Roken

Als fanatieke roker moet het er toch een keer van komen dat ik een stukje schrijf over het rookverbod. Beetje bij beetje is mij, als roker zijnde, alles afgenomen.
Voor een paar jaar geleden mocht ik in de trein gewoon nog roken terwijl ik nu tot de welbekende rookpaal veroordeeld ben. Ondanks ik een stevige roker ben snap ik heel goed dat roken in een trein vervelend en storend kan zijn voor mijn medepassagiers.

Sinds juli mag ik ook in restaurants, clubs, bars en sportkantines niet meer roken. Ondanks ik eerlijk toe moet geven dat ik natuurlijk liever wel rook voor, tijdens en na een lunch, diner of drankje begrijp ik de protesten.
Na een aantal keren geoefend te hebben kan ik nu een lunch of diner doorstaan zonder trillend aan tafel te zitten vanwege het nicotinegebrek.
Ook kan ik mijn handen inmiddels rust geven in plaats van hysterisch in mijn kop koffie te roeren of aan servetten te pulken.

Al met al vind ik dat ik het als roker prima doe. Van overal roken naar helemaal nergens meer roken in openbare ruimtes. Ik moet wel bekennen dat als ik ook maar even buiten sta, thuis ben of in de auto stap het eerste wat ik doe is een sigaret opsteken. Maar die sigaret rookte ik voorheen binnen dus vind ik dat te rechtvaardigen voor mezelf.

Zo was er ook op school een ruimte waar binnen gerookt mocht worden. Deze bestaat na 1 juli jongstleden niet meer dus rook ik keurig buiten.
Maar toen, in de pauze, wilde ik heerlijk in het zonnetje een sigaret roken. Wat mij toen gebeurde had ik nog nooit mee mogen maken. Ik stond buiten, aangezien binnen roken dus niet meer mogelijk is, voor de hoofdingang en werd onverwacht op mijn schouder getikt door een man met een knaloranje vestje.

Mevrouw, zei die meneer, u mag hier niet roken. De man dacht waarschijnlijk dat hij me een beroerte had bezorgd aangezien ik toch zeker een seconde of 20 geen woord uit wist te brengen. In mijn hoofd draaide alles op volle toeren. Sta ik buiten? Waait de rook naar binnen? Ben ik iemand tot last? Wat doe ik verkeerd?

Ik bleek binnen een te korte afstand te staan van de ingang. De man verzocht mij vriendelijk om bij de vlaggenmasten te gaan staan, ook buiten. Uiteraard deed ik netjes wat mij gevraagd werd. Echter vind ik het nog steeds frappant dat ik buiten niet mag roken. De vlaggenmasten staan natuurlijk dusdanig ver van het afdak dat er bij een regenbui geen beginnen aan is. Vanaf dat moment is mijn nieuwe stek het binnenplein van de school, daar waar rokers zich niet aan afstanden hoeven te houden en overdekt kunnen roken.

Ik zag laatst op het nieuws dat er mensen zijn die aangeven de terrassen ook rookvrij te willen hebben. Ik zou zeggen, ‘binnen plaatsen genoeg’. Maargoed om nu niet helemaal als verzuurde chagrijnige verstokte roker over te komen snap ik dat het in walmen rook zitten niet prettig is, alleen ben ik van mening dat men dat al zolang doet dat het er nu ook niet meer toe doet laat staan buiten.

Als ik straks op terrassen, in de auto en in mijn eigen huis ook niet meer mag roken is het misschien een optie om te stoppen.
Tot die tijd wil ik er nog niet aan geloven en steek ik zonder pardon in mijn eigen stekje nog een sigaret op.

Weekend

Ik schrijf dit stukje in de vooravond van mijn laatste schooldag van de eerste periode. Ongelooflijk hoe snel die eerste periode voorbij gaat. Over twee weken heb ik mijn eerste tentamens alweer. Gelukkig zit er nog een week, voor mij dus één dag, vakantie tussen.

Dit weekend hoefde ik niet te werken en had bedacht om lekker aan te school te werken. Niet dat ik achterloop maar een beetje vooruit werken scheelt weer een hoop stress in de laatste week van de periode.
De eerste dag van mijn weekend, wat op vrijdag begon, sliep ik heerlijk uit tot 12.00 uur. Ik had afgesproken met een vriendin om lekker te lunchen, en aangezien ik toch in de stad was heb ik daarna nog even gewinkeld. Toen ik thuiskwam besloot ik even langs mijn ouders te gaan. Ik moest nog wat spullen terugbrengen en bleef meteen gezellig eten.
Na het eten vertrok ik naar huis, maar kreeg een smsje dat een vriendje van mij zijn verjaardag vierde, dus paste ik de koers aan.

Toen ik eenmaal om half drie thuiskwam was aan school werken geen optie. De volgende dag sliep ik ook lekker uit, ik had tenslotte weekend. Echter bleek ik tijd tekort te hebben en moest ik nog een cadeautje kopen voor diezelfde avond omdat ik nog een verjaardag had.
Na de verjaardag arriveerde ik om 22.00 uur in mijn huisje en zette automatisch de tv aan.
Hartstikke fout natuurlijk omdat er juist die zaterdag een hele goede film was.
Na de film af gekeken te hebben vielen mijn ogen dicht en werd ik zondag om 11.00 uur wakker.

Eerst maar eens een beetje opruimen dacht ik. Toen ik dat eenmaal gedaan had was het al half één en ging ik douchen. Uiteraard wilde ik iets aan dat nog gestreken moest worden dus deed ik dat ook nog. Voor ik het wist was het half twee.
Aangezien ik fanatiek voetbalfan ben ga ik altijd kijken bij mijn vriend op zondag en zo ook vandaag. Na de wedstrijd in het zonnetje te hebben doorgebracht dronk ik nog en drankje en vertrok naar huis dacht ik.

Echter besloot ik nog even langs mijn ouders te rijden omdat ik nog wat financieel advies nodig had van mijn moeder. Ik bleef meteen maar eten, ik was er nu toch.
Om half tien vertrok ik dan echt naar huis.

Eenmaal thuis belandde ik achter mijn computer. Nu dan echt nog even aan een schoolopdracht werken dacht ik. Na een kwartier bezig te zijn bedacht ik me opeens dat ik ook nog een stukje voor mijn weblog zou schrijven.
En hier zit ik dan, achter de computer te typen. Geen huiswerk gemaakt, geen schoolopdrachten gedaan, niet gestudeerd en alles behalve stress.

Ik heb een heerlijk weekend gehad en dat is het belangrijkste!

Daar komt de aap uit de mouw...

Inmiddels heb ik de vierde lesdag erop zitten. Nou ja vierde. Vorige week spijbelde ik op één vak na de hele dag. Dit overigens niet zonder reden.
Het weekend voor mijn schooldag, welke altijd op maandag plaatsvindt, was ik met mijn collega’s en alle acht cliënten van het gezinsvervangend tehuis waar ik werk een weekend weg geweest.

Voor het eerst samen met mijn drie collega’s aan het werk. Ik draai mijn diensten altijd alleen dus dat was aan het begin van het weekend erg spannend. Ecocura, het huis waar ik werk, is sinds juni 2007 open en ik werk er vanaf het begin. Dit weekend weg was de eerste keer dat we echt twee nachten met de cliënten alleen op stap waren.

Omdat we met 12 mensen waren hadden we een Volkswagen bus en een Touran gehuurd. Tot mijn grote vreugde mocht ik de bus besturen. Het absolute gevoel van een weekendje weg en stiekem het gevoel van een ouderwets schoolreisje.

Tijdens het weekend hebben we veel leuke dingen gedaan. Het huisje waar we in zouden verblijven staat in Hattem. Een klein dorpje dat midden in de bossen ligt waar rust heerst, tot wij arriveerden.
Tijdens het weekend hebben we Hattem verkend, de molen van Hattem bezichtigd, een ouderwets bakkersmuseum bezocht, gewinkeld, gezwommen, een film gekeken en vooral weinig geslapen.
We gingen uit eten bij van der Valk alwaar wij een luxe diner voorgeschoteld kregen. Een dag later zaten we met z’n allen in een pannenkoekenrestaurant in Voorst waar we heerlijk, hoe kan het ook anders, een pannenkoek aten.

Op de laatste dag reden we, zonder dat de cliënten wisten waar we naartoe gingen, naar de Apenheul. Een waar festijn van apen, apen en nog een apen. We mochten ze niet aaien of aanraken, maar de ervaring dat apen langs je benen lopen op nog geen meter afstand was toch wel erg bijzonder.
Uiteraard werden er flauwe grappen gemaakt als ‘moet je nu kijken, daar staat je vader’ of ‘deze kooi is leeg omdat ze die speciaal voor jou hebben gereserveerd’.

Na een dag wandelen, lachen en ogen te kort komen om alles te bekijken reden we terug richting huis. Echter konden we niet thuiskomen zonder eerst ordinair bij de McDonalds te hebben gegeten, en zo geschiede. Na een heerlijke maaltijd van hamburgers patatjes en milkshakes kwamen we in het begin van de avond thuis.
Ouders stonden ons op te wachten en iedereen was bekaf na dit gezellige volle weekend.

Toen ik dus zondagavond thuis kwam kon ik geen zinnig woord meer uitbrengen. Zelfs vertellen wat we allemaal gedaan hadden wilde niet helemaal lukken.
De moeheid sloeg genadeloos toe terwijl ik daar tijdens het weekend amper last van had gehad. Ik kon en wilde alleen nog maar slapen.

Toen ik maandagochtend door mijn eerste wekker heen was geslapen, besloot ik alleen naar het vak te gaan waar mijn aanwezigheid echt verplicht was.
Het eerste spijbeldagje van dit jaar met in mijn optiek gegronde reden. Echter nam ik ook docenten en medestudenten in bescherming omdat natuurlijk niemand een les kan geven of iets kan horen als ik zou liggen snurken als een gorilla.

The Kickoff

Het derde jaar is voor mij officieel gestart. De twee maanden welverdiende schoolvakantie zit erop en het echte werk is weer begonnen.
Niet meer de maandag optimaal benutten door heerlijk uit te slapen of andere bijzonder belangrijke dingen te doen. Nee gewoon weer school.

De eerste dag was ook weer als vanouds. Na een korte introductie begon het gezeur over opdrachten, tijden, werkgroepjes, een te klein klaslokaal en nog veel meer onzinnige dingen. Ik besloot ter plekke dat ik me daardoor niet op de kast zou laten jagen laat staan dat ik me erin mee zou laten slepen.
Wat er ook zou gebeuren, mijn optimisme zou niet verdwijnen gedurende de dag.

Zo gezegd zo gedaan. Echter bij aanvang van de eerste les werd het me behoorlijk moeilijk gemaakt. Niet zozeer mijn medestudenten als het vak, maar vooral de docent maakte het me erg moeilijk om mijn positieve gedachten te behouden.

Nadat de docent vertelde doof te zijn aan één kant van zijn oor was het serieuze er al af. Mijn buurman op dat moment zei doodleuk dat hij aan twee oren doof is aan één kant van zijn oor.
Ik probeerde mezelf te corrigeren omdat het in lachen uitbarsten in minuut 5 van de les ook niet echt gemotiveerd overkomt.

Na een ouderwets broodje gezond volgde ik de rest van de lessen. De stof was interessant en het was toch wel weer heerlijk om het gevoel te hebben dat je hersenen het nog doen.
Het lekkere van op school zitten is dat het helemaal niet erg is als je niet alles begrijpt. Dat je na moet denken over vragen waar je jezelf in de vakantie absoluut niet mee bezig hebt gehouden.

Na de eerste dag is er meteen een hoop te doen, maar ik heb er zin in. Het optimisme zit er nog steeds goed in en ik heb het gevoel alsof ik al bijna klaar ben.
Echter herinneren de opdrachten die ik moet doen mij eraan dat ik nog even te gaan heb.
Maar zoals een medestudent zei toen we de drempel overstapten naar de eerste les:
‘Mirjaan we zijn over de helft’

Gebruiksaanwijzing

Iedereen heeft het wel eens gedaan en meegemaakt. Een doe-het-zelf pakket gekocht en het in elkaar zetten van je net gekochte product.
Zelf heb ik dit ontelbaar vaak gedaan aangezien mijn volledige inboedel bij de Ikea vandaan komt. Je haalt het uit de verpakking, telt de schroeven en onderdelen, volgt de gebruiksaanwijzing en komt als alles in elkaar zit tot de conclusie dat je een schroef of zes overhoudt. Echter blijft het altijd in elkaar zitten en je hebt tenslotte de gebruiksaanwijzing gevolgd dus kan er niets mis gaan.

Maar dan, ga je op een avond gezellig een kop koffie drinken bij je ouders. In eerste instantie lijkt alles in orde en is het gezellig. Tot je erachter komt dat je vader een bureaustoel bij de Karwei gekocht heeft, eentje die je zelf in elkaar kunt zetten.
Hij had hem in een reclame voorbij zijn komen en kostte slechts €49,95. Dit was volgens mijn vader geen geld, tot hij het ding in elkaar moest zetten en bedacht dat hij beter een kant en klaar exemplaar had kunnen kopen.

Zoals een ieder haalde mijn vader alle onderdelen uit de verpakking, telde de schroeven en pakte de gebruiksaanwijzing. Bij het tellen van de schroeven bleken er 7 van de acht te ontbreken. Toen ik echt keek bij de armleuningen bleken de schroeven er al in te zitten.
Mijn vader begreep echter niet waarom er één schroef extra in het zakje zat.
Tot zover ging het goed. Ik grapte nog dat het toch niet de soort stress ging opleveren als bij het optuigen van de kerstboom. Mijn vader verzekerde me van niet, ik had echter mijn bedenkingen.

Ik probeerde met mijn moeder rustig een kop koffie te drinken maar we werden al snel gestoord door het zware gesteun en gekreun van mijn vader.
Hij had eerst de armleuningen aan beide zijden van het zitvlak vastgemaakt, en probeerde nu de rugleuning ertussen te krijgen.
Ik vroeg op extra vriendelijke toon of hij niet eerst één armleuning aan het zit- en rugvlak vast moest maken maar mijn vader zei dat hij de gebruiksaanwijzing precies volgde.

Mijn vader is echter het type dat zelf een dusdanig uitgebreide gebruiksaanwijzing nodig heeft dat hij advies van zijn dochter en laat staan zijn vrouw zal aannemen.
Toen ik hem zag ploeteren en wilde voorkomen dat het toch een kerstboom-traumatisch-stress-syndroom zou worden besloot ik hem een handje te helpen.
En nee, niet volgens de gebruiksaanwijzing, maar volgens de gebruiksaanwijzing van mijn vader. Ik hield het rugvlak vast en hij schroefde de leuning eraan vast. Tot één van de schroefjes in de buis van de armleuning verdween.
Dit is dus het gedeelte waarbij de extra schroef in het zakje van pas komt. Na een tweede poging lukte het ons na veel bloed, zweet en scheldwoorden de stoel in elkaar te zetten.

Toen het exemplaar eindelijk in elkaar stond zei mijn vader voortaan gewoon een kant en klare stoel te kopen. Want dit had hem niet alleen €49,95 gekost, maar ook zeker tien jaar van zijn leven en een bos grijze haren.
Toen ik later met mijn moeder de gebruiksaanwijzing nog even bekeek, kwamen we erachter dat er dus eerst één armleuning aangeschroefd had moeten worden.
Echter begrijpen wij nog steeds niet hoe mijn vaders gebruiksaanwijzing werkt dus zal ik voortaan eerst even bellen of er nog spullen in elkaar gezet gaan worden voordat ik een kop koffie ga drinken bij mijn ouders.

Vliegensvlug

Na een welverdiende vakantie van twee weken zit ik nu mijn laatste avond van mijn vakantie achter de computer.
Na een heerlijk weekje strand en een weekend Brussel kan ik voorlopig weer tegenaan. Sterker nog, ik heb nog nooit zoveel zin in school gehad als nu. De stof van komend jaar spreekt me erg aan.

Ook het feit dat ik nu in jaar drie beland ben geeft me heel veel motivatie. Nog maar twee jaar te gaan en dan heb ik eindelijk dat papiertje in handen.
Dan kan ik precies doen waar ik zin in heb, niet dat ik dat nu niet kan of doe, maar met een diploma gaat het allemaal een stukje makkelijker.

Ook ben ik nog nooit zo goed voorbereid geweest. Roosters liggen klaar, de map met benodigde periodewijzers ligt klaar en ik heb me zowaar ook al ingelezen in de stof.
Iets wat ik voorheen toch echt pas deed tegen de tijd dat ik allang met het vak begonnen was of zelfs pas tegen de tijd dat ik tentamens had.

En dan nog het laatste schokkende gegeven dat ik mijn boeken al besteld en ontvangen heb.Ik kan dus over drie weken vlekkeloos beginnen aan mijn derde jaar. Waarin ik van plan ben me zoveel mogelijk te ontwikkelen op organisatorisch niveau en op het gebied van coaching.

Want nu vooraanstaand aan mijn derde jaar, lijkt het soms alsof ik al bijna klaar ben met de opleiding.
Het klinkt misschien wat optimistisch, maar een jaar vliegt zo voorbij. Dat heb ik de afgelopen twee jaar wel gemerkt. En dus geeft het me een goed gevoel dat ook komend jaar voorbij gaat vliegen.

Pis Manneke

Eindelijk was het dan zover. Na een jaar keihard werken in het gezinsvervangend tehuis en voor mijn studie had ik dan eindelijk vakantie.
Welverdiend twee weken helemaal niets doen. Nou ja niets, gewoon twee ontspannen weken thuis en een weekend naar Brussel met mijn vriend.

Bij Brussel horen natuurlijk een aantal beroemde bezienswaardigheden die ik van te voren al bekeken had op internet. Niet dat ik van plan was om daadwerkelijk alles te bezoeken, maar je moet natuurlijk wel een beetje weten wat er in de stad te zien is.

Zo kwamen we vrijdagmiddag aan in Brussel. We pakten onze tassen uit en besloten naar de stad te wandelen. Niet voor de bezienswaardigheden maar om lekker een hapje te eten.
Al weken had ik me stiekem verheugd op het zien van Manneke Pis. Ik had al helemaal bedacht dat we de volgende dag naar het beeldje zouden gaan kijken en er een deel van de dag voor uit zouden trekken.
Ik bedoel, dit is het mannetje dat wereld beroemd is en dus moet het wel een bijzondere plek zijn. Anders zou er niet zoveel over bekend zijn toch?

Na een half uur naar de stad te hebben gewandeld op een weg die leek op een van de zwaardere bergetappes van de Tour de France waren we dan in de binnenstad van Brussel beland. Tijdens de wandeling kwamen we er vrij snel achter dat Brussel bestaat uit heel veel hoge en grote gebouwen. Zo ook de binnenstad. Overal waar je kijkt staat grote statige gebouwen die er niet meer helemaal fris uitzien.
Maar omdat je in het buitenland bent roep je al snel dat het mooie grote gebouwen zijn. Wat je eigenlijk denkt is, wat een smerige bedoening, maar je durft het niet echt uit te spreken.

Bij aankomst in de binnenstad liepen we rondom de Grote Markt van Brussel. Allerlei kleine straatjes waar winkeltjes en restaurantjes de straten vullen.
En toen gebeurde het. Mijn vriend zei, kijk daar staat hij. Ik dacht wie ziet hij nu weer, we zijn in Brussel en hij komt alsnog een bekende tegen.
Echter was het tegenovergestelde waar, daar stond hij inderdaad. Hij waar ik al weken naar uit had gekeken. Op de hoek van twee kleine straatje die elkaar kruisten. Achter een hek geplaatst waar een hoop toeristen tegenaan stonden om met hem op de foto te gaan.

Manneke Pis, het beeldje waar ik eigenlijk mijn halve zaterdag aan had willen spenderen. Al plassend stond hij daar te staan. Een mannetje van ruim een halve meter waar toch zeker twintig volwassenen omheen stonden om hem te fotograferen.
Het beeldje waar ik naar uit had gekeken om het te kunnen zien, en het enige wat ik dacht was, is dit hem nou?

Dit kleine mannetje op een sneu hoekje bij een kruising van twee kleine straatjes, had ik hier nou echt mijn halve zaterdag aan willen besteden? Mijn vriend had me al gewaarschuwd maar ik was eigenwijs en verwachtte een heel spektakel. Echter bleek dit dus niet het geval te zijn.
Na er zeker 2 minuten naar gekeken te hebben besloten we op zoek te gaan naar een gezellig restaurantje waar we konden eten. Mijn droom betreffende Manneke Pis in duigen, maar een halve zaterdag extra om van Brussel te genieten.
Al met al een heerlijk weekend in Brussel, alleen ga ik me nooit meer zo verheugen op een bezienswaardigheid. Want ook een beroemd plassend mannetje kan vies tegenvallen.

Moeten, moeten en nog eens moeten

Iedereen moet wel eens iets. Van boodschappen doen tot schoonmaken, van een bezoek aan je schoonfamilie tot je tanden poetsen. Het zijn geen dingen die je perse leuk vindt om te doen maar toch moeten gebeuren.
Ik daarentegen ben een persoon die graag overal druk op legt en dan voornamelijk voor mezelf. Dit houdt over het algemeen in dat ik overal lijstjes voor maak. Van de boodschappen die nodig zijn tot de dingen die ik nog moet doen.

Moeten, moeten en nog eens moeten. Dat gevoel is iets wat ik vaak heb. Ik jaag mezelf in het harnas door te denken dat alles moet. Het gevoel dat iedereen druk op je schouders legt, maar eigenlijk doe je het zelf. En dat is iets wat ik niet echt in de gaten had.

Tot ik er laatst op werd gewezen dat ik van alle woorden die ik gebruik, het woord ‘moeten’ het meest gebruik. En dat bij het woord moeten altijd een negatieve en zware sfeer ontstaat. Eerst stond ik er niet echt bij stil. Ik dacht, wat maakt het nu voor een verschil als ik in die plaats een ander woord gebruik. Als ik het woord moeten gebruik, zal het wel nodig zijn dacht ik.

Echter begon ik me diezelfde middag nog te beseffen dat ik bij werkelijk alles wat ik zeg het woord moeten gebruik. En hoe vaker ik mezelf erop betrapte, des te meer merkte ik dat er inderdaad een negatief gevoel bij gepaard gaat. Onbewust leg je druk bij jezelf en dat ‘moest’ maar eens veranderen besloot ik ter plekke.

Vanaf die middag ben ik dus bewust woorden aan het kiezen. De eerste paar keren klinkt het ongelooflijk stom. Bij een zin waarbij ik het woord moeten wilde gebruiken probeerde ik nog voor ik het daadwerkelijk gezegd had een ander woord te plaatsen.
Wat er dus de eerste paar keer uitkwam als: ik moet/ga/wil nog even boodschappen doen.
Maar na een paar dagen ging dit al een stuk makkelijker.

De uiteindelijke conclusie van dit verhaal? Probeer zo min mogelijk het woord moeten te gebruiken. Dit omdat je jezelf en anderen onnodig druk op legt. En omdat als iets niet moet, maar je iets wilt, het een stuk makkelijker is.

Vakantiegevoel

Het is nu eind juli en inmiddels heb ik al ruim een maand geen school meer gehad. Of het bevalt? Die ene dag in de week die ik niet hoef te werken is mooi meegenomen maar een echt vakantiegevoel heb ik tot nu toe nog niet kunnen ontdekken.
Ik werk nog steeds in het gezinsvervangend tehuis en op de middelbare school waar ik pas over een week echt vakantie heb.
Ik heb in ieder geval geen stress meer van school. Wat bij mij inhoudt dat ik al mijn benodigde punten van jaar 1 en 2 heb gehaald.

Echter blijf ik toch mijn webmail controleren. Wat ik hier in mijn schoolvakantie mee opgeschoten ben? Dat ik weet dat ik 1 september moet beginnen. Dat ik de periodeboeken voor jaar drie al heb uitgeprint en in een speciale ‘jaar 3’ map heb gedaan. Dat ik dus ruim anderhalve maand van tevoren al weet wat ik het komende schooljaar allemaal ga doen.
Wat me dus uiteindelijk al voor het jaar officieel begonnen is, alweer de nodige stress oplevert.

Naast die stress geeft het me ook een goed gevoel. Ik weet namelijk wat me te wachten staat en het lijkt me erg leuk. Komend jaar ga ik me meer op de organisatie focussen in plaats van alleen het begeleiden van cliënten. Dit lijkt me erg leuk.

Nu ik dus weet dat ik het thema van mijn komende jaar interessant vind en ik weet wat er allemaal moet gebeuren, kan ik misschien eindelijk echt van mijn vakantie gaan genieten.

Samen in the city

Sinds een jaar of twee ben ik helemaal in de ban van ‘Sex and the City’. Eerst volgde ik de serie, net als de rest van Nederland, gewoon op de televisie.
In eerste instantie vond ik de serie wel leuk, maar na een aantal weken leek er toch een kleine verslaving in te zitten.

Toen mijn moeder me twee jaar geleden vroeg of ik nog een leuk cadeau voor onder de kerstboom wist, was dat een inkopper. De Sex and the City Shoebox.
Dit hield automatisch in dat ik de twee weken die erna kwamen mijn huis amper uitkwam om de hele serie te kunnen zien.

Nu twee jaar later heb ik de gehele serie een keer of drie gezien en was ik eigenlijk toe aan iets nieuws. En tot mijn verbazing bleek er een film uit te komen over de vier dames waar ik zo gek op ben.
Na driekwart jaar was het dan eindelijk zover, de film was in de bioscoop te zien. Het volgende dilemma was echter, hoe krijg ik mijn vriend zover om met me mee te gaan.

Na verscheidene pogingen kwam ik erachter dat het niet ging lukken en dat elke vrouw die haar man wel mee zou krijgen naar deze film een onderscheiding zou moeten krijgen. Niet alleen voor doorzettingsvermogen als wel voor het uitzoeken van een man die zo gek van haar is dat hij zelf naar de Sex and the City film gaat voor haar.

Eenmaal in de bioscoop met mijn zusje, die het uiteraard erg leuk vond, bekeken we samen het publiek. We kwamen al snel tot de conclusie dat we in een zaal vol met vrouwen zaten en er werkelijk geen man te bekennen was. Tot dat ene moment waarop we hem zien. De man die als een zoutzak achter zijn vrouw aanloopt op zoek naar de juiste plaatsen en tot dezelfde conclusie komt als mijn zusje en ik, de hele zaal zit vol vrouwen. Het minimale enthousiasme dat de man uitstraalde gaf aan dat hij er eigenlijk helemaal geen zin in had. Maar het eindeloze gezeur zat was, of dacht dat er toch minimaal een man of tien in de zaal zou zitten.

Tijdens de film heb ik continue geboeid naar de film gekeken. Er zat werkelijk alles in. Geluk, verdriet, trouwen, scheiden, zwanger, vakantie, succes, verhuizen, dineren, shoppen, fotoshoots, mooie kleding en dat alles in Manhatten. De film was voor mij een formidabel vervolg op de serie en maakte het verhaal helemaal compleet.
Hier en daar heb ik een traantje gelaten, net als mijn zusje die de film ook geweldig vond.

Aan het eind van de avond kwamen we voldaan uit de bioscoop en hadden de volgende conclusies getrokken. Één, de film was een succes. Twee, je kan maar beter met je zus naar de Sex and the City film gaan want een vent met een gezicht dat op onweer staat naast is ook niet alles.