelijkheid. Ik vind het al zo'n jaar of tien genieten, klinkt alsof ik al heel oud en wijs ben, dat ik op mijzelf woon. Van deze tien jaar woon ik alweer zo'n negen jaar samen met mijn lief. Ik kon niet wachten om mijn eigen potje te koken, mijn eigen leven te organiseren en niet afhankelijk te zijn van anderen. Dit hield het eerste jaar in dat ik minimaal twee keer per week in mijn knalgele cinquecento naar mijn ouders croste om daar lekker te eten. Maar dat ik daarna naar 'mijn' plekje reed deed mij geloven dat ik het helemaal voor elkaar had. En dat gevoel heb ik nog altijd als ik naar huis rijd. Inmiddels is 'mijn' plek 'onze' plek geworden.

De tweede waarde die ik belangrijk vind is persoonlijke groei. Niet dat ik ieder boek uitpluis om maar bezig te zijn met mijn eigen ontwikkeling. Maar ik vind het leuk om nieuwe dingen te ondernemen en onderzoeken. Ik ben altijd in voor iets nieuws en heb altijd wel ideeën waar ik ooit nog iets mee wil. Persoonlijke groei zie ik ook in mijn rol als moeder. Want ondanks dat dit oermoedergevoel hevig aanwezig was vanaf de seconde dat Lynn werd geboren, moest ik wel even wennen aan het 'moeder' zijn. Wat voor een moeder wil ik zijn, maar belangrijker is of dit ook haalbaar is.

Babyshower

De babyshower, een feest voor de zwangere die voordat ze gaat bevallen nog allerlei cadeaus krijgt. Er wordt lekker gegeten en er worden tal van spellen gespeeld. Erg leuk en vooral ook gezellig. Voor de zwangere ook een mooi moment om iedereen nog te zien voordat de baby er is. Afgelopen zondag hadden we de babyshower van mijn schoonzus. Het leukste was dat ze werkelijk tot aan de voordeur niets in de gaten had. Om een babyshower te plannen moeten er best veel gebeuren en het moet vooral niet aan de zwangere verteld worden natuurlijk.

Mijn zwager had haar bezig gehouden met boodschappen doen. Hij wilde opeens om 14.00 uur pas weg terwijl hij normaal nooit een tijd aanhoudt. Mijn schoonzus vond het maar vreemd, maar liet hem maar. Hij moest ook nog even de banden van de auto oppompen en toen gingen ze langs huis voor de boodschappentassen. Helemaal niet natuurlijk, want toen ze de deur open deed stonden wij daar ineens allemaal en knalden twee meiden confettibuizen open. Ze schrok zich helemaal wild, ondanks je zwangere vrouwen niet mag laten schrikken. Maar één ding was zeker, ze was verrast en had niets in de gaten.

Alle auto's stonden verderop geparkeerd zodat ze die niet kon herkennen. Compleet beetgenomen dus. Bekomen van de schrik liep ze eens een rondje door haar woonkamer die vol hing met slingers. Er stond een prachtige taart van een zwangere buik en twee borsten. Uiteraard met lichtblauw shirt gezien het feit ze een zoon verwacht. Om in de stemming te komen begonnen we met een quiz. Ik ben gek op spelletjes dus was benieuwd wat voor een vragen er gingen komen. We werden in teams verdeeld. Ik zal in het team bij mijn zwangere schoonzus en mijn schoonmoeder, appeltje eitje dacht ik. Maar de vragen waren lastig.

Who needs sleep anyway?

Slaap, het is een begrip waar ieder mens mee te maken heeft in meer of mindere mate. Ik momenteel vooral in mindere mate. Ieder mens slaapt dagelijks een aantal uren. Het maakt eigenlijk niet zo gek veel uit wat voor een beroep je uitoefent, slapen doe je elke dag. De gemiddelde mens slaapt 's nachts, een nachtzuster slaapt overdag. Ik denk dat Lynn, gezien haar ritme mogelijk een nachtzuster zal worden. Want 's nachts slapen zat er van de week niet in. En dat vindt deze overdag en avondwerker niet zo fijn.

Het leek al een aantal weken goed te gaan. Tussen 20.30 en 21.00 naar bed. In de nacht een keertje wakker om de speen te zoeken. Maar daarna weer lekker verder slapen tot een uur of 8.00. Dat klinkt schappelijk, en dat is het ook. Een prima ritme waar ik al redelijk aan begon te wennen. Maar toen was daar ineens, vanuit het niets, een hysterisch doorbroken nacht waar geen eind aan leek te komen. Dat was een dikke vette tegenvaller, want ik ben zo gesteld op mijn nachtrust.

Ik slaap gemiddeld 2 keer per week op mijn werk. Drie keer als ik een weekenddienst heb. De nachten zijn kort. Mijn slaapdienst begint om 23.00 uur. Maar ik ben van huis uit geen vroege slaper. Ik rommel eerst nog was, lees een tijdschrift en speel nog een potje Candy Crush voordat ik ga slapen. Tegen 00.00 gooi ik het licht uit, en tegen 00.01 ben ik in zeer diepe slaap. Hier word ik dan altijd abrupt uitgetrokken door de wekker die om 05.30 uur afgaat. Want de eerste bewoner staat om 6.00 voor mijn neus. Zonder een flinke straal water op mijn hoofd ben ik nergens, dus altijd eerst even douchen voor ik begin.