Het leven, jawel een zwaar maar reëel onderwerp. We hebben er tenslotte allemaal dagelijks mee te maken. Waar draait het leven nu eigenlijk om, was de vraag tijdens een lunch met vriendinnen. Waarop de volgende vraag ontstond. Wat hebben we nodig om te kunnen functioneren en moet je jezelf hierover verantwoorden tegenover vrienden en familie?
Werk, studie, cariere maken, familie, vrienden, gezin, liefde, gezondheid, bijdragen aan de maatschappij en eigen geluk. Allemaal aspecten waar een ieder dagelijks mee te maken heeft en keuzes in maakt. Daar waar ik vroeger, en ik ben pas 26, elk weekend aan de bar hing en danste tot de lichten aangingen, hang ik nu ook graag op de bank met mijn liefde. Carrière maken met mijn SPH diploma was voor mij belangrijk, maar nu blijk ik meer baat te hebben bij structuur en een baan van 9.00 tot 17.00. Levensdoelen lijken voor mij dus ook te veranderen.
Afgelopen oktober en november was ik in Durban, Zuid-Afrika waar ik werkte met straatkinderen. Ondanks alle armoede en ziekte werd ik het meest geraakt door de onzekerheid van de kinderen. Ik ben opgegroeid in een veilig en warm gezin. Tot op de dag van vandaag weet ik dat ik altijd kan terugvallen op mijn ouders en vriend, wat er ook gebeurd en wat ik ook doe. Met deze zekerheid functioneer ik op alle vlakken. Op familiear gebied, omdat ik weet dat er van mij gehouden word. In mijn werk, omdat ik weet dat mijn collega's in mij geloven en mijn achterban (ouders en vriend) trots op mij zijn. Ik functioneer op sociaal niveau omdat ik weet dat ik mijzelf kan en mag zijn. Maar wat als je dit alles niet hebt? Hoe functioneer je dan?
vrijdag 29 juli 2011
zaterdag 23 juli 2011
Boodshoppen
Boodschappen doen, iedereen doet het. Maar dan is er nog de grote vraag... Bij welke winkel? Ik ben zelf iemand die graag de dichtstbijzijnde supermarkt bezoekt. Nu zijn dat in mijn geval twee grote ketens. Wil ik lekker vlees en groenten, ga ik naar de Ap. Wil ik een recht toe recht aan maaltijd, ga ik naar de Deka.
Makkelijk zat zou je zeggen. Voldoende keuze, prima prijzen, lekker dichtbij maar toch altijd meer geld kwijt dan ik eigenlijk zou willen.
Laat ik voorop stellen dat ik gek ben op koopjes en shoppen. Maar als het om boodschappen gaat besteed ik daar weinig aandacht aan. Zo kom uiteraard vaak thuis met 3 pakken gevulde koeken die in de aanbieding waren en die ik absoluut niet nodig heb. Maar bewust boodschappen doen is aan mij niet echt besteed, terwijl ik dit bij het shoppen van kleding en schoenen altijd doe.
Echter besloot ik op een druilerige zaterdag naar de Action te gaan. Een geweldige winkel waar alles bijzonder goed geprijsd is. Zo koop ik er graag mijn schoonmaakspullen, shampoo en uiteraard de aanbiedingen die ik niet nodig heb, maar wel leuk vind. Een winkel waar ik met gemak een uur rond kan struinen op zoek naar leuke cadeaus, schrijfgerei en boeken.
Op deze bewuste zaterdag besloot ik dan ook maar meteen langs de Aldi te gaan. De winkels liggen naast elkaar, dus waarom niet even rondkijken.
Makkelijk zat zou je zeggen. Voldoende keuze, prima prijzen, lekker dichtbij maar toch altijd meer geld kwijt dan ik eigenlijk zou willen.
Laat ik voorop stellen dat ik gek ben op koopjes en shoppen. Maar als het om boodschappen gaat besteed ik daar weinig aandacht aan. Zo kom uiteraard vaak thuis met 3 pakken gevulde koeken die in de aanbieding waren en die ik absoluut niet nodig heb. Maar bewust boodschappen doen is aan mij niet echt besteed, terwijl ik dit bij het shoppen van kleding en schoenen altijd doe.
Echter besloot ik op een druilerige zaterdag naar de Action te gaan. Een geweldige winkel waar alles bijzonder goed geprijsd is. Zo koop ik er graag mijn schoonmaakspullen, shampoo en uiteraard de aanbiedingen die ik niet nodig heb, maar wel leuk vind. Een winkel waar ik met gemak een uur rond kan struinen op zoek naar leuke cadeaus, schrijfgerei en boeken.
Op deze bewuste zaterdag besloot ik dan ook maar meteen langs de Aldi te gaan. De winkels liggen naast elkaar, dus waarom niet even rondkijken.
vrijdag 22 juli 2011
Happy New Year
Gelukkig nieuw jaar.... twee keer zelfs als ik afga op mijn laatst geschreven stuk. Inmiddels ben ik, net als de rest van de wereld, in 2011 beland. En er is een hoop gebeurd in de afgelopen twee jaar.
Voor de liefhebbers een beknopte update.
In 2009 begon ik aan mijn laatste jaar SPH, sociaal pedagogische hulpverlening. Ik heb in 2010 mijn HBO diploma behaald en ga nu als 'bachelor of social work' door het leven.
Zoals iedere student viel ik na mijn studie in een buitengewoon diep donker gat. Ik kon toch echt niet bedenken met welke activiteiten, naast mijn baan, ik mijn vrije tijd moest vullen. Vrije tijd, wat was dat ook al weer?
Na het lezen van tientallen boeken, het binnenstebuiten keren van de sportschool, het bezoeken van vele terrassen en simpelweg luieren vond ik mijn nieuwe missie. Vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika.
Voor de liefhebbers een beknopte update.
In 2009 begon ik aan mijn laatste jaar SPH, sociaal pedagogische hulpverlening. Ik heb in 2010 mijn HBO diploma behaald en ga nu als 'bachelor of social work' door het leven.
Zoals iedere student viel ik na mijn studie in een buitengewoon diep donker gat. Ik kon toch echt niet bedenken met welke activiteiten, naast mijn baan, ik mijn vrije tijd moest vullen. Vrije tijd, wat was dat ook al weer?
Na het lezen van tientallen boeken, het binnenstebuiten keren van de sportschool, het bezoeken van vele terrassen en simpelweg luieren vond ik mijn nieuwe missie. Vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika.
'The best of both worlds' Zandvoortse Courant nr 49 9-12-2010
Na acht weken zit mijn tijd als vrijwilliger bij Umthombo erop. Wat een geweldig project.
Ik ben er dan ook heel trots op dat ik hier aan mee heb mogen werken.
De laatste 4 weken ben ik een aantal keren mee geweest op After Care. Een programma dat kinderen die naar huis willen, naar huis brengt en contact onderhoudt met de familie.
Zo werd jongetje S. naar huis gebracht waarna ik hem twee weken later thuis bij zijn familie op zocht. Hij leek zijn draai gevonden te hebben en zag er gelukkig uit.
Echter is hij deze week weer bij Umthombo terug gekomen. De verleiding van de vrijheid en het straatleven is dan blijkbaar groter dan de wil om thuis te wonen.
Bedenk hierbij wel dat de ouders vaak overleden zijn en het allerlei verschillende familieleden zijn waar de kinderen bij wonen.
Het positieve ervan vind ik dat S. wel weer naar Umthombo gekomen is, waardoor hij in ieder geval in beeld is bij een organisatie die hem kan helpen.
'Hoe haal je een kind uit zijn vertrouwde straatleven' Zandvoortse Courant nr 46 18-11-2010
Wat vliegt de tijd. Ik ben alweer ruim 4 weken in Zuid-Afrika en heb in die tijd veel gezien en gedaan.
Om de kinderen van de straat te krijgen of houden zijn er bij Umthombo verschillende programma’s waar de kinderen aan deel kunnen nemen. Ik heb bijna bij alle programma’s meegelopen.
Ik startte met het surfprogramma, een programma waarbij de kinderen 7 dagen per week elke ochtend leren surfen of hun techniek verbeteren. Ik mocht zelf mee surfen, wat ik nog nooit gedaan had.
Ik was verbaasd over de communicatieve kwaliteiten van de kinderen, die mij moesten uitleggen hoe ik moest peddelen en staan. Na twee dagen en vele liters zout water in de maag verder, lukte het me om in de zee op het board te staan.
zondag 15 februari 2009
Friends
Vrienden heb ik in alle soorten en maten. Vrienden die ik al twintig jaar ken, vrienden van de middelbare school en van mijn studie. Vrienden die ik tegen het lijf ben gelopen tijdens uitgaan en vrienden die ik ken van sport.
Maar wat houdt dat woord nu eigenlijk in? Zoals in het woordenboek staat beschreven is een vriend iemand waarmee je door gevoelens van genegenheid bent verbonden.
Als ik dit bij mezelf naga dan komt dit behoorlijk overeen. Met mijn vrienden ben ik door gevoelens van liefde en sympathie verbonden. Ik heb al mijn vrienden lief ondanks de diversiteit binnen mijn vriendengroep. Ze maken allemaal iets in mij los of hebben eigenschappen die mijn aantrekken. Stuk voor stuk mensen die ik graag bij me en om mij heen heb. Echter is het moeilijk om te bepalen wat ik van een vriend verwacht en wat ik dan onder vriendschap versta.
De betekenis van vriendschap is het bevriend zijn. Dit klinkt simpel maar binnen een vriendschap heb ik nog nooit meegemaakt dat alleen bevriend zijn genoeg is.
In een vriendschap worden altijd dingen van je verwacht. Als je mij vraagt het woord vriendschap te beschrijven dan zou ik dat als volgt doen.
Een vriendschap is een verbintenis tussen twee of meer personen. Binnen deze verbintenis worden wederzijds acties en reacties verwacht. Deze acties en reacties dienen binnen de voor die persoon geldende normen en waarden te vallen. De normen en waarden die gelden zijn helder voor de binnen de vriendschap verbonden personen. Wanneer dit niet naar behoren gebeurd zal er binnen de vriendschap iets veranderen.
Kortom, vriendschap kan nog behoorlijk lastig zijn. Iets wat ik als vriendschap beschouw moet dus duidelijk zijn voor degene waar ik bevriend mee ben en vice versa. De vriendschap is ontstaan omdat ik iets in de desbetreffende persoon waardeer of omdat ik me goed voel bij die persoon.
Maar als de vriendschap eenmaal ontstaan is, wat verwacht ik dan van mij vriend(in)?
De perfecte vriend(in) zou ik als volgt omschrijven. Mijn perfecte vriend(in) is in mij geïnteresseerd en in wat ik doe. Ik kan met mijn vriend(in) uren praten over alles wat me bezighoudt zonder mij te hoeven schamen, verontschuldigen of veranderen.
Mijn met vriend(in) kan ik alle gebeurtenissen in mijn leven delen. Geluk, plezier, verdriet en angst. Ik kan op elk moment van elke dag bouwen en vertrouwen op mijn vriend(in).
Mijn vriend(in) accepteert mij zoals ik ben en zal, ondanks hij/zij een andere mening toebedeeld is, mij altijd steunen in wat ik doe.
Mijn vriend(in) laat mij er niet makkelijk vanaf komen wanneer ik het moeilijk heb en zal genieten wanneer ik gelukkig ben. Mijn vriend(in) is attent, lief, zorgzaam, gezellig, volhardend, ondersteunend, aanwezig, oprecht en eerlijk.
De deur van mijn vriend(in) staat altijd voor mij open en zal ook altijd open blijven staan.
Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat het lastig is om een goede vriend(in) te zijn volgens mijn normen en waarden. Echter denk ik dat als mijn vrienden dit lezen, ze stuk voor stuk iets van zichzelf herkennen in mijn omschrijving. Deze personen weten ook allemaal dat wat ik beschreven heb op hen gebaseerd is. Evenals ze weten dat ze bovenstaande van mij kunnen verwachten. Dat is tenslotte waar vriendschap voor staat, een verbintenis door gevoelens van genegenheid. That’s what friends are for.
Maar wat houdt dat woord nu eigenlijk in? Zoals in het woordenboek staat beschreven is een vriend iemand waarmee je door gevoelens van genegenheid bent verbonden.
Als ik dit bij mezelf naga dan komt dit behoorlijk overeen. Met mijn vrienden ben ik door gevoelens van liefde en sympathie verbonden. Ik heb al mijn vrienden lief ondanks de diversiteit binnen mijn vriendengroep. Ze maken allemaal iets in mij los of hebben eigenschappen die mijn aantrekken. Stuk voor stuk mensen die ik graag bij me en om mij heen heb. Echter is het moeilijk om te bepalen wat ik van een vriend verwacht en wat ik dan onder vriendschap versta.
De betekenis van vriendschap is het bevriend zijn. Dit klinkt simpel maar binnen een vriendschap heb ik nog nooit meegemaakt dat alleen bevriend zijn genoeg is.
In een vriendschap worden altijd dingen van je verwacht. Als je mij vraagt het woord vriendschap te beschrijven dan zou ik dat als volgt doen.
Een vriendschap is een verbintenis tussen twee of meer personen. Binnen deze verbintenis worden wederzijds acties en reacties verwacht. Deze acties en reacties dienen binnen de voor die persoon geldende normen en waarden te vallen. De normen en waarden die gelden zijn helder voor de binnen de vriendschap verbonden personen. Wanneer dit niet naar behoren gebeurd zal er binnen de vriendschap iets veranderen.
Kortom, vriendschap kan nog behoorlijk lastig zijn. Iets wat ik als vriendschap beschouw moet dus duidelijk zijn voor degene waar ik bevriend mee ben en vice versa. De vriendschap is ontstaan omdat ik iets in de desbetreffende persoon waardeer of omdat ik me goed voel bij die persoon.
Maar als de vriendschap eenmaal ontstaan is, wat verwacht ik dan van mij vriend(in)?
De perfecte vriend(in) zou ik als volgt omschrijven. Mijn perfecte vriend(in) is in mij geïnteresseerd en in wat ik doe. Ik kan met mijn vriend(in) uren praten over alles wat me bezighoudt zonder mij te hoeven schamen, verontschuldigen of veranderen.
Mijn met vriend(in) kan ik alle gebeurtenissen in mijn leven delen. Geluk, plezier, verdriet en angst. Ik kan op elk moment van elke dag bouwen en vertrouwen op mijn vriend(in).
Mijn vriend(in) accepteert mij zoals ik ben en zal, ondanks hij/zij een andere mening toebedeeld is, mij altijd steunen in wat ik doe.
Mijn vriend(in) laat mij er niet makkelijk vanaf komen wanneer ik het moeilijk heb en zal genieten wanneer ik gelukkig ben. Mijn vriend(in) is attent, lief, zorgzaam, gezellig, volhardend, ondersteunend, aanwezig, oprecht en eerlijk.
De deur van mijn vriend(in) staat altijd voor mij open en zal ook altijd open blijven staan.
Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat het lastig is om een goede vriend(in) te zijn volgens mijn normen en waarden. Echter denk ik dat als mijn vrienden dit lezen, ze stuk voor stuk iets van zichzelf herkennen in mijn omschrijving. Deze personen weten ook allemaal dat wat ik beschreven heb op hen gebaseerd is. Evenals ze weten dat ze bovenstaande van mij kunnen verwachten. Dat is tenslotte waar vriendschap voor staat, een verbintenis door gevoelens van genegenheid. That’s what friends are for.
vrijdag 30 januari 2009
Half time
Het is alweer een tijd geleden dat ik iets geschreven heb. Maar zoals altijd had ik het druk met van alles en ook helemaal niets.
Periode twee is voorbij gevlogen. Ondanks ik het voor mijn gevoel niet heel erg druk heb gehad met school was het de laatste weken toch behoorlijk aanpoten.
De twee periode is ook de meest chaotische die er bestaat. Deze loopt namelijk door de maand december. Buiten het feit dat er twee weken vakantie in deze periode vallen zijn er tal van andere zaken waar ik me mee bezig heb gehouden. Ik zal een kleine samenvatting geven.
Begin van de maand begon met het vieren van Sinterklaas bij mijn hoog zwangere schoonzus. Aangezien ze de 6e was uitgerekend hadden we de Sinterklaasavond iets eerder gepland. Erg gezellig. Het weekend erna was mijn zusje jarig. Naast de twee weekenddiensten waar ik voor ingepland stond moest ik er ook nog gezellig, leuk, verjaardagswaardig en zeker niet vermoeid uitzien.
De week erna was redelijk rustig wat de derde week van december absoluut compenseerde. Die week probeerde ik samen met mijn vriend iemand te helpen die naar het ziekenhuis wilde. Toen ik achterbleef bij zijn auto met zijn kinderen bleek de man een psychose te hebben. Hij heeft toen, gelukkig was mijn vriend inmiddels uit de auto, mijn autoradio helemaal aan gort geslagen waarna hij door agenten uit de auto getrokken is en naar het politiebureau afgevoerd is. Ik werd door een politiebus opgehaald samen met zijn kinderen. Ik had zelf overigens nog nooit in een politiebus gezeten dus was licht gespannen.
Na dit hele tafereel en de aangifte die eraan vast zat, ging ik door naar mijn werk. De dag erna beviel mijn schoonzus van haar derde kindje. Een kerngezonde zoon genaamd Faber.
De vrijdag had ik op mijn werk bij het Luzac een kerstdiner en kerstgala. Erg gezellig, druk en vermoeiend.
Zaterdag op kraambezoek bij mijn schoonzus en daarna door naar het gezinsvervangend tehuis omdat ik daar ook een kerstdiner had. Aansluitend daarop door naar mijn jongste schoonzus, ik heb er drie, aangezien die haar verjaardag vierde.
Zondag werken in het gezinsvervangend tehuis en de volgende ochtend beland in de week van kerst.
Begin van de week viel ik in bij verschillende cliënten omdat er veel medewerkers op vakantie waren. Eerste kerstdag gezellig met cadeaus onder de boom bij mijn ouders gevierd.
De tweede kerstdag bij mijn schoonouders met de gehele familie. Hierdoor zat er een kleine 40 man in één woonkamer. Na veel eten, spelletjes en drank overleefde ik de kerstdagen.
De week erop oud en nieuw waarbij de drank rijkelijk vloeide en ik veel oliebollen en appelflappen heb gegeten. De drie dagen erna bracht ik voornamelijk door bij de Koninklijke HFC, daar waar mijn vriend voetbalt. En toen belandde ik ongemerkt in de eerste week waarin ik weer naar school moest, ik weer aan het werk moest en de twee weken vakantie bijna vergat.
Nu eind januari zit ik halverwege het derde jaar. Ik heb afgelopen week alle vakken van periode twee behaald. Dit houdt in dat ik 30 studiepunten heb en nog zes periodes door moet zien te komen om het befaamde papiertje in handen te krijgen.
Ik kan niet wachten!
Periode twee is voorbij gevlogen. Ondanks ik het voor mijn gevoel niet heel erg druk heb gehad met school was het de laatste weken toch behoorlijk aanpoten.
De twee periode is ook de meest chaotische die er bestaat. Deze loopt namelijk door de maand december. Buiten het feit dat er twee weken vakantie in deze periode vallen zijn er tal van andere zaken waar ik me mee bezig heb gehouden. Ik zal een kleine samenvatting geven.
Begin van de maand begon met het vieren van Sinterklaas bij mijn hoog zwangere schoonzus. Aangezien ze de 6e was uitgerekend hadden we de Sinterklaasavond iets eerder gepland. Erg gezellig. Het weekend erna was mijn zusje jarig. Naast de twee weekenddiensten waar ik voor ingepland stond moest ik er ook nog gezellig, leuk, verjaardagswaardig en zeker niet vermoeid uitzien.
De week erna was redelijk rustig wat de derde week van december absoluut compenseerde. Die week probeerde ik samen met mijn vriend iemand te helpen die naar het ziekenhuis wilde. Toen ik achterbleef bij zijn auto met zijn kinderen bleek de man een psychose te hebben. Hij heeft toen, gelukkig was mijn vriend inmiddels uit de auto, mijn autoradio helemaal aan gort geslagen waarna hij door agenten uit de auto getrokken is en naar het politiebureau afgevoerd is. Ik werd door een politiebus opgehaald samen met zijn kinderen. Ik had zelf overigens nog nooit in een politiebus gezeten dus was licht gespannen.
Na dit hele tafereel en de aangifte die eraan vast zat, ging ik door naar mijn werk. De dag erna beviel mijn schoonzus van haar derde kindje. Een kerngezonde zoon genaamd Faber.
De vrijdag had ik op mijn werk bij het Luzac een kerstdiner en kerstgala. Erg gezellig, druk en vermoeiend.
Zaterdag op kraambezoek bij mijn schoonzus en daarna door naar het gezinsvervangend tehuis omdat ik daar ook een kerstdiner had. Aansluitend daarop door naar mijn jongste schoonzus, ik heb er drie, aangezien die haar verjaardag vierde.
Zondag werken in het gezinsvervangend tehuis en de volgende ochtend beland in de week van kerst.
Begin van de week viel ik in bij verschillende cliënten omdat er veel medewerkers op vakantie waren. Eerste kerstdag gezellig met cadeaus onder de boom bij mijn ouders gevierd.
De tweede kerstdag bij mijn schoonouders met de gehele familie. Hierdoor zat er een kleine 40 man in één woonkamer. Na veel eten, spelletjes en drank overleefde ik de kerstdagen.
De week erop oud en nieuw waarbij de drank rijkelijk vloeide en ik veel oliebollen en appelflappen heb gegeten. De drie dagen erna bracht ik voornamelijk door bij de Koninklijke HFC, daar waar mijn vriend voetbalt. En toen belandde ik ongemerkt in de eerste week waarin ik weer naar school moest, ik weer aan het werk moest en de twee weken vakantie bijna vergat.
Nu eind januari zit ik halverwege het derde jaar. Ik heb afgelopen week alle vakken van periode twee behaald. Dit houdt in dat ik 30 studiepunten heb en nog zes periodes door moet zien te komen om het befaamde papiertje in handen te krijgen.
Ik kan niet wachten!
maandag 26 januari 2009
Het functioneringsgesprek
Just an ordinary Monday. Alleen ben ik vrij van school vandaag. Relaxed zou je zeggen. Een dagje dat ik niets moet maar alles mag. Echter had ik voor vandaag een afspraak, en wat voor één.
Één keer per jaar moet het ervan komen. Een gesprek waarin je verteld wordt of je werkgever bijzonder tevreden met je is, of dat je de meest beroerde werknemer ooit bent en ze zo snel mogelijk van je af willen. Het wel bekende functioneringsgesprek of disfunctioneringsgesprek.
Ik werk inmiddels twee jaar voor de Zorgspecialist en heb vorig jaar zo’n zelfde gesprek gehad. Zenuwachtig? Welnee. Buiten hartkloppingen, slapeloze nachten, acute zweetuitbarstingen en trillende handjes had ik werkelijk nergens last van.
Toen werd me verteld dat ik het toch niet zo slecht deed en ze me wederom een jaarcontract aanboden. En daar zit ik dan, een jaar later, om wederom te praten over mijn functioneren.
Dit keer had ik me voorgenomen om niet zenuwachtig te zijn. Om me vooral niet druk te maken, laat staan de ernstigste scenario’s te bedenken. Ik zou er dit keer geen slapeloze nachten aan overhouden en er al helemaal niet vanuit gaan dat er geen toekomst voor mij zou zijn bij de Zorgspecialist.
Hoe ik dit alles heb kunnen waarmaken? Op zondagavond een hele slechte film kijken waardoor mijn gedachten bij die o zo slechte film blijven in plaats van bij mijn functioneringsgesprek. Dusdanig laat gaan slapen dat ik mijn ogen niet meer open kon houden en dus geen slapeloze nacht kon hebben. De volgende ochtend zo laat op staan dat ik geen tijd had om me druk te maken maar moest zorgen dat ik nog kon douchen voordat ik naar het gesprek moest. Onderweg mijn radio zo hard zetten dat er geen doemscenario’s meer toegelaten werden in mijn overvolle hoofd.
Een kop koffie in mijn handen weerhoudt me ervan om zenuwachtig aan mijn vingers te pulken en dan is het zover. Het gesprek begint.
Om te beginnen had mijn manager feedback gevraagd aan meerdere mensen om een beter beeld van mij te krijgen. Mijn hart ging toch iets sneller kloppen, wat zouden al deze mensen gezegd hebben?
En toen kwam het verlossende woord, tevredenheid. De ouders van mijn cliënten, mijn coördinator en praktijkbegeleider waren allen bijzonder tevreden over mijn functioneren.
Mijn communicatie is goed, ik gebruik veel humor in mijn werk, ik pas binnen het team, ik ben gegroeid in mijn professionaliteit, mijn motivatie is sterk verbeterd, ik ben makkelijk aanspreekbaar en ben ook nog eens flexibel.
Als ik niet aan het bureau vastgeklampt zat was ik terplekke op een grote roze wolk gaan zitten. Ik had me dus nergens zorgen om hoeven maken.
Als klap op de vuurpijl… een contract voor onbepaalde tijd.
Dit heb ik dezelfde dag nog gevierd. Ik bleek een voldoende te hebben gehaald voor mijn onderzoeksplan voor school, nog een goede prestatie. Ik haalde een heerlijke lunch, ging naar de kapper en werd ook nog door mijn ouders uitgenodigd om ’s avonds uit eten te gaan.
Wat een heerlijke vrije schooldag.
Één keer per jaar moet het ervan komen. Een gesprek waarin je verteld wordt of je werkgever bijzonder tevreden met je is, of dat je de meest beroerde werknemer ooit bent en ze zo snel mogelijk van je af willen. Het wel bekende functioneringsgesprek of disfunctioneringsgesprek.
Ik werk inmiddels twee jaar voor de Zorgspecialist en heb vorig jaar zo’n zelfde gesprek gehad. Zenuwachtig? Welnee. Buiten hartkloppingen, slapeloze nachten, acute zweetuitbarstingen en trillende handjes had ik werkelijk nergens last van.
Toen werd me verteld dat ik het toch niet zo slecht deed en ze me wederom een jaarcontract aanboden. En daar zit ik dan, een jaar later, om wederom te praten over mijn functioneren.
Dit keer had ik me voorgenomen om niet zenuwachtig te zijn. Om me vooral niet druk te maken, laat staan de ernstigste scenario’s te bedenken. Ik zou er dit keer geen slapeloze nachten aan overhouden en er al helemaal niet vanuit gaan dat er geen toekomst voor mij zou zijn bij de Zorgspecialist.
Hoe ik dit alles heb kunnen waarmaken? Op zondagavond een hele slechte film kijken waardoor mijn gedachten bij die o zo slechte film blijven in plaats van bij mijn functioneringsgesprek. Dusdanig laat gaan slapen dat ik mijn ogen niet meer open kon houden en dus geen slapeloze nacht kon hebben. De volgende ochtend zo laat op staan dat ik geen tijd had om me druk te maken maar moest zorgen dat ik nog kon douchen voordat ik naar het gesprek moest. Onderweg mijn radio zo hard zetten dat er geen doemscenario’s meer toegelaten werden in mijn overvolle hoofd.
Een kop koffie in mijn handen weerhoudt me ervan om zenuwachtig aan mijn vingers te pulken en dan is het zover. Het gesprek begint.
Om te beginnen had mijn manager feedback gevraagd aan meerdere mensen om een beter beeld van mij te krijgen. Mijn hart ging toch iets sneller kloppen, wat zouden al deze mensen gezegd hebben?
En toen kwam het verlossende woord, tevredenheid. De ouders van mijn cliënten, mijn coördinator en praktijkbegeleider waren allen bijzonder tevreden over mijn functioneren.
Mijn communicatie is goed, ik gebruik veel humor in mijn werk, ik pas binnen het team, ik ben gegroeid in mijn professionaliteit, mijn motivatie is sterk verbeterd, ik ben makkelijk aanspreekbaar en ben ook nog eens flexibel.
Als ik niet aan het bureau vastgeklampt zat was ik terplekke op een grote roze wolk gaan zitten. Ik had me dus nergens zorgen om hoeven maken.
Als klap op de vuurpijl… een contract voor onbepaalde tijd.
Dit heb ik dezelfde dag nog gevierd. Ik bleek een voldoende te hebben gehaald voor mijn onderzoeksplan voor school, nog een goede prestatie. Ik haalde een heerlijke lunch, ging naar de kapper en werd ook nog door mijn ouders uitgenodigd om ’s avonds uit eten te gaan.
Wat een heerlijke vrije schooldag.
donderdag 23 oktober 2008
Roken
Als fanatieke roker moet het er toch een keer van komen dat ik een stukje schrijf over het rookverbod. Beetje bij beetje is mij, als roker zijnde, alles afgenomen.
Voor een paar jaar geleden mocht ik in de trein gewoon nog roken terwijl ik nu tot de welbekende rookpaal veroordeeld ben. Ondanks ik een stevige roker ben snap ik heel goed dat roken in een trein vervelend en storend kan zijn voor mijn medepassagiers.
Sinds juli mag ik ook in restaurants, clubs, bars en sportkantines niet meer roken. Ondanks ik eerlijk toe moet geven dat ik natuurlijk liever wel rook voor, tijdens en na een lunch, diner of drankje begrijp ik de protesten.
Na een aantal keren geoefend te hebben kan ik nu een lunch of diner doorstaan zonder trillend aan tafel te zitten vanwege het nicotinegebrek.
Ook kan ik mijn handen inmiddels rust geven in plaats van hysterisch in mijn kop koffie te roeren of aan servetten te pulken.
Al met al vind ik dat ik het als roker prima doe. Van overal roken naar helemaal nergens meer roken in openbare ruimtes. Ik moet wel bekennen dat als ik ook maar even buiten sta, thuis ben of in de auto stap het eerste wat ik doe is een sigaret opsteken. Maar die sigaret rookte ik voorheen binnen dus vind ik dat te rechtvaardigen voor mezelf.
Zo was er ook op school een ruimte waar binnen gerookt mocht worden. Deze bestaat na 1 juli jongstleden niet meer dus rook ik keurig buiten.
Maar toen, in de pauze, wilde ik heerlijk in het zonnetje een sigaret roken. Wat mij toen gebeurde had ik nog nooit mee mogen maken. Ik stond buiten, aangezien binnen roken dus niet meer mogelijk is, voor de hoofdingang en werd onverwacht op mijn schouder getikt door een man met een knaloranje vestje.
Mevrouw, zei die meneer, u mag hier niet roken. De man dacht waarschijnlijk dat hij me een beroerte had bezorgd aangezien ik toch zeker een seconde of 20 geen woord uit wist te brengen. In mijn hoofd draaide alles op volle toeren. Sta ik buiten? Waait de rook naar binnen? Ben ik iemand tot last? Wat doe ik verkeerd?
Ik bleek binnen een te korte afstand te staan van de ingang. De man verzocht mij vriendelijk om bij de vlaggenmasten te gaan staan, ook buiten. Uiteraard deed ik netjes wat mij gevraagd werd. Echter vind ik het nog steeds frappant dat ik buiten niet mag roken. De vlaggenmasten staan natuurlijk dusdanig ver van het afdak dat er bij een regenbui geen beginnen aan is. Vanaf dat moment is mijn nieuwe stek het binnenplein van de school, daar waar rokers zich niet aan afstanden hoeven te houden en overdekt kunnen roken.
Ik zag laatst op het nieuws dat er mensen zijn die aangeven de terrassen ook rookvrij te willen hebben. Ik zou zeggen, ‘binnen plaatsen genoeg’. Maargoed om nu niet helemaal als verzuurde chagrijnige verstokte roker over te komen snap ik dat het in walmen rook zitten niet prettig is, alleen ben ik van mening dat men dat al zolang doet dat het er nu ook niet meer toe doet laat staan buiten.
Als ik straks op terrassen, in de auto en in mijn eigen huis ook niet meer mag roken is het misschien een optie om te stoppen.
Tot die tijd wil ik er nog niet aan geloven en steek ik zonder pardon in mijn eigen stekje nog een sigaret op.
Voor een paar jaar geleden mocht ik in de trein gewoon nog roken terwijl ik nu tot de welbekende rookpaal veroordeeld ben. Ondanks ik een stevige roker ben snap ik heel goed dat roken in een trein vervelend en storend kan zijn voor mijn medepassagiers.
Sinds juli mag ik ook in restaurants, clubs, bars en sportkantines niet meer roken. Ondanks ik eerlijk toe moet geven dat ik natuurlijk liever wel rook voor, tijdens en na een lunch, diner of drankje begrijp ik de protesten.
Na een aantal keren geoefend te hebben kan ik nu een lunch of diner doorstaan zonder trillend aan tafel te zitten vanwege het nicotinegebrek.
Ook kan ik mijn handen inmiddels rust geven in plaats van hysterisch in mijn kop koffie te roeren of aan servetten te pulken.
Al met al vind ik dat ik het als roker prima doe. Van overal roken naar helemaal nergens meer roken in openbare ruimtes. Ik moet wel bekennen dat als ik ook maar even buiten sta, thuis ben of in de auto stap het eerste wat ik doe is een sigaret opsteken. Maar die sigaret rookte ik voorheen binnen dus vind ik dat te rechtvaardigen voor mezelf.
Zo was er ook op school een ruimte waar binnen gerookt mocht worden. Deze bestaat na 1 juli jongstleden niet meer dus rook ik keurig buiten.
Maar toen, in de pauze, wilde ik heerlijk in het zonnetje een sigaret roken. Wat mij toen gebeurde had ik nog nooit mee mogen maken. Ik stond buiten, aangezien binnen roken dus niet meer mogelijk is, voor de hoofdingang en werd onverwacht op mijn schouder getikt door een man met een knaloranje vestje.
Mevrouw, zei die meneer, u mag hier niet roken. De man dacht waarschijnlijk dat hij me een beroerte had bezorgd aangezien ik toch zeker een seconde of 20 geen woord uit wist te brengen. In mijn hoofd draaide alles op volle toeren. Sta ik buiten? Waait de rook naar binnen? Ben ik iemand tot last? Wat doe ik verkeerd?
Ik bleek binnen een te korte afstand te staan van de ingang. De man verzocht mij vriendelijk om bij de vlaggenmasten te gaan staan, ook buiten. Uiteraard deed ik netjes wat mij gevraagd werd. Echter vind ik het nog steeds frappant dat ik buiten niet mag roken. De vlaggenmasten staan natuurlijk dusdanig ver van het afdak dat er bij een regenbui geen beginnen aan is. Vanaf dat moment is mijn nieuwe stek het binnenplein van de school, daar waar rokers zich niet aan afstanden hoeven te houden en overdekt kunnen roken.
Ik zag laatst op het nieuws dat er mensen zijn die aangeven de terrassen ook rookvrij te willen hebben. Ik zou zeggen, ‘binnen plaatsen genoeg’. Maargoed om nu niet helemaal als verzuurde chagrijnige verstokte roker over te komen snap ik dat het in walmen rook zitten niet prettig is, alleen ben ik van mening dat men dat al zolang doet dat het er nu ook niet meer toe doet laat staan buiten.
Als ik straks op terrassen, in de auto en in mijn eigen huis ook niet meer mag roken is het misschien een optie om te stoppen.
Tot die tijd wil ik er nog niet aan geloven en steek ik zonder pardon in mijn eigen stekje nog een sigaret op.
Abonneren op:
Posts (Atom)