Hier wat ongevraagd advies

Ongevraagd advies, iets waar ik soms knettergestoord van word. Omdat ik  nou eenmaal niet alles weet, iets wat voor mij al moeilijk genoeg is om te erkennen, zeg ik wel eens waar ik tegenaan loop. Gewoon als mededeling. Ik zeg dan bijvoorbeeld dat het fijn zou zijn als Lynn de nachten helemaal door zou slapen. Dat je na 6 maanden weer een hele nacht door slaapt zonder wakker te worden van het lieve gebrabbel of ernstige gehuil van Lynn. Want ook als ik er niet uit hoef en mijn lief dat doet, word ik toch wakker.

Zoals je leest staat er niet ´wil je mij nu alsjeblieft overladen met fantastische oermoedertips?´ Nee het staat er echt niet, maar het gebeurt altijd. Iedereen heeft de juiste oplossing voor mijn probleem. Maar ik vroeg daar helemaal niet om. Soms zeg ik dan op mijn vriendelijkst, het is tenslotte goed bedoeld, dat ik niet vroeg om tips maar het gewoon wilde melden. De blik die ik dan krijg… ik hoop dan altijd maar dat blikken niet echt kunnen doden.

Maar hoe dan om te gaan met al die ongevraagde adviezen? Ik zou natuurlijk mijn mond kunnen houden over mijn ervaringen. De mensen die mij kennen weten echter dat dat voor mij geen optie is.

De buik

Iedereen heeft er één. Je hebt ze in alle soorten en maten. Dikke, platte, met één rol, met twee rollen of juist met blokjes. Voorheen was mijn buik iets waar ik mij niet dagelijks over uitliet. Hier zeg ik meteen bij dat voorheen ook niemand een mening had over mijn buik. Tegenwoordig schijnt het echter normaal te zijn dat iedereen zijn of haar mening over mijn buik mag uiten. Het is zo’n issue dat het een bepalend lidwoord verdient.

De buik is eigenlijk een vreemd gegeven. Tijdens mijn zwangerschap bleef ik de eerste maanden wachten op het moment dat ik kon zeggen dat mijn buik al flink groeide. Dat het duidelijk zichtbaar werd dat ik zwanger was en anderen het aan mij konden zien. Ik vond dat een geweldig moment toen mijn buik daadwerkelijk uitzette.
 
Toen ik zo’n 7 maanden zwanger was, en mijn buik iets was waar je niet meer één twee drie omheen kon, veranderde de reactie van de mensen om mij heen. Daar waar ze mij voorheen aankeken om te vragen hoe het met mij ging, was er de laatste twee maanden van mijn zwangerschap enkel nog oog voor mijn buik en de baby die erin zat. Mensen die tegen je praten en ondertussen naar je buik staren. Een bijzondere ervaring. Ik kon me soms compleet onzichtbaar voelen. Wat, gezien mijn omvang, ook weer een wonder was.

9 maanden op, 9 maanden af

Ik had een fantastische zwangerschap. Ik was niet misselijk, had geen nare kwalen op onrustige benen en 1000 keer plassen per dag na. Kind en ik groeiden gestaag. Alles zoals het hoort. Ik at goed, niet overdreven veel. Ik ben tenslotte mijn hele leven al een goede eter.

Ik denk dat vrouwen na een bevalling in twee categorieën te verdelen zijn. De ‘heeft zij echt net een baby gekregen?’ categorie en de ‘zij heeft vast net een baby gekregen!’ categorie. Ik hoor bij de ‘zij heeft vast net een baby gekregen!’ categorie. Op zich niet erg hoor, al had ik liever bij de eerste groep gehoord. De groep met het kenmerk, baby eruit buik weg.

Voor mijn zwangerschap sportte ik niet veel. Ik weeg al 100 jaar hetzelfde, dus maakte ik er nooit zo’n punt van. Echter nu, na ruim vijf maanden zit er nog altijd 7 kilo teveel aan. En dat is knap irritant kan ik je vertellen.

Natuurlijk kan ik meer sporten en niet meer snoepen. Maar hoe komt het dat die 7 kilo’s gewoon blijven plakken, zonder aanwijsbare reden?

De roze wolk en andere clichés

En dan ben je bijna twee jaar verder… Ik ben inmiddels trotse moeder van onze 5 maanden oude dochter Lynn. Inmiddels ben ik alweer twee maanden aan het werk en lijkt er een ritme te komen in mijn leven. Nou ja ritme, iets wat hierop lijkt.

Met de geboorte van Lynn werden er ongevraagd zo ongelooflijk veel clichés op mij afgevuurd. Ik moet daarbij meteen eerlijk bekennen dat het overgrote deel van de clichés ook echt zo is. Lynn is de mooiste baby van de hele wereld, zonder twijfel!

Je kan nergens anders meer over praten. Confronterend om toe te geven, maar absoluut waar. Op zijn minst 70%(misschien wel meer) van mijn gespreksstof gaat over mijn dochter.
 

Het roze wolk principe kwam natuurlijk ook oneindig vaak te sprake. Er bestond niets mooiers dan moeder worden, huilen en poepluiers wegen niet op tegen de liefde voor je kind.

Nou dat cliché klopte voor mij van geen kanten.

What's life all about?

Het leven, jawel een zwaar maar reëel onderwerp. We hebben er tenslotte allemaal dagelijks mee te maken. Waar draait het leven nu eigenlijk om, was de vraag tijdens een lunch met vriendinnen. Waarop de volgende vraag ontstond. Wat hebben we nodig om te kunnen functioneren en moet je jezelf hierover verantwoorden tegenover vrienden en familie?
Werk, studie, cariere maken, familie, vrienden, gezin, liefde, gezondheid, bijdragen aan de maatschappij en eigen geluk. Allemaal aspecten waar een ieder dagelijks mee te maken heeft en keuzes in maakt. Daar waar ik vroeger, en ik ben pas 26, elk weekend aan de bar hing en danste tot de lichten aangingen, hang ik nu ook graag op de bank met mijn liefde. Carrière maken met mijn SPH diploma was voor mij belangrijk, maar nu blijk ik meer baat te hebben bij structuur en een baan van 9.00 tot 17.00. Levensdoelen lijken voor mij dus ook te veranderen.

Afgelopen oktober en november was ik in Durban, Zuid-Afrika waar ik werkte met straatkinderen. Ondanks alle armoede en ziekte werd ik het meest geraakt door de onzekerheid van de kinderen. Ik ben opgegroeid in een veilig en warm gezin. Tot op de dag van vandaag weet ik dat ik altijd kan terugvallen op mijn ouders en vriend, wat er ook gebeurd en wat ik ook doe. Met deze zekerheid functioneer ik op alle vlakken. Op familiear gebied, omdat ik weet dat er van mij gehouden word. In mijn werk, omdat ik weet dat mijn collega's in mij geloven en mijn achterban (ouders en vriend) trots op mij zijn. Ik functioneer op sociaal niveau omdat ik weet dat ik mijzelf kan en mag zijn. Maar wat als je dit alles niet hebt? Hoe functioneer je dan?

Boodshoppen

Boodschappen doen, iedereen doet het. Maar dan is er nog de grote vraag... Bij welke winkel? Ik ben zelf iemand die graag de dichtstbijzijnde supermarkt bezoekt. Nu zijn dat in mijn geval twee grote ketens. Wil ik lekker vlees en groenten, ga ik naar de Ap. Wil ik een recht toe recht aan maaltijd, ga ik naar de Deka.
Makkelijk zat zou je zeggen. Voldoende keuze, prima prijzen, lekker dichtbij maar toch altijd meer geld kwijt dan ik eigenlijk zou willen.

Laat ik voorop stellen dat ik gek ben op koopjes en shoppen. Maar als het om boodschappen gaat besteed ik daar weinig aandacht aan. Zo kom uiteraard vaak thuis met 3 pakken gevulde koeken die in de aanbieding waren en die ik absoluut niet nodig heb. Maar bewust boodschappen doen is aan mij niet echt besteed, terwijl ik dit bij het shoppen van kleding en schoenen altijd doe.

Echter besloot ik op een druilerige zaterdag naar de Action te gaan. Een geweldige winkel waar alles bijzonder goed geprijsd is. Zo koop ik er graag mijn schoonmaakspullen, shampoo en uiteraard de aanbiedingen die ik niet nodig heb, maar wel leuk vind. Een winkel waar ik met gemak een uur rond kan struinen op zoek naar leuke cadeaus, schrijfgerei en boeken.

Op deze bewuste zaterdag besloot ik dan ook maar meteen langs de Aldi te gaan. De winkels liggen naast elkaar, dus waarom niet even rondkijken.

Happy New Year

Gelukkig nieuw jaar.... twee keer zelfs als ik afga op mijn laatst geschreven stuk. Inmiddels ben ik, net als de rest van de wereld, in 2011 beland. En er is een hoop gebeurd in de afgelopen twee jaar.
Voor de liefhebbers een beknopte update.

In 2009 begon ik aan mijn laatste jaar SPH, sociaal pedagogische hulpverlening. Ik heb in 2010 mijn HBO diploma behaald en ga nu als 'bachelor of social work' door het leven.
Zoals iedere student viel ik na mijn studie in een buitengewoon diep donker gat. Ik kon toch echt niet bedenken met welke activiteiten, naast mijn baan, ik mijn vrije tijd moest vullen. Vrije tijd, wat was dat ook al weer?

Na het lezen van tientallen boeken, het binnenstebuiten keren van de sportschool, het bezoeken van vele terrassen en simpelweg luieren vond ik mijn nieuwe missie. Vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika.

'The best of both worlds' Zandvoortse Courant nr 49 9-12-2010

Na acht weken zit mijn tijd als vrijwilliger bij Umthombo erop. Wat een geweldig project.

Ik ben er dan ook heel trots op dat ik hier aan mee heb mogen werken.

De laatste 4 weken ben ik een aantal keren mee geweest op After Care. Een programma dat kinderen die naar huis willen, naar huis brengt en contact onderhoudt met de familie.

Zo werd jongetje S. naar huis gebracht waarna ik hem twee weken later thuis bij zijn familie op zocht. Hij leek zijn draai gevonden te hebben en zag er gelukkig uit.

Echter is hij deze week weer bij Umthombo terug gekomen. De verleiding van de vrijheid en het straatleven is dan blijkbaar groter dan de wil om thuis te wonen.

Bedenk hierbij wel dat de ouders vaak overleden zijn en het allerlei verschillende familieleden zijn waar de kinderen bij wonen.

Het positieve ervan vind ik dat S. wel weer naar Umthombo gekomen is, waardoor hij in ieder geval in beeld is bij een organisatie die hem kan helpen.

'Hoe haal je een kind uit zijn vertrouwde straatleven' Zandvoortse Courant nr 46 18-11-2010

Wat vliegt de tijd. Ik ben alweer ruim 4 weken in Zuid-Afrika en heb in die tijd veel gezien en gedaan.

Om de kinderen van de straat te krijgen of houden zijn er bij Umthombo verschillende programma’s waar de kinderen aan deel kunnen nemen. Ik heb bijna bij alle programma’s meegelopen.

Ik startte met het surfprogramma, een programma waarbij de kinderen 7 dagen per week elke ochtend leren surfen of hun techniek verbeteren. Ik mocht zelf mee surfen, wat ik nog nooit gedaan had.

Ik was verbaasd over de communicatieve kwaliteiten van de kinderen, die mij moesten uitleggen hoe ik moest peddelen en staan. Na twee dagen en vele liters zout water in de maag verder, lukte het me om in de zee op het board te staan.

'Straatkinderen' Zandvoortse Courant nr 42 21-10-2010