Running

Hardlopen, een gegeven waar ik pas aan begon toen de zwangerschapskilo's die ik van Lynn als aandenken overhield niet kwijtraakte. Ik moest iets, dan maar rennen. Zeker niet mijn favoriete bezigheid maar nood breekt wetten. Voor het tijdperk Lynn, toen ik nog rookte, altijd hetzelfde woog en nooit schommelde in gewicht deed ik weinig aan sport. Ik had sporadisch een abonnement in de sportschool waar ik op den duur altijd spijt van kreeg. Ik ging toch niet. Het wel bekende sportschoolontwijkende gedrag.

Maar die rottige overblijfselen van de zwangerschap moesten en zouden eraf. Dus er zat maar één ding op. Bewegen, bewegen en nog eens bewegen. Ik begon met 1,5 kilometer waar ik zeker een week van bij moest komen. Maar ik kon al gauw 4 kilometer rennen. Ik rende eerst rondjes, want als ik absoluut niet meer zou kunnen, dan kon ik altijd nog terug wandelen.Ook ging ik bij een sportclub die in de buitenlucht conditie- en krachttrainen.

Het was eigenlijk verbazingwekkend hoe snel ik een conditie opbouwde en hoe meer ik sportte hoe meer kilometers ik kon lopen. Vorig jaar voor het eerst de 5 kilometer Letterenloop. Daarna 10 kilometer Heemstedeloop en 10 kilometer Zorgspecialistloop. Die lange afstanden deden mij echter wel de das om. Bij de 1e kilometer begon ik al af te tellen en zag er de lol niet meer van in. Ik besloot alleen nog 5 kilometers te gaan rennen. Maar niet voordat ik in september het absolute hoogtepunt van 12 kilometer Mudmasters zou doen.

Wintertijd

Wintertijd stond voor mij altijd bekend om het heerlijke extra uurtje slaap dat je kon pakken op een nacht. Gewoon dat ene uurtje cadeau, zonder dat je er iets voor hoeft te doen. En dat was 27 jaar het geval, al heb ik de eerste jaren wintertijd hier vast weinig van gemerkt. Maar sinds de komst van Lynn is wintertijd, geen wintertijd meer. Het betekent niet meer zorgeloos een uurtje langer in bed liggen. Het betekend hommeles in het schema van mijn kleine.

De eerste keer wintertijd met Lynn was ze zo klein dat er van enig ritme überhaupt geen sprake was. Dus dat uur verschil maakte voor niemand wat uit. Lynn sliep niet langer of korter, en wij zelf ook niet. We sliepen namelijk toch al korter en niet meer dan een uur of 4 achter elkaar. Afgelopen jaar heb ik er zelf ook geen baat bij gehad. Lynn had nog altijd geen echt vast schema. Met een beetje speling in de avond later naar bed was ze net zo vroeg als altijd wakker. Kortom, weinig profijt van dat o zo fijne extra uur.

Dit jaar was ik extra benieuwd. Lynn heeft een soort van ritme met hier en daar een uitzonderlijk slechte nacht. Ik ben inmiddels gewend aan minimaal één keer per nacht eruit om een speentje terug te mikken en er dan weer in te duiken. Maar voor 7.00 uur ben ik echt, en dan bedoel ik ook echt echt, geen mens. Ik was in een vorig leven een absolute uitslaper, iets wat ik de komende 15 jaar op mijn buik kan schrijven. Maar voor 7.00 uur is wat mij betreft onmenselijk. 

Baby in buik

Ik ben 12 weken zwanger van ons tweede kindje. Erg spannend natuurlijk, maar de belangrijke 12 wekengrens ben ik door. Een aantal mensen was al eerder op de hoogte. Mijn ouders, schoonouders, zus en schoonzussen vertelden we het direct. Vriendinnen en vrienden waren de volgende stap, collega's en uiteindelijk de rest van de wereld. Ik ben ook absoluut geen kei in het geheim houden van dit soort nieuws. Als iemand al langer dan 3 seconden naar me kijkt heb ik het idee dat ze het zien.

Zo zei van de week nog een bewoner dat het tijd werd dat ik weer eens zwanger raakte zodat hij lekker 4 maanden rust had. Die had ik twee dagen later dus mooi te pakken, de grapjas. Maar ik blijf het bijzonder vinden om te mogen zeggen dat ik zwanger ben. Anders als bij de eerste is natuurlijk het cruciale verschil dat er al eentje rondloopt die alles nauwlettend in de gaten houdt. Mijn lief en ik waren dan ook naar Lynn nog wat terughoudend als het ging om de aankomende baby.

Op mijn werk heb ik het gister aan bewoners verteld en de reacties waren leuk. Eentje zei 'alweer?'. Een ander zei 'wow een tweede kindje wat leuk'. Nu verwerkt de doelgroep waar ik mee werk informatie doorgaans iets langzamer waardoor de echte reacties vaak wat later komen. Zo zei het eentje dat het 'onverwacht' kwam. Hij had liever geweten dat ik er mee bezig was. Een ander vond dat zij als bewoners toch echt eerder op de hoogte gebracht hadden moeten worden dan mijn collega's. En dit is dan ook precies de reden dat ik zo van mijn vak houd.

Tetteren

Grappig om te bedenken dat ik bij Lynn vaak dacht aan dingen die ze nog niet kon. Dat ze als kleintje rond kroop, maar nog niet kon lopen. Als ik dan eenmaal ondervind dat ze kan lopen en hiermee dus ook een soort ongeleid projectiel wordt, daar dacht ik dan weer niet over na. Kastjes die opengetrokken worden. Op stoelen klimmen en op tafel van alles pakken wat toch echt zeker weten niet voor Lynn bedoeld is.

Vaak kan ik erom lachen. Maar niet altijd. Zo veranderde Lynn eens mijn beeldscherm van de laptop. Stond mijn beeld opeens een kwartslag gedraaid. Geen flauw idee wat ze had gedaan en Lynn natuurlijk ook niet. Na wat gefruts en geklik lukte het om mijn scherm weer terug te zetten. Maar dat lukt niet altijd met alles wat ze met haar lieve bezige handjes vast weet te pakken. De enige remedie, alles hoog leggen, echt heel erg boven op keukenkastjes hoogte hoog.

Naast dingen waarvan ik dan niet kon wachten totdat ze dat ging doen, heb ik dat ook met praten. Die eerste woordjes, jaja en op. Genieten. Kon ze maar meer zeggen dacht ik toen. Gezellig de hele dag dat geklets. Dan kan ze zeggen wat ze wil, dat kan ze benoemen waar ze pijn heeft als ze pijn heeft. Ik kon mij hier ontzettend op verheugen. En nu, nu kan ze al van alles zeggen. Waar ik echter niet bij stil stond was dat ze dan ook kon zeggen wat ze vooral allemaal niet wil en dat ze klakkeloos woorden kopieert die helemaal niet voor een jongedame van 2 bedoeld zijn.

Van moeder tot moeder

Bij het consultatiebureau zie ik het aankomen, feedback die ik krijg op mijn kind. Ik weet dat ze getest zal worden op wat ze allemaal kan en dat ze vast op één of meerdere punten anders zal scoren dan een gemiddeld kind. Deze feedback kan ik hebben. Omdat het moet, maar ook omdat het doorgaans door iemand gezegd wordt die ervoor geleerd heeft en weet waar zij het over heeft.

Maar de feedback die ik afgelopen week kreeg, de ongevraagde mening over het gedrag van mijn kind, die zag ik niet aankomen. Nietsvermoedend was ik met Lynn naar Amsterdam gereden. Mijn lief voetbalt steevast elke zondag en Lynn gaat graag naar de 'voebal'. Want daar gaat papa 'sjoppuh' en 'gooiuh' met de bal. Lynn kent het gehele ritueel. Een tostietje in de rust en met een beetje mazzel een 'fissie'(fristy).

Zo ook deze zondag. Onverwacht lekker weer en Lynn was lekker aan de wandel. Toen het eindsignaal klonk en pap een dikke kus had gekregen begaven we ons naar de speeltuin op het complex. Niet echt een spannend tafereel, maar er waren een hoop draaischijven die Lynn interessant vond. Ik zat daar met vriendin en haar kleine op een bankje terwijl Lynn lekker rondjes rende en druk was met het verzorgen van de kleine van mijn vriendin. Aangezien hij tandjes krijgt en de welbekende kwijlslierten vrolijk naar beneden druipen kon Lynn mooi zijn kin schoonboenen. 'Zo sjoon' zei ze er dan keurig bij.

Blokjestrauma

Het is alweer even geleden dat ik een blog schreef. Het komt vooral door hysterische drukte dat ik hier simpelweg niet aan toe kwam. Volop werk, boeken schrijven en een buitengewoon actieve peuter. Daarnaast redactiewerk voor een expertisecentrum, sporten en dan rest nog het sociale leven. Kortom, zat te doen waardoor het schrijven er een beetje bij inschoot.

Lynn groeit gestaag door tot een lieve, zorgzame, eigenwijze dame. Rennen, kletsen en lachen zijn doorgaans haar drie voornaamste bezigheden. Ze tettert aan één stuk door en ik word daar op mijn beurt weer helemaal gelukkig van. Als ze met een vette frons zegt 'brood oud, bah' moet ik altijd mijn lachen inhouden. Het is dé manier om haar korstjes niet op te hoeven eten natuurlijk want dat brood is helemaal niet oud.

Grapjes maken kan ze ook op peuterlevel, en ik moet heel eerlijk bekennen dat ik hier vreselijk om moet lachen. Als ze in haar stoel met een gek gezicht uit haar ooghoeken naar papa probeert te kijken. Vervolgens in de slappe lach schiet als ze in de gaten heeft dat papa haar allang door heeft. Dan smelt ik, zo aandoenlijk is het. Of als ze net doet alsof ze gaat slapen en dan opspringt als ik zeg dat het fijn is dat Lynn in slaap is gevallen. Bij die groei hoort uiteraard een bezoek aan het consultatiebureau.

De fiets

De fiets, het pronkstuk van Nederland, een eeuwenoud vervoersmiddel. Fietsen is iets wat ik vroeger, zo'n 16 jaar geleden, elke dag deed. Van huis naar school en weer terug. Pakweg 30 minuten fietsen heen en ook weer terug. Met een beetje onmazzel had ik twee keer wind tegen, want hij draaide altijd. Als ik wind mee had, draaide de wind overigens nooit. Zo'n gegeven dat wetenschappelijk nog nooit bewezen is, maar ik ben ervan overtuigd dat mijn dubbele-wind-tegen-theorie klopt.

Met een hele club fietste ik naar school, dus de tijd vloog voorbij en het was altijd gezellig. We hebben wat valpartijen meegemaakt omdat we net te dicht op elkaar fietsten of het glad was van de ijzel. Dit leverde enorme lachbuien op en briefjes halen bij mevrouw Rijkelijkhuizen omdat we dan te laat waren op school.
Toen ik 16 jaar werd kreeg ik een scooter. Een Yamaha Neos, een blauwe. Vanaf dat moment werd mijn fiets minder interessant. Ik scooterde overal naartoe. Met 18 jaar werd dit de auto. Ik bleef mijn scooter nog veel gebruiken want ik had geen eigen auto dus was afhankelijk van mijn ouders.

Op mijn 19e verjaardag kreeg ik een kanariegele Fiat Cinquecento. Hier heb ik heel wat kilometers in gereden. Ik sjeesde er overal mee naartoe. Zelfs een keer naar Duitsland voor een weekend weg van mijn studie Duits toentertijd en een weekendje naar Maastricht met een vriendin. Ik reed eigenlijk altijd auto. Ik had wel een fiets maar die werd gestolen. Bij mijn tweede huis werd mijn Cinquecentootje verruild voor een Ford Ka. Hier heb ik tot een maand geleden met veel plezier in gereden. Toen ik verhuisde naar de binnenstad van Haarlem leek mij een fiets wel weer op zijn plaats. Ik kon de fiets alleen niet binnen stallen, dus ook die werd gejat. Net als fiets twee die ik er neerzette.

Time management disaster

Mijn laatste blog schreef ik ruim een maand geleden. Typerend dat die laatste over time-management ging. Ik schreef toen al dat het niet mijn sterkste punt is, maar in mijn bestaan als blogger heb ik nog nooit zo lang geen blog geschreven. Ik werd er laatst door iemand op gewezen, dat ze mijn blogs miste. Maar ik had het simpelweg te druk om nog tijd te vinden om te schrijven. Ik heb het op mijn werk doorgaans druk, ook met afspraken naast mijn gewone begeleidingsdiensten. Maar dat is niet waar het hem in zat, want dat was altijd al zo. Het had denk ik ook te maken met prioriteiten stellen.

Lynn heeft in korte tijd haar vocabulaire uitgebreid. Zei ze een maand geleden alleen maar 'op', 'ja' en 'die'. Kletst ze nu de oren van je hoofd. Boe, oma, mama, poes, mauw, woef, open, wat(water), mooi en buit(buiten). Vooral dat laatste woord is bepalend. We brengen buitenshuis veel tijd door. Boodschappen doen, lopend of met de wagen. Een wandeling maken. Even naar het park de eendjes brood geven. In onze gezamenlijke achtertuin staan wat kleine speeltoestellen waar Lynn dol op is. Hier bivakkeren we dan ook regelmatig de middag als het weer een beetje mee zit.

Ik ga ook vaak met Lynn naar de kinderboerderij. De Schoterhoeve in het park bij ons achter. Naar de Zorgvrij-boerderij in Spaarnwoude of naar kinderboerderij 't Molentje in Heemstede. De laatste is wat mij betreft de mooiste en heeft verreweg de meeste geiten. En Lynn houdt van geiten. En vooralsnog houden de geiten ook van Lynn. Ze propt zich er keurig tussen om ze stro te geven of te aaien. Ook als ze heel dichtbij komen vindt ze het erg leuk. De kinderboerderij is gegarandeerd plezier, en ik vind het ook leuk.

Time management

Tijd is doorgaans een gegeven waar ik niet genoeg van heb. Een chronisch tekort kan je het wel noemen. Naast het chronische tekort aan tijd, vliegt de tijd die ik wel tot mijn beschikking heb voorbij. Het is inmiddels alweer april 2014. Lynn is ruim anderhalf en ik ben bijna jarig. 29 word ik, mijn laatste jaar als twintiger gaat bijna in. Zonder er nu een enorm sentimenteel verhaal van te maken verbaast het mij wel dat het zo snel gaat. Onder het motto 'uitspraken van oude mensen' weet ik nog zo goed dat ik op mijzelf ging wonen, dat ik mijn lief leerde kennen, dat ik mijn diploma haalde, dat ik in Afrika zat en dat ik zwanger was en moeder werd. Stuk voor stuk prachtige prestaties en gebeurtenissen. Maar dat time-management heb ik na ruim 28 jaar nog altijd niet onder de knie.

Voor time-management moet je beschikken over een aantal kwaliteiten en bijbehorende attributen. Om te beginnen is een stukje organisatiedrang nooit weg. Dit is toevallig één van mijn specialiteiten. Als ik kan organiseren en regelen ben ik een gelukkig mens. Het overzicht bewaren is ook een belangrijk gegeven bij het managen van tijd. En hier gaat het bij mij regelmatig mis. Ik denk een uurtje kwijt te zijn aan iets om vervolgens een hele ochtend of middag bezig te zijn. En daar gaat de planning van de dag. Ik ben mij hier wel altijd bewust van dus ik plan mijn afspraken ruimer in. Dan kan het altijd iets uitlopen.

Naast organiseren, plannen, regelen en overzicht bewaren is het bijhouden van mijn afspraken ook belangrijk. Sinds mijn zwangerschap zijn mijn hersenen week. In eerste instantie verkeerde ik in de ontkenningsfase. Ik onthield namelijk alles. Ik ben dol op boekjes dus had mijn agenda puur voor de vorm en om erin de schrijven, kliederen en tekenen. Volgeplakt met foto's en leuke spreuken maar totaal nutteloos, want ik wist uit mijn hoofd wanneer ik welke afspraken had staan. Dit is dus een typisch geval van verleden tijd. Als ik niet in mijn agenda kijk, weet ik niets. Ik vergeet afspraken, werkdiensten, vergaderingen. Ik ben ook blij dat collega's dan zeggen 'ik zie je dan en dan bij de vergadering he', dan denk ik tegenwoordig, vergadering? O ja, vergadering.

Super-OER-Zandloper-Schijfvanvijf-foodingspatroon

Voeding, het is wat. Vroeger, twee jaar geleden, hield ik mij niet zo bezig met voeding. Ik at gewoon wat ik lekker vond, had altijd dezelfde maat en sportte weinig. Toen ik zwanger was mocht ik logischerwijs van alles niet eten in verband met de kwetsbaarheid van de baby. Toen Lynn eenmaal geboren was, kon ik alles weer eten, maar mijn vorm was ver te zoeken. Mijn zelfde maatje lag vast verstopt bij mijn figuur, onvindbaar waren ze. Ik was ook gestopt met roken, dus misschien ook daardoor aangekomen. Maar ik wilde van die kilo's af en mijn figuur terug, al was het maar voor een deel. Dus besloot ik dat er iets moest gebeuren. Sporten en gezonder eten.

Nu ruim 1,5 jaar na Lynn's geboorte weet ik het niet zo goed meer met al die voeding. Wat mag nu wel en wat mag nu niet. Voor mij, maar ook voor Lynn. Je leest, hoort en ziet zo enorm veel dat ik langzaamaan de draad een beetje kwijtraak. Lynn kreeg de eerste weken van haar bestaan borstvoeding. Toen mijn borstvoeding verdween ging ze over op de poedermelk. Met de eerste hapjes at Lynn potjes maar ook verse groenten. Ditzelfde geldt voor fruit. Je hebt mensen die dan steevast roepen dat hun kind nooit eten uit een potje kreeg. Ik ben een fulltime werkende moeder die het af en toe heel praktisch vond dat mijn kind beide at. Lynn eet tegenwoordig met ons mee, dus het potjesconflict is daarmee verdwenen.

Het volgende ontstaat echter. Want wat geef je je kind nu wel en niet? En wat eten mijn lief en ik zelf?
Ik eet al een aantal maanden gedeeltelijk volgens de voedselzandloper. Een eetwijze, geen dieet, die beoogt dat mensen langer en gezonder leven. Een mooi uitgangspunt lijkt mij. Je mag eigenlijk alles eten, alleen adviseren ze minder te nemen van bijvoorbeeld rood vlees en koolhydraten. Mijn lief begint echter al te stuiteren als ik iets roep ik de trant van biologisch, verantwoordelijke voeding en volkoren producten. Ik moet dan altijd denken aan Marcus uit 'About a boy' die per ongeluk een eend dood gooit met een zelfgemaakt verantwoord brood van zijn moeder. Hoe combineer ik dit alles tot een verantwoord voedzaam maar vooral niet hysterisch eetpatroon waarbij zelfs mijn lief akkoord gaat?