9 maanden op, 9 maanden af

Ik had een fantastische zwangerschap. Ik was niet misselijk, had geen nare kwalen op onrustige benen en 1000 keer plassen per dag na. Kind en ik groeiden gestaag. Alles zoals het hoort. Ik at goed, niet overdreven veel. Ik ben tenslotte mijn hele leven al een goede eter.

Ik denk dat vrouwen na een bevalling in twee categorieën te verdelen zijn. De ‘heeft zij echt net een baby gekregen?’ categorie en de ‘zij heeft vast net een baby gekregen!’ categorie. Ik hoor bij de ‘zij heeft vast net een baby gekregen!’ categorie. Op zich niet erg hoor, al had ik liever bij de eerste groep gehoord. De groep met het kenmerk, baby eruit buik weg.

Voor mijn zwangerschap sportte ik niet veel. Ik weeg al 100 jaar hetzelfde, dus maakte ik er nooit zo’n punt van. Echter nu, na ruim vijf maanden zit er nog altijd 7 kilo teveel aan. En dat is knap irritant kan ik je vertellen.

Natuurlijk kan ik meer sporten en niet meer snoepen. Maar hoe komt het dat die 7 kilo’s gewoon blijven plakken, zonder aanwijsbare reden?

De roze wolk en andere clichés

En dan ben je bijna twee jaar verder… Ik ben inmiddels trotse moeder van onze 5 maanden oude dochter Lynn. Inmiddels ben ik alweer twee maanden aan het werk en lijkt er een ritme te komen in mijn leven. Nou ja ritme, iets wat hierop lijkt.

Met de geboorte van Lynn werden er ongevraagd zo ongelooflijk veel clichés op mij afgevuurd. Ik moet daarbij meteen eerlijk bekennen dat het overgrote deel van de clichés ook echt zo is. Lynn is de mooiste baby van de hele wereld, zonder twijfel!

Je kan nergens anders meer over praten. Confronterend om toe te geven, maar absoluut waar. Op zijn minst 70%(misschien wel meer) van mijn gespreksstof gaat over mijn dochter.
 

Het roze wolk principe kwam natuurlijk ook oneindig vaak te sprake. Er bestond niets mooiers dan moeder worden, huilen en poepluiers wegen niet op tegen de liefde voor je kind.

Nou dat cliché klopte voor mij van geen kanten.

What's life all about?

Het leven, jawel een zwaar maar reëel onderwerp. We hebben er tenslotte allemaal dagelijks mee te maken. Waar draait het leven nu eigenlijk om, was de vraag tijdens een lunch met vriendinnen. Waarop de volgende vraag ontstond. Wat hebben we nodig om te kunnen functioneren en moet je jezelf hierover verantwoorden tegenover vrienden en familie?
Werk, studie, cariere maken, familie, vrienden, gezin, liefde, gezondheid, bijdragen aan de maatschappij en eigen geluk. Allemaal aspecten waar een ieder dagelijks mee te maken heeft en keuzes in maakt. Daar waar ik vroeger, en ik ben pas 26, elk weekend aan de bar hing en danste tot de lichten aangingen, hang ik nu ook graag op de bank met mijn liefde. Carrière maken met mijn SPH diploma was voor mij belangrijk, maar nu blijk ik meer baat te hebben bij structuur en een baan van 9.00 tot 17.00. Levensdoelen lijken voor mij dus ook te veranderen.

Afgelopen oktober en november was ik in Durban, Zuid-Afrika waar ik werkte met straatkinderen. Ondanks alle armoede en ziekte werd ik het meest geraakt door de onzekerheid van de kinderen. Ik ben opgegroeid in een veilig en warm gezin. Tot op de dag van vandaag weet ik dat ik altijd kan terugvallen op mijn ouders en vriend, wat er ook gebeurd en wat ik ook doe. Met deze zekerheid functioneer ik op alle vlakken. Op familiear gebied, omdat ik weet dat er van mij gehouden word. In mijn werk, omdat ik weet dat mijn collega's in mij geloven en mijn achterban (ouders en vriend) trots op mij zijn. Ik functioneer op sociaal niveau omdat ik weet dat ik mijzelf kan en mag zijn. Maar wat als je dit alles niet hebt? Hoe functioneer je dan?

Boodshoppen

Boodschappen doen, iedereen doet het. Maar dan is er nog de grote vraag... Bij welke winkel? Ik ben zelf iemand die graag de dichtstbijzijnde supermarkt bezoekt. Nu zijn dat in mijn geval twee grote ketens. Wil ik lekker vlees en groenten, ga ik naar de Ap. Wil ik een recht toe recht aan maaltijd, ga ik naar de Deka.
Makkelijk zat zou je zeggen. Voldoende keuze, prima prijzen, lekker dichtbij maar toch altijd meer geld kwijt dan ik eigenlijk zou willen.

Laat ik voorop stellen dat ik gek ben op koopjes en shoppen. Maar als het om boodschappen gaat besteed ik daar weinig aandacht aan. Zo kom uiteraard vaak thuis met 3 pakken gevulde koeken die in de aanbieding waren en die ik absoluut niet nodig heb. Maar bewust boodschappen doen is aan mij niet echt besteed, terwijl ik dit bij het shoppen van kleding en schoenen altijd doe.

Echter besloot ik op een druilerige zaterdag naar de Action te gaan. Een geweldige winkel waar alles bijzonder goed geprijsd is. Zo koop ik er graag mijn schoonmaakspullen, shampoo en uiteraard de aanbiedingen die ik niet nodig heb, maar wel leuk vind. Een winkel waar ik met gemak een uur rond kan struinen op zoek naar leuke cadeaus, schrijfgerei en boeken.

Op deze bewuste zaterdag besloot ik dan ook maar meteen langs de Aldi te gaan. De winkels liggen naast elkaar, dus waarom niet even rondkijken.

Happy New Year

Gelukkig nieuw jaar.... twee keer zelfs als ik afga op mijn laatst geschreven stuk. Inmiddels ben ik, net als de rest van de wereld, in 2011 beland. En er is een hoop gebeurd in de afgelopen twee jaar.
Voor de liefhebbers een beknopte update.

In 2009 begon ik aan mijn laatste jaar SPH, sociaal pedagogische hulpverlening. Ik heb in 2010 mijn HBO diploma behaald en ga nu als 'bachelor of social work' door het leven.
Zoals iedere student viel ik na mijn studie in een buitengewoon diep donker gat. Ik kon toch echt niet bedenken met welke activiteiten, naast mijn baan, ik mijn vrije tijd moest vullen. Vrije tijd, wat was dat ook al weer?

Na het lezen van tientallen boeken, het binnenstebuiten keren van de sportschool, het bezoeken van vele terrassen en simpelweg luieren vond ik mijn nieuwe missie. Vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika.

'The best of both worlds' Zandvoortse Courant nr 49 9-12-2010

Na acht weken zit mijn tijd als vrijwilliger bij Umthombo erop. Wat een geweldig project.

Ik ben er dan ook heel trots op dat ik hier aan mee heb mogen werken.

De laatste 4 weken ben ik een aantal keren mee geweest op After Care. Een programma dat kinderen die naar huis willen, naar huis brengt en contact onderhoudt met de familie.

Zo werd jongetje S. naar huis gebracht waarna ik hem twee weken later thuis bij zijn familie op zocht. Hij leek zijn draai gevonden te hebben en zag er gelukkig uit.

Echter is hij deze week weer bij Umthombo terug gekomen. De verleiding van de vrijheid en het straatleven is dan blijkbaar groter dan de wil om thuis te wonen.

Bedenk hierbij wel dat de ouders vaak overleden zijn en het allerlei verschillende familieleden zijn waar de kinderen bij wonen.

Het positieve ervan vind ik dat S. wel weer naar Umthombo gekomen is, waardoor hij in ieder geval in beeld is bij een organisatie die hem kan helpen.

'Hoe haal je een kind uit zijn vertrouwde straatleven' Zandvoortse Courant nr 46 18-11-2010

Wat vliegt de tijd. Ik ben alweer ruim 4 weken in Zuid-Afrika en heb in die tijd veel gezien en gedaan.

Om de kinderen van de straat te krijgen of houden zijn er bij Umthombo verschillende programma’s waar de kinderen aan deel kunnen nemen. Ik heb bijna bij alle programma’s meegelopen.

Ik startte met het surfprogramma, een programma waarbij de kinderen 7 dagen per week elke ochtend leren surfen of hun techniek verbeteren. Ik mocht zelf mee surfen, wat ik nog nooit gedaan had.

Ik was verbaasd over de communicatieve kwaliteiten van de kinderen, die mij moesten uitleggen hoe ik moest peddelen en staan. Na twee dagen en vele liters zout water in de maag verder, lukte het me om in de zee op het board te staan.

'Straatkinderen' Zandvoortse Courant nr 42 21-10-2010

Friends

Vrienden heb ik in alle soorten en maten. Vrienden die ik al twintig jaar ken, vrienden van de middelbare school en van mijn studie. Vrienden die ik tegen het lijf ben gelopen tijdens uitgaan en vrienden die ik ken van sport.
Maar wat houdt dat woord nu eigenlijk in? Zoals in het woordenboek staat beschreven is een vriend iemand waarmee je door gevoelens van genegenheid bent verbonden.

Als ik dit bij mezelf naga dan komt dit behoorlijk overeen. Met mijn vrienden ben ik door gevoelens van liefde en sympathie verbonden. Ik heb al mijn vrienden lief ondanks de diversiteit binnen mijn vriendengroep. Ze maken allemaal iets in mij los of hebben eigenschappen die mijn aantrekken. Stuk voor stuk mensen die ik graag bij me en om mij heen heb. Echter is het moeilijk om te bepalen wat ik van een vriend verwacht en wat ik dan onder vriendschap versta.

De betekenis van vriendschap is het bevriend zijn. Dit klinkt simpel maar binnen een vriendschap heb ik nog nooit meegemaakt dat alleen bevriend zijn genoeg is.
In een vriendschap worden altijd dingen van je verwacht. Als je mij vraagt het woord vriendschap te beschrijven dan zou ik dat als volgt doen.

Een vriendschap is een verbintenis tussen twee of meer personen. Binnen deze verbintenis worden wederzijds acties en reacties verwacht. Deze acties en reacties dienen binnen de voor die persoon geldende normen en waarden te vallen. De normen en waarden die gelden zijn helder voor de binnen de vriendschap verbonden personen. Wanneer dit niet naar behoren gebeurd zal er binnen de vriendschap iets veranderen.

Kortom, vriendschap kan nog behoorlijk lastig zijn. Iets wat ik als vriendschap beschouw moet dus duidelijk zijn voor degene waar ik bevriend mee ben en vice versa. De vriendschap is ontstaan omdat ik iets in de desbetreffende persoon waardeer of omdat ik me goed voel bij die persoon.
Maar als de vriendschap eenmaal ontstaan is, wat verwacht ik dan van mij vriend(in)?

De perfecte vriend(in) zou ik als volgt omschrijven. Mijn perfecte vriend(in) is in mij geïnteresseerd en in wat ik doe. Ik kan met mijn vriend(in) uren praten over alles wat me bezighoudt zonder mij te hoeven schamen, verontschuldigen of veranderen.
Mijn met vriend(in) kan ik alle gebeurtenissen in mijn leven delen. Geluk, plezier, verdriet en angst. Ik kan op elk moment van elke dag bouwen en vertrouwen op mijn vriend(in).
Mijn vriend(in) accepteert mij zoals ik ben en zal, ondanks hij/zij een andere mening toebedeeld is, mij altijd steunen in wat ik doe.
Mijn vriend(in) laat mij er niet makkelijk vanaf komen wanneer ik het moeilijk heb en zal genieten wanneer ik gelukkig ben. Mijn vriend(in) is attent, lief, zorgzaam, gezellig, volhardend, ondersteunend, aanwezig, oprecht en eerlijk.
De deur van mijn vriend(in) staat altijd voor mij open en zal ook altijd open blijven staan.

Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat het lastig is om een goede vriend(in) te zijn volgens mijn normen en waarden. Echter denk ik dat als mijn vrienden dit lezen, ze stuk voor stuk iets van zichzelf herkennen in mijn omschrijving. Deze personen weten ook allemaal dat wat ik beschreven heb op hen gebaseerd is. Evenals ze weten dat ze bovenstaande van mij kunnen verwachten. Dat is tenslotte waar vriendschap voor staat, een verbintenis door gevoelens van genegenheid. That’s what friends are for.

Half time

Het is alweer een tijd geleden dat ik iets geschreven heb. Maar zoals altijd had ik het druk met van alles en ook helemaal niets.
Periode twee is voorbij gevlogen. Ondanks ik het voor mijn gevoel niet heel erg druk heb gehad met school was het de laatste weken toch behoorlijk aanpoten.

De twee periode is ook de meest chaotische die er bestaat. Deze loopt namelijk door de maand december. Buiten het feit dat er twee weken vakantie in deze periode vallen zijn er tal van andere zaken waar ik me mee bezig heb gehouden. Ik zal een kleine samenvatting geven.

Begin van de maand begon met het vieren van Sinterklaas bij mijn hoog zwangere schoonzus. Aangezien ze de 6e was uitgerekend hadden we de Sinterklaasavond iets eerder gepland. Erg gezellig. Het weekend erna was mijn zusje jarig. Naast de twee weekenddiensten waar ik voor ingepland stond moest ik er ook nog gezellig, leuk, verjaardagswaardig en zeker niet vermoeid uitzien.

De week erna was redelijk rustig wat de derde week van december absoluut compenseerde. Die week probeerde ik samen met mijn vriend iemand te helpen die naar het ziekenhuis wilde. Toen ik achterbleef bij zijn auto met zijn kinderen bleek de man een psychose te hebben. Hij heeft toen, gelukkig was mijn vriend inmiddels uit de auto, mijn autoradio helemaal aan gort geslagen waarna hij door agenten uit de auto getrokken is en naar het politiebureau afgevoerd is. Ik werd door een politiebus opgehaald samen met zijn kinderen. Ik had zelf overigens nog nooit in een politiebus gezeten dus was licht gespannen.
Na dit hele tafereel en de aangifte die eraan vast zat, ging ik door naar mijn werk. De dag erna beviel mijn schoonzus van haar derde kindje. Een kerngezonde zoon genaamd Faber.
De vrijdag had ik op mijn werk bij het Luzac een kerstdiner en kerstgala. Erg gezellig, druk en vermoeiend.
Zaterdag op kraambezoek bij mijn schoonzus en daarna door naar het gezinsvervangend tehuis omdat ik daar ook een kerstdiner had. Aansluitend daarop door naar mijn jongste schoonzus, ik heb er drie, aangezien die haar verjaardag vierde.
Zondag werken in het gezinsvervangend tehuis en de volgende ochtend beland in de week van kerst.

Begin van de week viel ik in bij verschillende cliënten omdat er veel medewerkers op vakantie waren. Eerste kerstdag gezellig met cadeaus onder de boom bij mijn ouders gevierd.
De tweede kerstdag bij mijn schoonouders met de gehele familie. Hierdoor zat er een kleine 40 man in één woonkamer. Na veel eten, spelletjes en drank overleefde ik de kerstdagen.

De week erop oud en nieuw waarbij de drank rijkelijk vloeide en ik veel oliebollen en appelflappen heb gegeten. De drie dagen erna bracht ik voornamelijk door bij de Koninklijke HFC, daar waar mijn vriend voetbalt. En toen belandde ik ongemerkt in de eerste week waarin ik weer naar school moest, ik weer aan het werk moest en de twee weken vakantie bijna vergat.

Nu eind januari zit ik halverwege het derde jaar. Ik heb afgelopen week alle vakken van periode twee behaald. Dit houdt in dat ik 30 studiepunten heb en nog zes periodes door moet zien te komen om het befaamde papiertje in handen te krijgen.

Ik kan niet wachten!