Friends

Vrienden heb ik in alle soorten en maten. Vrienden die ik al twintig jaar ken, vrienden van de middelbare school en van mijn studie. Vrienden die ik tegen het lijf ben gelopen tijdens uitgaan en vrienden die ik ken van sport.
Maar wat houdt dat woord nu eigenlijk in? Zoals in het woordenboek staat beschreven is een vriend iemand waarmee je door gevoelens van genegenheid bent verbonden.

Als ik dit bij mezelf naga dan komt dit behoorlijk overeen. Met mijn vrienden ben ik door gevoelens van liefde en sympathie verbonden. Ik heb al mijn vrienden lief ondanks de diversiteit binnen mijn vriendengroep. Ze maken allemaal iets in mij los of hebben eigenschappen die mijn aantrekken. Stuk voor stuk mensen die ik graag bij me en om mij heen heb. Echter is het moeilijk om te bepalen wat ik van een vriend verwacht en wat ik dan onder vriendschap versta.

De betekenis van vriendschap is het bevriend zijn. Dit klinkt simpel maar binnen een vriendschap heb ik nog nooit meegemaakt dat alleen bevriend zijn genoeg is.
In een vriendschap worden altijd dingen van je verwacht. Als je mij vraagt het woord vriendschap te beschrijven dan zou ik dat als volgt doen.

Een vriendschap is een verbintenis tussen twee of meer personen. Binnen deze verbintenis worden wederzijds acties en reacties verwacht. Deze acties en reacties dienen binnen de voor die persoon geldende normen en waarden te vallen. De normen en waarden die gelden zijn helder voor de binnen de vriendschap verbonden personen. Wanneer dit niet naar behoren gebeurd zal er binnen de vriendschap iets veranderen.

Kortom, vriendschap kan nog behoorlijk lastig zijn. Iets wat ik als vriendschap beschouw moet dus duidelijk zijn voor degene waar ik bevriend mee ben en vice versa. De vriendschap is ontstaan omdat ik iets in de desbetreffende persoon waardeer of omdat ik me goed voel bij die persoon.
Maar als de vriendschap eenmaal ontstaan is, wat verwacht ik dan van mij vriend(in)?

De perfecte vriend(in) zou ik als volgt omschrijven. Mijn perfecte vriend(in) is in mij geïnteresseerd en in wat ik doe. Ik kan met mijn vriend(in) uren praten over alles wat me bezighoudt zonder mij te hoeven schamen, verontschuldigen of veranderen.
Mijn met vriend(in) kan ik alle gebeurtenissen in mijn leven delen. Geluk, plezier, verdriet en angst. Ik kan op elk moment van elke dag bouwen en vertrouwen op mijn vriend(in).
Mijn vriend(in) accepteert mij zoals ik ben en zal, ondanks hij/zij een andere mening toebedeeld is, mij altijd steunen in wat ik doe.
Mijn vriend(in) laat mij er niet makkelijk vanaf komen wanneer ik het moeilijk heb en zal genieten wanneer ik gelukkig ben. Mijn vriend(in) is attent, lief, zorgzaam, gezellig, volhardend, ondersteunend, aanwezig, oprecht en eerlijk.
De deur van mijn vriend(in) staat altijd voor mij open en zal ook altijd open blijven staan.

Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat het lastig is om een goede vriend(in) te zijn volgens mijn normen en waarden. Echter denk ik dat als mijn vrienden dit lezen, ze stuk voor stuk iets van zichzelf herkennen in mijn omschrijving. Deze personen weten ook allemaal dat wat ik beschreven heb op hen gebaseerd is. Evenals ze weten dat ze bovenstaande van mij kunnen verwachten. Dat is tenslotte waar vriendschap voor staat, een verbintenis door gevoelens van genegenheid. That’s what friends are for.

Half time

Het is alweer een tijd geleden dat ik iets geschreven heb. Maar zoals altijd had ik het druk met van alles en ook helemaal niets.
Periode twee is voorbij gevlogen. Ondanks ik het voor mijn gevoel niet heel erg druk heb gehad met school was het de laatste weken toch behoorlijk aanpoten.

De twee periode is ook de meest chaotische die er bestaat. Deze loopt namelijk door de maand december. Buiten het feit dat er twee weken vakantie in deze periode vallen zijn er tal van andere zaken waar ik me mee bezig heb gehouden. Ik zal een kleine samenvatting geven.

Begin van de maand begon met het vieren van Sinterklaas bij mijn hoog zwangere schoonzus. Aangezien ze de 6e was uitgerekend hadden we de Sinterklaasavond iets eerder gepland. Erg gezellig. Het weekend erna was mijn zusje jarig. Naast de twee weekenddiensten waar ik voor ingepland stond moest ik er ook nog gezellig, leuk, verjaardagswaardig en zeker niet vermoeid uitzien.

De week erna was redelijk rustig wat de derde week van december absoluut compenseerde. Die week probeerde ik samen met mijn vriend iemand te helpen die naar het ziekenhuis wilde. Toen ik achterbleef bij zijn auto met zijn kinderen bleek de man een psychose te hebben. Hij heeft toen, gelukkig was mijn vriend inmiddels uit de auto, mijn autoradio helemaal aan gort geslagen waarna hij door agenten uit de auto getrokken is en naar het politiebureau afgevoerd is. Ik werd door een politiebus opgehaald samen met zijn kinderen. Ik had zelf overigens nog nooit in een politiebus gezeten dus was licht gespannen.
Na dit hele tafereel en de aangifte die eraan vast zat, ging ik door naar mijn werk. De dag erna beviel mijn schoonzus van haar derde kindje. Een kerngezonde zoon genaamd Faber.
De vrijdag had ik op mijn werk bij het Luzac een kerstdiner en kerstgala. Erg gezellig, druk en vermoeiend.
Zaterdag op kraambezoek bij mijn schoonzus en daarna door naar het gezinsvervangend tehuis omdat ik daar ook een kerstdiner had. Aansluitend daarop door naar mijn jongste schoonzus, ik heb er drie, aangezien die haar verjaardag vierde.
Zondag werken in het gezinsvervangend tehuis en de volgende ochtend beland in de week van kerst.

Begin van de week viel ik in bij verschillende cliënten omdat er veel medewerkers op vakantie waren. Eerste kerstdag gezellig met cadeaus onder de boom bij mijn ouders gevierd.
De tweede kerstdag bij mijn schoonouders met de gehele familie. Hierdoor zat er een kleine 40 man in één woonkamer. Na veel eten, spelletjes en drank overleefde ik de kerstdagen.

De week erop oud en nieuw waarbij de drank rijkelijk vloeide en ik veel oliebollen en appelflappen heb gegeten. De drie dagen erna bracht ik voornamelijk door bij de Koninklijke HFC, daar waar mijn vriend voetbalt. En toen belandde ik ongemerkt in de eerste week waarin ik weer naar school moest, ik weer aan het werk moest en de twee weken vakantie bijna vergat.

Nu eind januari zit ik halverwege het derde jaar. Ik heb afgelopen week alle vakken van periode twee behaald. Dit houdt in dat ik 30 studiepunten heb en nog zes periodes door moet zien te komen om het befaamde papiertje in handen te krijgen.

Ik kan niet wachten!

Het functioneringsgesprek

Just an ordinary Monday. Alleen ben ik vrij van school vandaag. Relaxed zou je zeggen. Een dagje dat ik niets moet maar alles mag. Echter had ik voor vandaag een afspraak, en wat voor één.

Één keer per jaar moet het ervan komen. Een gesprek waarin je verteld wordt of je werkgever bijzonder tevreden met je is, of dat je de meest beroerde werknemer ooit bent en ze zo snel mogelijk van je af willen. Het wel bekende functioneringsgesprek of disfunctioneringsgesprek.

Ik werk inmiddels twee jaar voor de Zorgspecialist en heb vorig jaar zo’n zelfde gesprek gehad. Zenuwachtig? Welnee. Buiten hartkloppingen, slapeloze nachten, acute zweetuitbarstingen en trillende handjes had ik werkelijk nergens last van.
Toen werd me verteld dat ik het toch niet zo slecht deed en ze me wederom een jaarcontract aanboden. En daar zit ik dan, een jaar later, om wederom te praten over mijn functioneren.

Dit keer had ik me voorgenomen om niet zenuwachtig te zijn. Om me vooral niet druk te maken, laat staan de ernstigste scenario’s te bedenken. Ik zou er dit keer geen slapeloze nachten aan overhouden en er al helemaal niet vanuit gaan dat er geen toekomst voor mij zou zijn bij de Zorgspecialist.

Hoe ik dit alles heb kunnen waarmaken? Op zondagavond een hele slechte film kijken waardoor mijn gedachten bij die o zo slechte film blijven in plaats van bij mijn functioneringsgesprek. Dusdanig laat gaan slapen dat ik mijn ogen niet meer open kon houden en dus geen slapeloze nacht kon hebben. De volgende ochtend zo laat op staan dat ik geen tijd had om me druk te maken maar moest zorgen dat ik nog kon douchen voordat ik naar het gesprek moest. Onderweg mijn radio zo hard zetten dat er geen doemscenario’s meer toegelaten werden in mijn overvolle hoofd.

Een kop koffie in mijn handen weerhoudt me ervan om zenuwachtig aan mijn vingers te pulken en dan is het zover. Het gesprek begint.
Om te beginnen had mijn manager feedback gevraagd aan meerdere mensen om een beter beeld van mij te krijgen. Mijn hart ging toch iets sneller kloppen, wat zouden al deze mensen gezegd hebben?

En toen kwam het verlossende woord, tevredenheid. De ouders van mijn cliënten, mijn coördinator en praktijkbegeleider waren allen bijzonder tevreden over mijn functioneren.
Mijn communicatie is goed, ik gebruik veel humor in mijn werk, ik pas binnen het team, ik ben gegroeid in mijn professionaliteit, mijn motivatie is sterk verbeterd, ik ben makkelijk aanspreekbaar en ben ook nog eens flexibel.
Als ik niet aan het bureau vastgeklampt zat was ik terplekke op een grote roze wolk gaan zitten. Ik had me dus nergens zorgen om hoeven maken.

Als klap op de vuurpijl… een contract voor onbepaalde tijd.

Dit heb ik dezelfde dag nog gevierd. Ik bleek een voldoende te hebben gehaald voor mijn onderzoeksplan voor school, nog een goede prestatie. Ik haalde een heerlijke lunch, ging naar de kapper en werd ook nog door mijn ouders uitgenodigd om ’s avonds uit eten te gaan.

Wat een heerlijke vrije schooldag.

Roken

Als fanatieke roker moet het er toch een keer van komen dat ik een stukje schrijf over het rookverbod. Beetje bij beetje is mij, als roker zijnde, alles afgenomen.
Voor een paar jaar geleden mocht ik in de trein gewoon nog roken terwijl ik nu tot de welbekende rookpaal veroordeeld ben. Ondanks ik een stevige roker ben snap ik heel goed dat roken in een trein vervelend en storend kan zijn voor mijn medepassagiers.

Sinds juli mag ik ook in restaurants, clubs, bars en sportkantines niet meer roken. Ondanks ik eerlijk toe moet geven dat ik natuurlijk liever wel rook voor, tijdens en na een lunch, diner of drankje begrijp ik de protesten.
Na een aantal keren geoefend te hebben kan ik nu een lunch of diner doorstaan zonder trillend aan tafel te zitten vanwege het nicotinegebrek.
Ook kan ik mijn handen inmiddels rust geven in plaats van hysterisch in mijn kop koffie te roeren of aan servetten te pulken.

Al met al vind ik dat ik het als roker prima doe. Van overal roken naar helemaal nergens meer roken in openbare ruimtes. Ik moet wel bekennen dat als ik ook maar even buiten sta, thuis ben of in de auto stap het eerste wat ik doe is een sigaret opsteken. Maar die sigaret rookte ik voorheen binnen dus vind ik dat te rechtvaardigen voor mezelf.

Zo was er ook op school een ruimte waar binnen gerookt mocht worden. Deze bestaat na 1 juli jongstleden niet meer dus rook ik keurig buiten.
Maar toen, in de pauze, wilde ik heerlijk in het zonnetje een sigaret roken. Wat mij toen gebeurde had ik nog nooit mee mogen maken. Ik stond buiten, aangezien binnen roken dus niet meer mogelijk is, voor de hoofdingang en werd onverwacht op mijn schouder getikt door een man met een knaloranje vestje.

Mevrouw, zei die meneer, u mag hier niet roken. De man dacht waarschijnlijk dat hij me een beroerte had bezorgd aangezien ik toch zeker een seconde of 20 geen woord uit wist te brengen. In mijn hoofd draaide alles op volle toeren. Sta ik buiten? Waait de rook naar binnen? Ben ik iemand tot last? Wat doe ik verkeerd?

Ik bleek binnen een te korte afstand te staan van de ingang. De man verzocht mij vriendelijk om bij de vlaggenmasten te gaan staan, ook buiten. Uiteraard deed ik netjes wat mij gevraagd werd. Echter vind ik het nog steeds frappant dat ik buiten niet mag roken. De vlaggenmasten staan natuurlijk dusdanig ver van het afdak dat er bij een regenbui geen beginnen aan is. Vanaf dat moment is mijn nieuwe stek het binnenplein van de school, daar waar rokers zich niet aan afstanden hoeven te houden en overdekt kunnen roken.

Ik zag laatst op het nieuws dat er mensen zijn die aangeven de terrassen ook rookvrij te willen hebben. Ik zou zeggen, ‘binnen plaatsen genoeg’. Maargoed om nu niet helemaal als verzuurde chagrijnige verstokte roker over te komen snap ik dat het in walmen rook zitten niet prettig is, alleen ben ik van mening dat men dat al zolang doet dat het er nu ook niet meer toe doet laat staan buiten.

Als ik straks op terrassen, in de auto en in mijn eigen huis ook niet meer mag roken is het misschien een optie om te stoppen.
Tot die tijd wil ik er nog niet aan geloven en steek ik zonder pardon in mijn eigen stekje nog een sigaret op.

Weekend

Ik schrijf dit stukje in de vooravond van mijn laatste schooldag van de eerste periode. Ongelooflijk hoe snel die eerste periode voorbij gaat. Over twee weken heb ik mijn eerste tentamens alweer. Gelukkig zit er nog een week, voor mij dus één dag, vakantie tussen.

Dit weekend hoefde ik niet te werken en had bedacht om lekker aan te school te werken. Niet dat ik achterloop maar een beetje vooruit werken scheelt weer een hoop stress in de laatste week van de periode.
De eerste dag van mijn weekend, wat op vrijdag begon, sliep ik heerlijk uit tot 12.00 uur. Ik had afgesproken met een vriendin om lekker te lunchen, en aangezien ik toch in de stad was heb ik daarna nog even gewinkeld. Toen ik thuiskwam besloot ik even langs mijn ouders te gaan. Ik moest nog wat spullen terugbrengen en bleef meteen gezellig eten.
Na het eten vertrok ik naar huis, maar kreeg een smsje dat een vriendje van mij zijn verjaardag vierde, dus paste ik de koers aan.

Toen ik eenmaal om half drie thuiskwam was aan school werken geen optie. De volgende dag sliep ik ook lekker uit, ik had tenslotte weekend. Echter bleek ik tijd tekort te hebben en moest ik nog een cadeautje kopen voor diezelfde avond omdat ik nog een verjaardag had.
Na de verjaardag arriveerde ik om 22.00 uur in mijn huisje en zette automatisch de tv aan.
Hartstikke fout natuurlijk omdat er juist die zaterdag een hele goede film was.
Na de film af gekeken te hebben vielen mijn ogen dicht en werd ik zondag om 11.00 uur wakker.

Eerst maar eens een beetje opruimen dacht ik. Toen ik dat eenmaal gedaan had was het al half één en ging ik douchen. Uiteraard wilde ik iets aan dat nog gestreken moest worden dus deed ik dat ook nog. Voor ik het wist was het half twee.
Aangezien ik fanatiek voetbalfan ben ga ik altijd kijken bij mijn vriend op zondag en zo ook vandaag. Na de wedstrijd in het zonnetje te hebben doorgebracht dronk ik nog en drankje en vertrok naar huis dacht ik.

Echter besloot ik nog even langs mijn ouders te rijden omdat ik nog wat financieel advies nodig had van mijn moeder. Ik bleef meteen maar eten, ik was er nu toch.
Om half tien vertrok ik dan echt naar huis.

Eenmaal thuis belandde ik achter mijn computer. Nu dan echt nog even aan een schoolopdracht werken dacht ik. Na een kwartier bezig te zijn bedacht ik me opeens dat ik ook nog een stukje voor mijn weblog zou schrijven.
En hier zit ik dan, achter de computer te typen. Geen huiswerk gemaakt, geen schoolopdrachten gedaan, niet gestudeerd en alles behalve stress.

Ik heb een heerlijk weekend gehad en dat is het belangrijkste!

Daar komt de aap uit de mouw...

Inmiddels heb ik de vierde lesdag erop zitten. Nou ja vierde. Vorige week spijbelde ik op één vak na de hele dag. Dit overigens niet zonder reden.
Het weekend voor mijn schooldag, welke altijd op maandag plaatsvindt, was ik met mijn collega’s en alle acht cliënten van het gezinsvervangend tehuis waar ik werk een weekend weg geweest.

Voor het eerst samen met mijn drie collega’s aan het werk. Ik draai mijn diensten altijd alleen dus dat was aan het begin van het weekend erg spannend. Ecocura, het huis waar ik werk, is sinds juni 2007 open en ik werk er vanaf het begin. Dit weekend weg was de eerste keer dat we echt twee nachten met de cliënten alleen op stap waren.

Omdat we met 12 mensen waren hadden we een Volkswagen bus en een Touran gehuurd. Tot mijn grote vreugde mocht ik de bus besturen. Het absolute gevoel van een weekendje weg en stiekem het gevoel van een ouderwets schoolreisje.

Tijdens het weekend hebben we veel leuke dingen gedaan. Het huisje waar we in zouden verblijven staat in Hattem. Een klein dorpje dat midden in de bossen ligt waar rust heerst, tot wij arriveerden.
Tijdens het weekend hebben we Hattem verkend, de molen van Hattem bezichtigd, een ouderwets bakkersmuseum bezocht, gewinkeld, gezwommen, een film gekeken en vooral weinig geslapen.
We gingen uit eten bij van der Valk alwaar wij een luxe diner voorgeschoteld kregen. Een dag later zaten we met z’n allen in een pannenkoekenrestaurant in Voorst waar we heerlijk, hoe kan het ook anders, een pannenkoek aten.

Op de laatste dag reden we, zonder dat de cliënten wisten waar we naartoe gingen, naar de Apenheul. Een waar festijn van apen, apen en nog een apen. We mochten ze niet aaien of aanraken, maar de ervaring dat apen langs je benen lopen op nog geen meter afstand was toch wel erg bijzonder.
Uiteraard werden er flauwe grappen gemaakt als ‘moet je nu kijken, daar staat je vader’ of ‘deze kooi is leeg omdat ze die speciaal voor jou hebben gereserveerd’.

Na een dag wandelen, lachen en ogen te kort komen om alles te bekijken reden we terug richting huis. Echter konden we niet thuiskomen zonder eerst ordinair bij de McDonalds te hebben gegeten, en zo geschiede. Na een heerlijke maaltijd van hamburgers patatjes en milkshakes kwamen we in het begin van de avond thuis.
Ouders stonden ons op te wachten en iedereen was bekaf na dit gezellige volle weekend.

Toen ik dus zondagavond thuis kwam kon ik geen zinnig woord meer uitbrengen. Zelfs vertellen wat we allemaal gedaan hadden wilde niet helemaal lukken.
De moeheid sloeg genadeloos toe terwijl ik daar tijdens het weekend amper last van had gehad. Ik kon en wilde alleen nog maar slapen.

Toen ik maandagochtend door mijn eerste wekker heen was geslapen, besloot ik alleen naar het vak te gaan waar mijn aanwezigheid echt verplicht was.
Het eerste spijbeldagje van dit jaar met in mijn optiek gegronde reden. Echter nam ik ook docenten en medestudenten in bescherming omdat natuurlijk niemand een les kan geven of iets kan horen als ik zou liggen snurken als een gorilla.

The Kickoff

Het derde jaar is voor mij officieel gestart. De twee maanden welverdiende schoolvakantie zit erop en het echte werk is weer begonnen.
Niet meer de maandag optimaal benutten door heerlijk uit te slapen of andere bijzonder belangrijke dingen te doen. Nee gewoon weer school.

De eerste dag was ook weer als vanouds. Na een korte introductie begon het gezeur over opdrachten, tijden, werkgroepjes, een te klein klaslokaal en nog veel meer onzinnige dingen. Ik besloot ter plekke dat ik me daardoor niet op de kast zou laten jagen laat staan dat ik me erin mee zou laten slepen.
Wat er ook zou gebeuren, mijn optimisme zou niet verdwijnen gedurende de dag.

Zo gezegd zo gedaan. Echter bij aanvang van de eerste les werd het me behoorlijk moeilijk gemaakt. Niet zozeer mijn medestudenten als het vak, maar vooral de docent maakte het me erg moeilijk om mijn positieve gedachten te behouden.

Nadat de docent vertelde doof te zijn aan één kant van zijn oor was het serieuze er al af. Mijn buurman op dat moment zei doodleuk dat hij aan twee oren doof is aan één kant van zijn oor.
Ik probeerde mezelf te corrigeren omdat het in lachen uitbarsten in minuut 5 van de les ook niet echt gemotiveerd overkomt.

Na een ouderwets broodje gezond volgde ik de rest van de lessen. De stof was interessant en het was toch wel weer heerlijk om het gevoel te hebben dat je hersenen het nog doen.
Het lekkere van op school zitten is dat het helemaal niet erg is als je niet alles begrijpt. Dat je na moet denken over vragen waar je jezelf in de vakantie absoluut niet mee bezig hebt gehouden.

Na de eerste dag is er meteen een hoop te doen, maar ik heb er zin in. Het optimisme zit er nog steeds goed in en ik heb het gevoel alsof ik al bijna klaar ben.
Echter herinneren de opdrachten die ik moet doen mij eraan dat ik nog even te gaan heb.
Maar zoals een medestudent zei toen we de drempel overstapten naar de eerste les:
‘Mirjaan we zijn over de helft’

Gebruiksaanwijzing

Iedereen heeft het wel eens gedaan en meegemaakt. Een doe-het-zelf pakket gekocht en het in elkaar zetten van je net gekochte product.
Zelf heb ik dit ontelbaar vaak gedaan aangezien mijn volledige inboedel bij de Ikea vandaan komt. Je haalt het uit de verpakking, telt de schroeven en onderdelen, volgt de gebruiksaanwijzing en komt als alles in elkaar zit tot de conclusie dat je een schroef of zes overhoudt. Echter blijft het altijd in elkaar zitten en je hebt tenslotte de gebruiksaanwijzing gevolgd dus kan er niets mis gaan.

Maar dan, ga je op een avond gezellig een kop koffie drinken bij je ouders. In eerste instantie lijkt alles in orde en is het gezellig. Tot je erachter komt dat je vader een bureaustoel bij de Karwei gekocht heeft, eentje die je zelf in elkaar kunt zetten.
Hij had hem in een reclame voorbij zijn komen en kostte slechts €49,95. Dit was volgens mijn vader geen geld, tot hij het ding in elkaar moest zetten en bedacht dat hij beter een kant en klaar exemplaar had kunnen kopen.

Zoals een ieder haalde mijn vader alle onderdelen uit de verpakking, telde de schroeven en pakte de gebruiksaanwijzing. Bij het tellen van de schroeven bleken er 7 van de acht te ontbreken. Toen ik echt keek bij de armleuningen bleken de schroeven er al in te zitten.
Mijn vader begreep echter niet waarom er één schroef extra in het zakje zat.
Tot zover ging het goed. Ik grapte nog dat het toch niet de soort stress ging opleveren als bij het optuigen van de kerstboom. Mijn vader verzekerde me van niet, ik had echter mijn bedenkingen.

Ik probeerde met mijn moeder rustig een kop koffie te drinken maar we werden al snel gestoord door het zware gesteun en gekreun van mijn vader.
Hij had eerst de armleuningen aan beide zijden van het zitvlak vastgemaakt, en probeerde nu de rugleuning ertussen te krijgen.
Ik vroeg op extra vriendelijke toon of hij niet eerst één armleuning aan het zit- en rugvlak vast moest maken maar mijn vader zei dat hij de gebruiksaanwijzing precies volgde.

Mijn vader is echter het type dat zelf een dusdanig uitgebreide gebruiksaanwijzing nodig heeft dat hij advies van zijn dochter en laat staan zijn vrouw zal aannemen.
Toen ik hem zag ploeteren en wilde voorkomen dat het toch een kerstboom-traumatisch-stress-syndroom zou worden besloot ik hem een handje te helpen.
En nee, niet volgens de gebruiksaanwijzing, maar volgens de gebruiksaanwijzing van mijn vader. Ik hield het rugvlak vast en hij schroefde de leuning eraan vast. Tot één van de schroefjes in de buis van de armleuning verdween.
Dit is dus het gedeelte waarbij de extra schroef in het zakje van pas komt. Na een tweede poging lukte het ons na veel bloed, zweet en scheldwoorden de stoel in elkaar te zetten.

Toen het exemplaar eindelijk in elkaar stond zei mijn vader voortaan gewoon een kant en klare stoel te kopen. Want dit had hem niet alleen €49,95 gekost, maar ook zeker tien jaar van zijn leven en een bos grijze haren.
Toen ik later met mijn moeder de gebruiksaanwijzing nog even bekeek, kwamen we erachter dat er dus eerst één armleuning aangeschroefd had moeten worden.
Echter begrijpen wij nog steeds niet hoe mijn vaders gebruiksaanwijzing werkt dus zal ik voortaan eerst even bellen of er nog spullen in elkaar gezet gaan worden voordat ik een kop koffie ga drinken bij mijn ouders.

Vliegensvlug

Na een welverdiende vakantie van twee weken zit ik nu mijn laatste avond van mijn vakantie achter de computer.
Na een heerlijk weekje strand en een weekend Brussel kan ik voorlopig weer tegenaan. Sterker nog, ik heb nog nooit zoveel zin in school gehad als nu. De stof van komend jaar spreekt me erg aan.

Ook het feit dat ik nu in jaar drie beland ben geeft me heel veel motivatie. Nog maar twee jaar te gaan en dan heb ik eindelijk dat papiertje in handen.
Dan kan ik precies doen waar ik zin in heb, niet dat ik dat nu niet kan of doe, maar met een diploma gaat het allemaal een stukje makkelijker.

Ook ben ik nog nooit zo goed voorbereid geweest. Roosters liggen klaar, de map met benodigde periodewijzers ligt klaar en ik heb me zowaar ook al ingelezen in de stof.
Iets wat ik voorheen toch echt pas deed tegen de tijd dat ik allang met het vak begonnen was of zelfs pas tegen de tijd dat ik tentamens had.

En dan nog het laatste schokkende gegeven dat ik mijn boeken al besteld en ontvangen heb.Ik kan dus over drie weken vlekkeloos beginnen aan mijn derde jaar. Waarin ik van plan ben me zoveel mogelijk te ontwikkelen op organisatorisch niveau en op het gebied van coaching.

Want nu vooraanstaand aan mijn derde jaar, lijkt het soms alsof ik al bijna klaar ben met de opleiding.
Het klinkt misschien wat optimistisch, maar een jaar vliegt zo voorbij. Dat heb ik de afgelopen twee jaar wel gemerkt. En dus geeft het me een goed gevoel dat ook komend jaar voorbij gaat vliegen.

Pis Manneke

Eindelijk was het dan zover. Na een jaar keihard werken in het gezinsvervangend tehuis en voor mijn studie had ik dan eindelijk vakantie.
Welverdiend twee weken helemaal niets doen. Nou ja niets, gewoon twee ontspannen weken thuis en een weekend naar Brussel met mijn vriend.

Bij Brussel horen natuurlijk een aantal beroemde bezienswaardigheden die ik van te voren al bekeken had op internet. Niet dat ik van plan was om daadwerkelijk alles te bezoeken, maar je moet natuurlijk wel een beetje weten wat er in de stad te zien is.

Zo kwamen we vrijdagmiddag aan in Brussel. We pakten onze tassen uit en besloten naar de stad te wandelen. Niet voor de bezienswaardigheden maar om lekker een hapje te eten.
Al weken had ik me stiekem verheugd op het zien van Manneke Pis. Ik had al helemaal bedacht dat we de volgende dag naar het beeldje zouden gaan kijken en er een deel van de dag voor uit zouden trekken.
Ik bedoel, dit is het mannetje dat wereld beroemd is en dus moet het wel een bijzondere plek zijn. Anders zou er niet zoveel over bekend zijn toch?

Na een half uur naar de stad te hebben gewandeld op een weg die leek op een van de zwaardere bergetappes van de Tour de France waren we dan in de binnenstad van Brussel beland. Tijdens de wandeling kwamen we er vrij snel achter dat Brussel bestaat uit heel veel hoge en grote gebouwen. Zo ook de binnenstad. Overal waar je kijkt staat grote statige gebouwen die er niet meer helemaal fris uitzien.
Maar omdat je in het buitenland bent roep je al snel dat het mooie grote gebouwen zijn. Wat je eigenlijk denkt is, wat een smerige bedoening, maar je durft het niet echt uit te spreken.

Bij aankomst in de binnenstad liepen we rondom de Grote Markt van Brussel. Allerlei kleine straatjes waar winkeltjes en restaurantjes de straten vullen.
En toen gebeurde het. Mijn vriend zei, kijk daar staat hij. Ik dacht wie ziet hij nu weer, we zijn in Brussel en hij komt alsnog een bekende tegen.
Echter was het tegenovergestelde waar, daar stond hij inderdaad. Hij waar ik al weken naar uit had gekeken. Op de hoek van twee kleine straatje die elkaar kruisten. Achter een hek geplaatst waar een hoop toeristen tegenaan stonden om met hem op de foto te gaan.

Manneke Pis, het beeldje waar ik eigenlijk mijn halve zaterdag aan had willen spenderen. Al plassend stond hij daar te staan. Een mannetje van ruim een halve meter waar toch zeker twintig volwassenen omheen stonden om hem te fotograferen.
Het beeldje waar ik naar uit had gekeken om het te kunnen zien, en het enige wat ik dacht was, is dit hem nou?

Dit kleine mannetje op een sneu hoekje bij een kruising van twee kleine straatjes, had ik hier nou echt mijn halve zaterdag aan willen besteden? Mijn vriend had me al gewaarschuwd maar ik was eigenwijs en verwachtte een heel spektakel. Echter bleek dit dus niet het geval te zijn.
Na er zeker 2 minuten naar gekeken te hebben besloten we op zoek te gaan naar een gezellig restaurantje waar we konden eten. Mijn droom betreffende Manneke Pis in duigen, maar een halve zaterdag extra om van Brussel te genieten.
Al met al een heerlijk weekend in Brussel, alleen ga ik me nooit meer zo verheugen op een bezienswaardigheid. Want ook een beroemd plassend mannetje kan vies tegenvallen.