Het consultatiebureau

Met het krijgen van een kindje krijg je automatisch te maken met het consultatiebureau. Ook wel bekend als consternatiebureau. Je krijgt keurig een telefoontje van een wijkverpleegkundige die bij je op huisbezoek komt de eerste keer. En wij troffen een hele lieve, Wilma. Ze vond Lynn een prachtig kindje en was ontzettend lief voor haar. Draaide haar zachtjes om en kletste tegen haar. Kortom, een plaatje van een mens.

De volgende bezoeken vonden plaats bij het consultatiebureau zelf. En toen begon het festijn.
Om te beginnen is het onwennig en moeizaam om je baby uit te kleden, wat Lynn sowieso niet zo leuk vindt. Dan moet ze worden gemeten, zowel in de lengte als de omvang van haar hoofd. Dan wordt mevrouw overgeplaatst naar de weegschaal alwaar haar gewicht bepaald kan worden. Na deze ondernemingen heb ik altijd een huilend kind dat protesteert, en dan moet het daadwerkelijke bezoek nog beginnen. 

Een bezoek dat ik de ene keer beter kan hebben dan de andere keer. Ik vond het in het begin maar een verplichting. 'Hoe bevalt het moederschap?' Wordt altijd gevraagd. In het begin voelde het als een test. Ik wilde wel het juiste antwoord geven. Echter raak je aan de vragen gewend en kwam ik erachter dat er geen juiste antwoorden bestaan. Ik moet wel altijd aan de film ‘de gelukkige huisvrouw’ denken als ze me vragen hoe het mij afgaat. De neiging om dan zeggen dat ik af en toe mijn baby verstop in een kartonnen doos in de garage, zoals Carice van Houten daar doet, kan ik altijd maar net bedwingen.  

Inpakken en wegwezen

Douchen, aankleden, snel een broodje, ik schiet mijn jas aan, pak mijn tas en weg ben ik. Dat is nou een typisch gevalletje van verleden tijd. Moet ik de deur uit met dochterlief ben ik minstens een half uur in de weer. Heb ik alles bij me? Uit de keukenafdeling heb ik nodig: flesje, dopje, melkpoeder, thermoskan, hapje, lepeltje, speentje, reservespeentje, reserve-reservespeentje. Van de afdeling persoonlijke verzorging heb ik nodig: verschoonmatje, luiers, billendoekjes en luierzakjes voor de hele vervelende luiers.

Dan hebben we afdeling textiel: swaddle, slab, nog een slab, spuugdoek, nog een spuugdoek, hydrofielluier, romper, reserveromper, reservebroekje en reservetshirt. Tot slot de afdeling speelattributen: rammelaar, gekleurd doekje, knuffel met muziekje en een boekje met knuffeltjes erin. De grootste uitdaging is om de tas uiteindelijk dicht te krijgen. Het is eigenlijk net als het inpakken van een koffer, je neemt altijd teveel mee, je gebruikt de helft niet, maar alles moet mee.

 

Ik heb na 9 maanden toch iets meer handigheid gekregen in het inpakken van de tas. Maar het inpakken van een 9 maanden oude baby blijft een uitdaging. In bad is een feest, en één groot waterballet. Het badeendje is een groot succes, net als het roze washandje in de vorm van een varkentje. Lynn stopt beide graag in haar mond, zoals ze met alles graag doet. Rustig stil liggen is er tegenwoordig ook niet meer bij. Het heeft meer weg van een potje worstelen met sop, baby en uiteindelijk handdoek.

Vaderdag

Vaderdag, de dag van zelfgemaakte asbakken (totaal pedagogisch onverantwoord), witte onderbroeken voorzien van geschilderde creaties en natuurlijk de boekenlegger. Om te laten weten hoe blij je met jouw vader bent.

Zo staat er al jaar en dag bij mijn ouders een door mij gekleid pennenbakje op het bureau. Overigens zou het er niet heel veel beter uitzien als ik vandaag de dag zo'n pennenbakje zou maken. Mijn motoriek in combinatie met een groot gebrek aan creatief vermogen voorkomen de maak van prachtige kunstwerken.

Ik deed altijd trouw aan Vaderdag. Mijn vader riep altijd heel hard dat hij geen cadeauwensen had en wij, mijn zusje en ik, maakten dan toch zo´n mooi beschilderd hemd. Mijn zusje overigens vele malen artistieker dan ik ben.

Later vervingen we de eigengemaakte kunstwerken voor cadeaus, tot grote vreugde van mijn vader. Al vond hij de zelfgemaakte stukken ook altijd prachtig. Anders had dat pennenbakje toch eerder het leven gelaten zou je denken.

Maar nu is mijn lief ook papa, en maakt dus zijn eerste Vaderdag mee. Totale onzin, vindt hij Vaderdag. Een gevleugelde uitspraak daarbij is ´Vaderdag, daar doe ik niet aan hoor´.

Echter heeft hij daar als papa niets over te zeggen. Lynn is, ondanks ze dit niet bewust kan uitspreken, kleien of schilderen, heel blij met haar papa.

De verliefde blik die ze hem dagelijks schenkt straalt ´ik hou jou´ uit. Dus wij doen wel aan Vaderdag.

Het AMBER Alert

Mijn telefoon geeft een trilling en licht op. Ik pak hem automatisch en kijk wat er op mijn scherm staat. Het zal wel een mailtje, FB-bericht of what’s app zijn. Maar dat was het niet, het was een Amber Alert. Onbewust schrik ik er toch van. Laat ik meteen zeggen dat ik mij niet voor niets bij de dienst heb aangemeld. Ik vind het zéér belangrijk dat het bestaat, maar de rillingen lopen over mijn rug als ik het bericht lees. Een jongetje van 4 jaar, ontvoerd.

Voorheen, en dan bedoel ik natuurlijk voordat ik moeder was, vond ik de berichten al ongelooflijk naar om te lezen. Nu ik zelf een kleine dame heb rondkruipen, is dat gevoel enkel versterkt.

Het kan mij ook gebeuren, dat er iets met mijn dochter gebeurt. Die gedachte druk ik net zo abrupt weg als dat hij komt opzetten. Want als je daarvan uitgaat, zet je geen stap meer buiten de deur.

Maar jemig wat zullen die ouders zich vreselijk voelen en zich geen raad weten.

Ik bekijk de melding ook online om een foto van het jongetje te kunnen zien. Een stralend koppie met blond haar. Het bah, hoe kan dat nou zo’n ontvoering.

Ik zeg tegen mijn lief dat ik een Amber Alert kreeg. Hij bekijkt ook meteen de site. Hij concludeert dat het zo vast op Nederland 1 in beeld zal komen, wat even later ook gebeurt. Ze hebben een signalement van de auto en het wordt ook weergeven op de matrixborden boven de snelwegen. Het wordt groots aangepakt, zo lijkt het.

9 maanden op, 9 maanden af deel 2

Jawel daar zijn we dan. Lynn is vandaag 9 maanden. Die eerste negen maanden zijn omgevlogen en ik kan mij geen leven meer indenken zonder mijn kleine dame.

Ze brabbelt zich een slag in de rondte de hele dag. Van huuuuu tot tatatata. Het maakt eigenlijk niet zo gek veel uit welke klank ze produceert, alles klinkt even gezellig en vrolijk.

De welbekende en o zo vermoeiende kreet ´negen maanden op, negen maanden af´ is op mijn niet meer van toepassing. Heerlijk! De eerste negen maanden zijn een feit en dat nog niet alles is zoals het was, is niet erg. Ik ben er inmiddels achter dat alles zo zijn tijd nodig heeft.

Los van de kilo’s, die er door veel hardlopen en sporten bijna af zijn, is mijn hormoonhuishouding nog altijd niet geheel georganiseerd.

Dit zorgt regelmatig voor waterlanders, al probeer ik toch echt ontzettend op mijn lip te bijten als het te zoetsappig is. Zo schiet ik dagelijks vol van de schaterlach van mijn dochter, en vind ik dit uitermate truttig. Maar ja, die hormonen hè. 

Steeds meer en meer vormt mijn gezin zich. Ik heb best moeten wennen aan mijn rol als moeder, en dan vooral het voelen van de enorme verantwoording die het met zich mee brengt.

Totaal slappe benen krijgen als Lynn lichte verhoging had. Ik kan nu, na 9 maanden, toch zeker tot een graad of 39,5  soort van ontspannen blijven. Alles wat erboven komt, daar heb ik mijn lief voor nodig om mij gerust te stellen. Ik blijf dan ook doelloos herhalen dat er niets aan de hand is, ze lekker eet, drinkt en levendig is. Dat ik binnenin nog net geen rolberoerte krijg en hoop dat de koorts zo snel mogelijk zakt zal er wel bij horen.

Na 9 maanden kan Lynn ook van alles en geniet ik elke dag meer van wat ze allemaal doet en te vertellen heeft. Wel snappen dat je je benen en knieën op moet trekken om te kruipen, maar niet begrijpen dat je hierbij je hoofd omhoog houdt is een hilarisch beeld van een baby met kont in de lucht en gezicht tegen de vloer.

Jammeren als ze niet bij een knuffel kan, terwijl ze zichzelf er gewoon naartoe kan kruipen, rollen of duwen. Alle speeltjes met uitdagende blik van haar blad gooien en dan naar beneden staren, alsof ze geen idee heeft hoe ze op grond terecht zijn gekomen. Prachtig!

Eten is ook zo´n feest. Lynn heeft geen enkele tand. Dit weerhoudt haar echter niet van het eten van alles wat los en vast zit. Koekjes, speciaal voor baby’s in de vorm van Nijntje. Maar een ordinaire eierkoek, stroopwafel, cake of kokosmakroon gaat er ook lachend in. In kleine stukjes uiteraard, dat wel.

Brood eet mevrouw ook. Twee maal per dag één ‘pain de boulogne’ boterham met alles wat je je kunt bedenken. Kaas, smeerworst, gekookte worst, hagelslag, smeerkaas, ham en pindakaas.

Tomaat, daar wordt nog aan gewerkt. Iedere keer trekt ze een verschrikkelijk vies gezicht als ze dat proeft. Waar wij dan weer smakelijk om lachen.

Na 9 maanden kan ik wel één en ander concluderen omtrent het moederschap. Moeder zijn is iets bijzonders wat moeilijk uit te leggen is. Een oer-gevoel dat niet te stoppen is. Ik ben een moeder en zal het altijd blijven. Zo simpel, maar waar.

Ik kan mij steeds moeilijker heugen hoe het was zonder Lynn. Dat zo’n klein persoon in een relatief korte periode zo’n groot deel van mijn leven uit is gaan maken, blijft een bijzondere gewaarwording.

Elke dag geniet ik een beetje meer van mijn dochter, mijn lief en mijn gezin! Wat ben ik trots en ongelooflijk gelukkig!

Kan ze al...

Ik had mij voorafgaand aan het moederschap niet kunnen bedenken dat het zo’n grote concurrentiestrijd zou kunnen zijn. Op de middelbare school wil je de beste zijn en met een beetje mazzel houd je dat vol tot aan je vervolgstudie. Maar dat al die opschepperij en prestatiedrang met het krijgen van een baby weer zou beginnen, had ik niet gedacht. Ik dacht juist dat het een afgesloten tijdperk zou zijn met de geboorte van Lynn, maar niets blijkt minder waar.

Het begint vanaf de seconde dat je baby wordt geboren. Ik vind Lynn de mooiste baby ter wereld, maar welke moeder vindt dit nou niet van haar kleine. Daarmee begint de strijd.

De grootste strijd wordt geleverd met medemoeders of juist vrouwen die niet meer in aanmerking komen voor het moederschap en volwassen kinderen hebben.
Ik probeer er doorgaans niet op in te gaan dan wel het te negeren, maar soms kan je er niet omheen.

Een new born moeder, zeg even de eerste 9 maanden, is het ergste soort. Ik ben mij ervan bewust dat ik ook tot deze groep behoor. De new born moeder is deels onzeker over de baby en wordt deels onzeker gemaakt door andere moeders. De baby moet het namelijk wel goed doen. Zo worden er stapels boeken ingeslagen, ook bij mij staan ze op de plank, om de groei en bloei van hun kind in de gaten te houden. Geen probleem, tot het een wedstrijdje ‘welke baby kan het meest’ wordt. 

Hier wat ongevraagd advies

Ongevraagd advies, iets waar ik soms knettergestoord van word. Omdat ik  nou eenmaal niet alles weet, iets wat voor mij al moeilijk genoeg is om te erkennen, zeg ik wel eens waar ik tegenaan loop. Gewoon als mededeling. Ik zeg dan bijvoorbeeld dat het fijn zou zijn als Lynn de nachten helemaal door zou slapen. Dat je na 6 maanden weer een hele nacht door slaapt zonder wakker te worden van het lieve gebrabbel of ernstige gehuil van Lynn. Want ook als ik er niet uit hoef en mijn lief dat doet, word ik toch wakker.

Zoals je leest staat er niet ´wil je mij nu alsjeblieft overladen met fantastische oermoedertips?´ Nee het staat er echt niet, maar het gebeurt altijd. Iedereen heeft de juiste oplossing voor mijn probleem. Maar ik vroeg daar helemaal niet om. Soms zeg ik dan op mijn vriendelijkst, het is tenslotte goed bedoeld, dat ik niet vroeg om tips maar het gewoon wilde melden. De blik die ik dan krijg… ik hoop dan altijd maar dat blikken niet echt kunnen doden.

Maar hoe dan om te gaan met al die ongevraagde adviezen? Ik zou natuurlijk mijn mond kunnen houden over mijn ervaringen. De mensen die mij kennen weten echter dat dat voor mij geen optie is.

De buik

Iedereen heeft er één. Je hebt ze in alle soorten en maten. Dikke, platte, met één rol, met twee rollen of juist met blokjes. Voorheen was mijn buik iets waar ik mij niet dagelijks over uitliet. Hier zeg ik meteen bij dat voorheen ook niemand een mening had over mijn buik. Tegenwoordig schijnt het echter normaal te zijn dat iedereen zijn of haar mening over mijn buik mag uiten. Het is zo’n issue dat het een bepalend lidwoord verdient.

De buik is eigenlijk een vreemd gegeven. Tijdens mijn zwangerschap bleef ik de eerste maanden wachten op het moment dat ik kon zeggen dat mijn buik al flink groeide. Dat het duidelijk zichtbaar werd dat ik zwanger was en anderen het aan mij konden zien. Ik vond dat een geweldig moment toen mijn buik daadwerkelijk uitzette.
 
Toen ik zo’n 7 maanden zwanger was, en mijn buik iets was waar je niet meer één twee drie omheen kon, veranderde de reactie van de mensen om mij heen. Daar waar ze mij voorheen aankeken om te vragen hoe het met mij ging, was er de laatste twee maanden van mijn zwangerschap enkel nog oog voor mijn buik en de baby die erin zat. Mensen die tegen je praten en ondertussen naar je buik staren. Een bijzondere ervaring. Ik kon me soms compleet onzichtbaar voelen. Wat, gezien mijn omvang, ook weer een wonder was.

9 maanden op, 9 maanden af

Ik had een fantastische zwangerschap. Ik was niet misselijk, had geen nare kwalen op onrustige benen en 1000 keer plassen per dag na. Kind en ik groeiden gestaag. Alles zoals het hoort. Ik at goed, niet overdreven veel. Ik ben tenslotte mijn hele leven al een goede eter.

Ik denk dat vrouwen na een bevalling in twee categorieën te verdelen zijn. De ‘heeft zij echt net een baby gekregen?’ categorie en de ‘zij heeft vast net een baby gekregen!’ categorie. Ik hoor bij de ‘zij heeft vast net een baby gekregen!’ categorie. Op zich niet erg hoor, al had ik liever bij de eerste groep gehoord. De groep met het kenmerk, baby eruit buik weg.

Voor mijn zwangerschap sportte ik niet veel. Ik weeg al 100 jaar hetzelfde, dus maakte ik er nooit zo’n punt van. Echter nu, na ruim vijf maanden zit er nog altijd 7 kilo teveel aan. En dat is knap irritant kan ik je vertellen.

Natuurlijk kan ik meer sporten en niet meer snoepen. Maar hoe komt het dat die 7 kilo’s gewoon blijven plakken, zonder aanwijsbare reden?

De roze wolk en andere clichés

En dan ben je bijna twee jaar verder… Ik ben inmiddels trotse moeder van onze 5 maanden oude dochter Lynn. Inmiddels ben ik alweer twee maanden aan het werk en lijkt er een ritme te komen in mijn leven. Nou ja ritme, iets wat hierop lijkt.

Met de geboorte van Lynn werden er ongevraagd zo ongelooflijk veel clichés op mij afgevuurd. Ik moet daarbij meteen eerlijk bekennen dat het overgrote deel van de clichés ook echt zo is. Lynn is de mooiste baby van de hele wereld, zonder twijfel!

Je kan nergens anders meer over praten. Confronterend om toe te geven, maar absoluut waar. Op zijn minst 70%(misschien wel meer) van mijn gespreksstof gaat over mijn dochter.
 

Het roze wolk principe kwam natuurlijk ook oneindig vaak te sprake. Er bestond niets mooiers dan moeder worden, huilen en poepluiers wegen niet op tegen de liefde voor je kind.

Nou dat cliché klopte voor mij van geen kanten.